| nr rej. 1610058000 | |
Widok z południa (2016) | |
| Państwo | |
|---|---|
| Miejscowość | |
| Wyznanie | |
| Rodzaj | |
| Historia | |
| Data budowy |
1768–1771 |
Położenie na mapie Kazania | |
Położenie na mapie Rosji | |
Położenie na mapie Tatarstanu | |
| 55°46′47″N 49°07′03″E/55,779722 49,117500 | |
| Strona internetowa | |
Meczet Mardżaniego (tatar. Мәрҗани мәчете, inne nazwy: meczet Efendi, meczet Junusowski) – meczet typu tatarskiego, wzniesiony w latach 1768–1771 w Kazaniu w stylu łączącym barok i sztukę tatarską; jeden z najstarszych meczetów miasta.
Historia
Budowa nowego kamiennego meczetu w Kazaniu była możliwa dzięki przychylności carycy Katarzyny II Wielkiej, która po spotkaniu z delegacją tatarską w 1767 roku zezwoliła na budowę świątyni w mieście i nakazała, aby gubernator A.N. Kwasznin-Samarin dopełnił wszelkich formalności i nie przeszkadzał Tatarom w budowie. Na potrzeby budowy 62 osoby zebrały kwotę 5 tys. rubli. Autorem projektu świątyni był prawdopodobnie Wasilij Kaftyriew. Budowę rozpoczęto latem 1768 roku, ukończono ją w 1771 roku. Podczas budowy świątyni władze miasta były zaniepokojone wysokością minaretu i wystosowały w tej kwestii list do carycy, która odpowiedziała: Wyznaczyłam im miejsce na ziemi i będą on swobodnie wznosić się w niebo według własnego uznania, ponieważ niebo nie podlega mojej władzy. W 1861 roku meczet został rozbudowany, drewniane ogrodzenie meczetu zastąpiono murowanym. W 1863 roku rozbudowano mirhab.
Od początku istnienia meczet Mardżaniego pełni rolę głównej świątyni muzułmańskiej w mieście, jest również centrum kazańskiego muhtasibatu. Imamami meczetu byli słynni tatarscy teologowie, m.in. Rawił Gajnietdin, Gusman Ischakow, Szigabutdin Mardżani (od niego pochodzi obecna nazwa świątyni), Tałgat Tadżuddin.
W latach 2004–2007 dokonano kompleksowej rewitalizacji obiektu, dobudowano salę modlitw dla kobiet (wcześniej kobiety modliły się w podziemiach meczetu).
Architektura
Budynek dwukondygnacyjny, położony na nieregularnej działce ukośnie w stosunku do otaczających go budynków, nad brzegiem jednego z jezior Kaban. Na drugim piętrze znajdują się sale modlitewne. Sklepienia tychże sal pokrywa bogata sztukateria i złocone roślinne ornamenty, stylistycznie stanowiąc połączenie baroku oraz tatarskiej sztuki użytkowej. Sztukateria na ścianach jest wykonana w kolorach niebieskim, zielonym i złotym.
W centrum budynku znajduje się okazały minaret o trzech kondygnacjach, wewnątrz którego znajdują się spiralne schody. Meczet okala murowane ogrodzenie.
Przypisy
- 1 2 Республика Татарстан - г.Казань [online], Архив культурного наследия [dostęp 2022-04-21] (ros.).
- ↑ Selim Chazbijewicz, Islam a Rosja i Związek Sowiecki (Zagadnienia wstępne), „Przegląd Tatarski”, 1, 2017, s. 25 [dostęp 2022-05-02].
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 История мечети «Аль-Марджани» [online], Соборная мечеть Аль-Марджани [dostęp 2022-04-21] (ros.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 Казанская Соборная мечеть "Аль-Марджани" (Казань, Россия, Татарстан) [online], Проект ИсламЦентр [dostęp 2022-04-21] (ros.).
- 1 2 Улица Марджани Шигабутдина [online], KZNPORTAL.RU, 7 września 2011 [dostęp 2022-04-21] (ros.).
- ↑ Мечеть Аль-Марджани (Первая соборная, Старокаменная, Юнусовская) [online], Покажу Казань [dostęp 2022-04-21] (ros.).