Mikołaj Łapicki

Mikołaj Grzegorz Łapicki
	pułkownik dyplomowany artylerii
Data i miejsce urodzenia	16 września 1896 ; Kraków
Data i miejsce śmierci	20 sierpnia 1972 ; Londyn
	Przebieg służby
Lata służby	1914–1972
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier; Wojsko Polskie ; Polskie Siły Zbrojne
Jednostki	1 Pułk Artylerii; 1 Krakowski Pułk Artylerii Polowej; Obóz Szkoleniowy Artylerii; 1 Pułk Artylerii Polowej; 16 Pułk Artylerii Polowej; Wyższa Szkoła Wojenna; 7 Dywizjon Artylerii Konnej; 1 Pułk Artylerii Lekkiej Legionów; Dowództwo Okręgu Korpusu Nr IX; SGO „Polesie”; 5 Kresowa Dywizja Piechoty
Stanowiska	instruktor; dowódca baterii artylerii; dowódca dywizjonu artylerii; kierownik katedry; dowódca pułku artylerii; szef sztabu okręgu korpusu; szef sztabu grupy operacyjnej
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa; wojna polsko-ukraińska; obrona Lwowa; wojna polsko-bolszewicka; II wojna światowa; kampania wrześniowa; bitwa pod Kockiem
	Odznaczenia

Mikołaj Grzegorz Łapicki (ur. 16 września 1896 w Krakowie, zm. 20 sierpnia 1972 w Londynie) – pułkownik dyplomowany artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys

W Krakowie studiował medycynę i działał w Związku Strzeleckim. W okresie od grudnia 1914 r. do lipca 1917 r. w Legionach Polskich w 2 baterii 1 pułku artylerii. 1 grudnia 1916 roku został mianowany chorążym sanitarnym. Po kryzysie przysięgowym wcielony do cesarskiej i królewskiej armii i wysłany na front włoski. Od listopada 1918 r. do lipca 1919 r. pełnił służbę w 1 Krakowskim pułku artylerii polowej podczas walk w obronie Lwowa i w Małopolsce Wschodniej, jako oficer baterii. Od lipca 1919 do 1924 r. był instruktorem w Obozie Szkoleniowym Artylerii. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 135. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk artylerii polowej Legionów. W latach 1924–1927 dowodził baterią i dywizjonem w 1 pułku artylerii polowej Legionów, a później w 16 pułku artylerii polowej. 31 marca 1924 roku został awansowany do stopnia majora ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 roku i 49. lokatą w korpusie oficerów artylerii.

W latach 1927–1929 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, przydzielony został do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko asystenta. 2 grudnia 1930 roku został awansowany do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później zajmował stanowisko kierownika katedry taktyki artylerii w W.S.Woj. W latach 1934–1935 dowodził 7 dywizjonem artylerii konnej w Poznaniu, a od 19 listopada 1935 roku 1 pułkiem artylerii lekkiej Legionów w Wilnie. Pułkownikiem został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 6. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W listopadzie 1938 roku został szefem sztabu Dowództwa Okręgu Korpusu Nr IX w Brześciu.

W kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem sztabu Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie”. Po bitwie pod Kockiem w niewoli niemieckiej. Po uwolnieniu w dowództwie 5 Kresowej Dywizji Piechoty we Włoszech i po jego ewakuacji do Wielkiej Brytanii. Po demobilizacji osiadł w Londynie, gdzie zmarł.

Pośmiertnie został mianowany generałem brygady ze starszeństwem z dniem 3 maja 1972 roku w korpusie generałów.

Ordery i odznaczenia

Krzyż Kawalerski Orderu Wojennego Virtuti Militari
Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13749
Krzyż Niepodległości (6 czerwca 1931)
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Krzyż Walecznych (czterokrotnie, po raz pierwszy w 1922)
Złoty Krzyż Zasługi (19 marca 1937)

Przypisy

↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 59.
↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 194.
↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 170.
↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.
↑ Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 123.
↑ ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 455 .
↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
↑ Rocznik oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 178, 798. [dostęp 2015-06-22].
↑ Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 373
↑ M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.

Bibliografia

Lista starszeństwa oficerów Legionów Polskich w dniu oddania Legionów Polskich Wojsku Polskiemu (12 kwietnia 1917). Komenda Legionów Polskich, 1917.
Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2016-02-15].
Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
H.P. Kosk, Generalicja polska t. 1 wyd.: Oficyna Wydawnicza „Ajaks” Pruszków 1998

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[CITEREFLista_starszeństwa191759-1] Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 59.

[CITEREFLista_starszeństwa1922194-2] Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 194.

[CITEREFDz._Pers._MSWojsk.Nr_32_z_2_kwietnia_1924_roku,_s._170-3] Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 2 kwietnia 1924 roku, s. 170.

[CITEREFDz._Pers._MSWojsk.Nr_16_z_3_grudnia_1930_roku,_s._328-4] Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 16 z 3 grudnia 1930 roku, s. 328.

[CITEREFKryska-KarskiŻurakowski1991123-5] Kryska-Karski i Żurakowski 1991 ↓, s. 123.

[6] ŁukomskiŁ. G. ŁukomskiŁ., PolakP. B. PolakP., SuchcitzS. A. SuchcitzS., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 455 .

[7] M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

[Ro1932-8] Rocznik oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 178, 798. [dostęp 2015-06-22].

[9] Dziennik Personalny z 1922 r. Nr 12, s. 373

[10] M.P. z 1937 r. nr 64, poz. 96 „za zasługi w służbie wojskowej”.