Mateusz Bartel

Mateusz Bartel, Bydgoszcz 2022
Data i miejsce urodzenia

3 stycznia 1985
Warszawa

Obywatelstwo

Polska

Tytuł szachowy

arcymistrz (2005)

Ranking FIDE

2659 (01.12.2023)

Ranking krajowy FIDE

3

Strona internetowa

Mateusz Bartel (ur. 3 stycznia 1985 w Warszawie) – polski szachista, arcymistrz od 2005 roku, komentator szachowy.

Kariera szachowa

Trzykrotnie zdobywał tytuł mistrza Polski juniorów: w 1995 r. w kategorii do 10 lat, w 1997 – do 12 lat oraz w 2002 r. – do 18 lat. W latach 2002 i 2003 został kolejno wicemistrzem i mistrzem Europy juniorów do 18 lat. W 2001 r. zadebiutował w finale mistrzostw Polski seniorów. W 2006 r. został mistrzem Polski, wyprzedzając Bartosza Soćko i Radosława Wojtaszka. W 2007 r. zdobył drugi medal mistrzostw kraju seniorów, zajmując w Opolu III miejsce, natomiast w 2010 r. w Warszawie – drugi tytuł indywidualnego mistrza Polski. W 2011 r. obronił w Warszawie tytuł mistrza Polski, zdobywając trzeci w karierze złoty medal. W 2012 r., po raz trzeci z rzędu – ponownie w Warszawie – zdobył czwarty tytuł mistrza Polski mężczyzn, natomiast w kolejnych mistrzostwach (Chorzów 2013) zdobył medal brązowy.

Pierwszy wynik arcymistrzowski uzyskał w 2003 r. na turnieju Aerofłot Open w Moskwie. W tym samym roku zdobył w Balatonlelle srebrny medal drużynowych mistrzostw Europy juniorów do lat 18. W lutym 2004 r. zajął piąte miejsce w silnie obsadzonym turnieju szwajcarskim HIT Open w Słowenii oraz uczestniczył w mistrzostwach świata FIDE w Trypolisie. W pierwszej rundzie tych mistrzostw, rozgrywanych systemem pucharowym, został wyeliminowany przez Tejmura Radżabowa. W styczniu 2005 r. zwyciężył (wraz z Wiktorem Michalewskim) w turnieju otwartym Drammen International w Norwegii, zaś w kwietniu tego roku zajął II miejsce (za Zoltanem Gyimesi) w I mistrzostwach Unii Europejskiej w Cork. W 2007 r. zwyciężył w turniejach open w Gironie oraz na Wyspie Man (wspólnie z Zacharem Jefimienko, Michaiłem Kobaliją, Michaelem Roizem, Jurijem Jakowiczem oraz Witalijem Gołodem). W 2008 r. podzielił I m. w Barcelonie (wspólnie z Pablo Lafuente, Diego Di Berardino i Josepem Omsem Pallise), natomiast w 2009 r. zwyciężył w silnie obsadzonym turnieju w Prievidzy. Również w 2009 r. wystąpił (jako jedyny Polak) w turnieju o Puchar Świata, w I rundzie pokonując Borysa Graczewa, ale w II przegrywając z Yu Yangyi. W 2010 r. podzielił I m. (wspólnie z Borysem Graczewem i Bartłomiejem Macieją) w II Międzynarodowym Arcymistrzowskim Turnieju Szachowym im. Unii Lubelskiej w Lublinie. W 2011 r. podzielił I m. (wspólnie z Draganen Šolakiem) w Kawali. W 2012 r. odniósł znaczący sukces, dzieląc I m. (wspólnie z Antonem Korobowem i Pawło Eljanowem) w jednym z najsilniej obsadzonych otwartych turniejów na świecie Aerofłot Open, rozgrywanym w Moskwie. W punktacji dodatkowej był jednak najlepszy i w nagrodę zdobył awans do prestiżowego turnieju Dortmunder Schachtage w Dortmundzie, w którym zajął IX miejsce. W 2013 r. zajął II m. (za Pentalą Harikrishna, wspólnie z Draganem Solakiem i Bu Xiangzhi) w turnieju Master Tournament festiwalu w Biel oraz zdobył w Rodos Klubowy Puchar Europy (w barwach czeskiego zespołu G-Team Novy Bor). W 2014 r. podzielił I m. (wspólnie z Ołeksandrem Moisejenko, Maksimem Matłakowem i Michałem Krasenkowem) w turnieju Moscow Open w Moskwie. W 2015 r. zdobył w Jerozolimie brązowy medal indywidualnych mistrzostw Europy.

Wielokrotny reprezentant Polski w rozgrywkach drużynowych, m.in.:

Najwyższy ranking w dotychczasowej karierze osiągnął 1 maja 2012 r., z wynikiem 2677 punktów zajmował wówczas 73. miejsce na światowej liście FIDE, jednocześnie zajmując 2. miejsce (za Radosławem Wojtaszkiem) wśród polskich szachistów.

W 2008 r. był jednym z założycieli szachowego czasopisma „Mat”.

Życie prywatne

Od 2013 r. żoną Mateusza Bartla jest czołowa polska szachistka, arcymistrzyni Marta Przeździecka.

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.