Meteosat – seria satelitów geostacjonarnych, projektowanych i budowanych początkowo przez Europejską Agencję Kosmiczną (ESA), a następnie przez organizację EUMETSAT, służących do obserwacji pogody i badań meteorologicznych.

Do lipca 2012 roku wystrzelonych zostało 10 satelitów Meteosat. Satelity o numerach 1-7 są to satelity Meteosat pierwszej generacji, kolejne o numerach 8-10 to satelity Meteosat drugiej generacji, tzw. MSG (Meteosat Second Generation).

Historia funkcjonowania satelitów Meteosat

Satelity Meteosat pierwszej generacji (MFG):

  • Meteosat-1 1977–1979
  • Meteosat-2 1981–1991
  • Meteosat-3 1988–1995
  • Meteosat-4 1989–1995
  • Meteosat-5 1991–2007
  • Meteosat-6 1993–2012
  • Meteosat-7 1997–2016

Satelity Meteosat drugiej generacji (MSG):

  • Meteosat-8 2002–(2019)
  • Meteosat-9 2005–(2021)
  • Meteosat-10 2012–(2022)
  • Meteosat-11 2015–

Charakterystyka skanerów wykorzystywanych przez satelity Meteosat

Meteosat First Generation

Meteosat 1-7, skaner MVIRI (rozdzielczość czasowa 30 min):

Rozdzielczość przestrzenna zdjęć
w punkcie podsatelitarnym (m)		 Zakres widma (μm) Nazwa kanału
2500 0,5 – 0,9 VIS
5000 5,7 – 7,1 WV
(absorpcja pary wodnej)
5000 10,5 – 12,5 IR
VIS – widzialny, WV – pary wodnej, IR – podczerwieni

Meteosat Second Generation

Meteosat 8-11, skaner SEVIRI (rozdzielczość czasowa 15 min):

Rozdzielczość przestrzenna zdjęć
w punkcie podsatelitarnym (m)		 Zakres widma (μm) Nazwa kanału
1000 0,5 – 0,9 HRV
(kanał wysokiej rozdzielczości)
3000 0,56 – 0,71 VIS0.6
3000 0,74 – 0,88 VIS0.8
3000 1,50 – 1,78 NIR1.6
3000 3,48 – 4,36 IR3.9
3000 5,35 – 7,15 WV6.2
(absorpcja pary wodnej)
3000 6,85 – 7,85 WV7.3
(absorpcja pary wodnej)
3000 8,30 – 9,10 IR8.7
3000 9,38 – 9,94 IR9.7
(absorpcja ozonu)
3000 9,80 – 11,80 IR10.8
3000 11,00 – 13,00 IR12
3000 12,40 – 14,40 IR13.4
(absorpcja CO2)
VIS – widzialny, HRH – widzialny w wysokiej rozdzielczości, WV – pary wodnej,
NIR – bliskiej podczerwieni, IR – podczerwieni

Meteosat Third Generation

Od ok. 2021 r. planowane jest umieszczanie na orbicie geostacjonarnej satelitów Meteosat trzeciej generacji, MTG (Meteosat Third Generation). Będą one wyprodukowane przez międzynarodowe konsorcjum, którym kieruje francusko-włoska firma Thales Alenia Space.

Satelity MTG będą produkowane w dwóch wersjach:

  • MTG-I (Imaging) – cztery satelity wyposażone w urządzenia: Flexible Combined Imager (FCI), Lightning Imager (LI), Data Collection System (DCS), Search and Rescue (GEOSAR).
  • MTG-S (Sounding) – dwa satelity wyposażone w urządzenia: Infrared Sounder (IRS), Ultra-violet, Visible and Near-infrared Sounder (UVN).

Będą one umieszczane na orbicie geostacjonarnej w następującej kolejności:

  • MTG I1: 2021
  • MTG S1: 2023
  • MTG I2: 2025
  • MTG I3: 2029
  • MTG S2: 2031
  • MTG I4: 2033

Stan obecny

Obecnie czynne są satelity Meteosat-8, -9, 10 i -11, wszystkie są drugiej generacji (MSG). Satelity Meteosat-9 i 10 zostały umieszczone nad Afryką Środkową, natomiast Meteosat-8 stanowi rezerwę dla Meteosata-10; Meteosat-9 wykonuje zdjęcia w trybie „rapid scan” (zdjęcia tylko dla obszaru Europy z częstotliwością 5 minut), natomiast Meteosat-10 operacyjnie wykonuje zdjęcia dla całej półkuli z częstotliwością 15 minut.

Lokalizacja pracujących operacyjnie satelitów Meteosat:

Nazwa satelity Typ Lokalizacja
szer./ dł./ wys.		 Uwagi
Meteosat-8 MSG 0° / 41,5° E / 35 800 km Umieszczony nad Oceanem Indyjskim
Meteosat-9 MSG 0° / 9,5°E / 35 800 km Od 2013 r. pracuje w trybie rapid scan (z częstotliwością 5 min)
Meteosat-10 MSG 0° / 0° / 35 800 km Główny satelita
Meteosat-11 MSG Jeszcze nie jest operacyjny

Przypisy

  1. ↑ Meteosat Third Generation (MTG) will see the launch of six new satellites from 2021. EUMETSAT. [dostęp 2017-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-11-29)]. (ang.).
  2. ↑ Meteosat Third Generation (MTG) will be based on three axes stabilised platforms, so the instruments will be pointed at the Earth for 100% of their in-orbit time. EUMETSAT. [dostęp 2017-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-09)]. (ang.).
  3. ↑ Meteosat. EUMETSAT. [dostęp 2017-09-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-11-13)]. (ang.).

Bibliografia

  • A. Ciołkosz, A. Jakomulska, Przetwarzanie cyfrowych zdjęć satelitarnych, WGiSR UW, Warszawa, 2004, ISBN 83-89502-50-X
  • EUMETSAT (ang.)
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.