Masyw korsykański – należy do Alpidów Zachodnich. Ma cechy masywu śródgórskiego, oddziela Morze Tyrreńskie od zachodniej części Morza Śródziemnego, tworząc na powierzchni wyspy Korsykę i Sardynię.

Masyw korsykański (tak jak tworzone przez niego wyspy) zbudowany jest głównie ze skał krystalicznych i sfałdowanych skał palozoicznych.

Północno-wschodnią część Sardynii buduje masyw gnejsowo-granitoidowy, zachodnią sfałdowane osady paleozoiczne, przykryte na północy osadami jury i kredy oraz trzeciorzędowymi pokrywami skał wulkanicznych.

W zachodniej części Korsyki występuje masyw gnejsowo-granitoidowy, będący przedłużeniem masywu z północno-wschodniej Sardynii. Na gnejsach zalegają osady detrytyczne i węglanowe z fauną kambryjską, a na nich dyskordantnie zalegają osady ordowiku i syluru.

W wyniku mezozoicznych ruchów tektonicznych nastąpiło podzielenia masywu korsykańskiego na bloki, z których niektóre zostały obniżone, a inne podniesione. Ruchy trzeciorzędowe spowodowały powstanie rowów tektonicznych wypełnionych osadami neogenu i czwartorzędu.

Przypisy

  1. 1 2 Ewa Stupnicka: Zarys geologii regionalnej świata, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1978, s. 157
  2. 1 2 Ewa Stupnicka: Zarys geologii regionalnej świata, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1978, s. 158

Literatura

  • Włodzimierz Mizerski: Geologia regionalna kontynentów, Warszawa 2004, ISBN 83-01-14339-8
  • Ewa Stupnicka: Zarys geologii regionalnej świata, Wydawnictwa Geologiczne, Warszawa 1978
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.