Michał Remizowski

Michał Remizowski (przed 1934)
pułkownik piechoty
Data urodzenia

10 września 1877

Data śmierci

?

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier,
Wojsko Polskie

Jednostki

37 Łęczycki Pułk Piechoty,
Brygada KOP „Wołyń”,
16 Pomorska Dywizja Piechoty

Stanowiska

dowódca batalionu,
dowódca pułku,
dowódca brygady KOP,
oficer PW

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa,
wojna polsko-ukraińska,
wojna polsko-bolszewicka

Odznaczenia

Michał Remizowski (ur. 10 września 1877, zm. ?) – sędzia, pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się 10 września 1877. W 1899 z odznaczeniem zdał egzamin dojrzałości w C. K. V Gimnazjum we Lwowie (wówczas maturę zdali także Roman Małachowski, Henryk Tchorznicki), zaś podczas uroczystości wręczenia świadectw 24 czerwca tego roku wystąpił w imieniu abiturientów dziękując nauczycielom i żegnając szkołę. Został żołnierzem c. i k. armii, był rezerwowym podoficerem 3 Pułku Tyrolskich Strzelców, po czym został awansowany na stopień podporucznika rezerwy piechoty w batalionie strzelców od początku 1901. Podczas I wojny światowej w lutym 1915 został mianowany nadporucznikiem w pospolitym ruszeniu na czas wojny.

W 1907, 1908, 1909 był auskultantem Galicji Wschodniej przy C. K. Sądzie Krajowym we Lwowie. Od końca pierwszej dekady XX wieku do końca istnienia Austro-Węgier był sędzią w C. K. Sędzią Powiatowym w Rawie Ruskiej (w 1918 extra statum).

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, w stopniu kapitana dowodził batalionem na odcinku Bykowa, który w maju 1919 w Przemyślu wszedł do składu reorganizowanego 37 pułku piechoty i oznaczony został numerem II i od tego czasu uczestniczył ofensywie przeciw Ukraińcom. Następnie podczas wojny polsko-bolszewickiej dwukrotnie dowodził 37 pułkiem piechoty: w stopniu kapitana od 17 maja do 6 czerwca 1920, później w stopniu podpułkownika od 14 sierpnia 1920. W tym czasie dał osobisty przykład żołnierzom pod Chodorowem, zapobiegając odwrotowi i odpierając nieprzyjaciela. Od 25 września do 12 listopada 1920 pułk pod jego dowództwem przebywał na froncie polsko-litewskim, zaś następnie został przemieszczony do Kutna i Łęczycy, które zostały garnizonami pokojowymi. Za swoje czyny wojenne otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany na stopień pułkownika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Dowodził 37 pułkiem piechoty do 16 marca 1925. Z tej funkcji został mianowany na stanowisko dowódcy Brygady KOP „Wołyń”, które pełnił od 9 czerwca do 24 listopada 1925. Od listopada 1925 był oficerem przysposobienia wojskowego w grudziądzkiej 16 Pomorskiej Dywizji Piechoty. Następnie został przeniesiony w stan spoczynku w 1928 zamieszkiwał we Lwowie. W 1934 pułkownik w stanie spoczynku był przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej nr VI we Lwowie jako oficer przewidziany do użycia w czasie wojny i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Lwów Miasto.

W stopniu podpułkownika został osadnikiem wojskowym w Zapolu w gminie Luboml. Był myśliwym, pod koniec lat 30. był łowczym na powiat lubomelski.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum V we Lwowie za rok szkolny 1899. Lwów: 1899, s. 80, 98.
  2. ↑ Awans noworoczny w armii. „Słowo Polskie”. 606, s. 2, 31 grudnia 1900.
  3. ↑ Awans noworoczny w armii. „Głos Narodu”. 73, s. 3, 10 lutego 1915.
  4. ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1907. Lwów: 1907, s. 83, 85.
  5. ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1908. Lwów: 1908, s. 82, 85.
  6. ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1909. Lwów: 1909, s. 93, 96.
  7. ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1910. Lwów: 1910, s. 105.
  8. ↑ Szematyzm Królestwa Galicyi i Lodomeryi z Wielkim Księstwem Krakowskiem na rok 1911. Lwów: 1911, s. 107.
  9. 1 2 Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 1036.
  10. ↑ Adolf Kozubal: Zarys historji wojennej 37-go pułku piechoty Ziemi Łęczyckiej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 10.
  11. ↑ Adolf Kozubal: Zarys historji wojennej 37-go pułku piechoty Ziemi Łęczyckiej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 19.
  12. ↑ Adolf Kozubal: Zarys historji wojennej 37-go pułku piechoty Ziemi Łęczyckiej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 22.
  13. ↑ Adolf Kozubal: Zarys historji wojennej 37-go pułku piechoty Ziemi Łęczyckiej. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 26.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 396.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 340.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 233.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 217.
  18. ↑ Z kraju. Łódź. „Kurier Warszawski”. 166, s. 5, 15 czerwca 1925.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 886.
  20. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 323, 968.
  21. ↑ Osadnicy wojskowi – lista kompletna. kresy.genealodzy.pl. s. 167. [dostęp 2017-09-10].
  22. ↑ Lista osadników wojskowych w Zapolu, powiat Luboml, województwo wołyńskie. spiewakowie.pl. [dostęp 2017-09-10].
  23. ↑ Walenty Garczyński: Kalendarz myśliwski na 1938 rok. s. 460.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.