Mieczysław Szerer
Data i miejsce urodzenia

19 kwietnia 1884
Kraków

Data i miejsce śmierci

27 października 1981
Warszawa

Zawód, zajęcie

prawnik

Alma Mater

Uniwersytet Jagielloński

Stanowisko

sędzia Sądu Najwyższego

Odznaczenia

Mieczysław Szerer (ur. 19 kwietnia 1884 w Krakowie, zm. 27 października 1981 w Warszawie) – polski prawnik, specjalista z zakresu prawa karnego, socjolog i publicysta. Wieloletni sędzia Sądu Najwyższego, członek tzw. komisji Mazura.

Życiorys

W 1907 ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1925 został członkiem polskiego PEN-Clubu. Od 1927 dyrektor departamentu w Ministerstwie Wyznań i Oświecenia Publicznego. W latach 1933–1939 pracował jako adwokat w Warszawie. W okresie II wojny światowej znalazł się na emigracji w Wielkiej Brytanii. Z ramienia Stronnictwa Demokratycznego był członkiem Rady Narodowej. W 1946 był polskim reprezentantem Komisji Narodów Zjednoczonych do Spraw Zbrodni Wojennych. W latach 1945 lub 47 – 1962 pracował jako sędzia Sądu Najwyższego. Członek Komisji Kodyfikacyjnej, opracował raport o nadużyciach Głównego Zarządu Informacji WP w procesach politycznych (1951–1952), członek komisji Mazura (1956–57). W 1978 uzyskał doktorat honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego.

Zmarł 27 października 1981 w Warszawie w wieku 97 lat. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C37-5-8).

Raport Szerera

Po niespełna pięciu miesiącach uczestniczenia w pracach komisji do Badania Odpowiedzialności za Łamanie Praworządności w Sądownictwie Wojskowym (tzw. Komisji Mazura) w okresie 1948–1954, wystąpił z jej szeregów. Stało się to w proteście przeciwko przygotowywanym wnioskom końcowym. Napisał wtedy własny raport o nadużyciach w wojskowych organach sprawiedliwości, w którym postulował niepociąganie do odpowiedzialności karnej sędziów łamiących prawo w latach stalinowskich. Kluczowym argumentem przeciwko karaniu sędziów, miał być fakt że ulegali oni naciskom ze strony funkcjonariuszy MBP, oraz szeregiem zewnętrznych przyczyn, który sprawił, iż „ludzi zdolnych (przynajmniej w ich większości) do roli sędziów ściągał na ich nieszczęście w dół i czynił autorami nieszczęśliwych wyroków”. Ponadto w swoim raporcie bronił sędziowskiej niezawisłości, którą przez całe życie uznawał za nienaruszalny składnik dobrze pojętego konstytucyjnego państwa prawa. Do czasu publikacji raport nie był publicznie dostępny, pierwszy raz został opublikowany w 1979 na łamach emigracyjnych Zeszytów Historycznych (Memoriał dr. Mieczysława Szerera, ZH 1979, nr 49, s. 71–160).

Odznaczenia

Publikacje

Głównym problemem, który poruszał w wielu publikacjach, były gwarancje praw obywatelskich i zagadnienia praworządności w odniesieniu do niezawisłości sędziowskiej.

Był także autorem polskich przekładów z języka angielskiego.

  • F. Callieres: Sztuka dyplomacji, 1929.
  • J. St Mill: Autobiografia, 1931.
  • M. Amos: Konstytucja angielska, 1938.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Juliusz Łeszczyński, „Kultura i prawo”, Mieczysław Szerer, Warszawa 1981: [recenzja], „Palestra”, 26/11-12(299-300), Naczelna Rada Adwokacka, 1982, s. 113–119.
  2. ↑ Andrzej Friszke, Druga Wielka Emigracja 1945–1990. T. 1. Życie polityczne emigracji, Warszawa 1999, s. 84; Romuald Turkowski, Parlamentaryzm polski na uchodźstwie 1945-1972 w okresie rozbicia emigracji politycznej w Londynie, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2001, s. 27.
  3. ↑ Ulf Schmidt, The Scars of Ravensbrück: Medical Experiments and British War Crimes Policy, 1945-1950, [w:] Atrocities on Trial. Historical Perspectives on the Politics of Prosecuting German War Crimes. University of Nebraska Press, s. 140., 2008.
  4. ↑ Szerer Mieczysław, [w:] Encyklopedia PWN [dostęp 2019-11-02].
  5. ↑ Mieczysław Szerer – miejsce pochówku na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie [dostęp z dnia: 2015-06-26].
  6. ↑ Mordercy w mundurach (2) [online], Nasze Blogi, 20 listopada 2013 [dostęp 2019-11-03] (pol.).
  7. ↑ Adam Puchejda, Odpowiedzialność i polityka wolności Rzecz o Mieczysławie Szererze., [w:] Mieczysław Szerer, Śmiertelni bogowie. Rzecz o demokracji i o dyktaturze, Warszawa: Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, s. 13, ISBN 978-83-235-1718-4.
  8. ↑ M.P.54.103.1340 z 1954

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.