Marków Potok

Marków Potok
	; Marków Potok przy dolnej granicy lasu
Kontynent	Europa
Państwo	Polska
Województwo	małopolskie
	Potok
	Źródło
Miejsce	północne stoki przełęczy Brona
Wysokość	~1300 m n.p.m.
Współrzędne	49°34′55,7″N 19°30′38,5″E/49,582139 19,510694
	Ujście
Recypient	Jałowiec
Miejsce	Zawoja
Współrzędne	49°37′21″N 19°31′06″E/49,622500 19,518333
	Położenie na mapie gminy Zawoja źródło ujście
	Położenie na mapie Polski źródło ujście
	Położenie na mapie województwa małopolskiego źródło ujście
	Położenie na mapie powiatu suskiego źródło ujście

Marków Potok – jeden z wielu potoków w masywie Babiej Góry w Beskidzie Żywieckim. Znajduje się w zlewni rzeki Skawica. Ma źródła na wysokości około 1300 m, na północnych stokach przełęczy Brona. Spływa przez zalesione tereny Babiogórskiego Parku Narodowego, przecinając Górny Płaj, a w dolnej części płynie przez bezleśne i zabudowane obszary miejscowości Zawoja. Uchodzi do Jałowieckiego Potoku jako jego prawy dopływ. Marków Potok ma kilka dopływów: Cylowy Potok, Szumiąca Woda, Barańcowy Potok i Dejakowy Potok. Z północnych stoków Małej Babiej Góry spływa jeszcze jeden, niewielki dopływ przecinający zachodnią część Górnego Płaju. W jego źródliskach powstało w 1962 wielkie osuwisko zwane Zerwą Cylową. Spowodowało ono naruszenie stosunków wodnych w tym miejscu i obumieranie lasu na Klinie. Bezpośrednio po nastąpieniu osuwiska dopływ Markowego Potoku zanikł, obecnie odradza się, ale jako kilka odrębnych cieków.

W dolinie Markowego Potoku rośnie rzadki w Polsce gatunek rośliny – okrzyn jeleni, będący godłem Babiogórskiego Parku Narodowego. W korycie Markowego Potoku można obserwować duże odsłonięcia fliszu karpackiego (np. koło Małych Widełek). Wzdłuż Markowego Potoku prowadzi znakowany szlak turystyki pieszej.

Szlak turystyczny: Zawoja Górna (Składy) – Markowa – Schronisko PTTK na Markowych Szczawinach. 5 km

Przypisy

↑ Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 159, ISBN 83-239-9607-5 .
1 2 3 Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.
1 2 Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.
↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.

[hydronimy-1] Nazewnictwo geograficzne Polski. Tom 1. Hydronimy. Część 1. Wody płynące, źródła, wodospady, Ewa Wolnicz-Pawłowska, Jerzy Duma, Janusz Rieger, Halina Czarnecka (oprac.), Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006 (seria Nazewnictwo Geograficzne Polski), s. 159, ISBN 83-239-9607-5 .

[Compass-2] 1 2 3 Beskid Śląski i Żywiecki. Mapa 1:50 000. Kraków: Wyd. „Compass”, 2011. ISBN 978-83-7605-084-3.

[przewodnik-3] 1 2 Stanisław Figiel, Piotr Krzywda: Beskid Żywiecki. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2006. ISBN 83-89188-59-7.

[K-4] Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa: Czerwona księga Karpat Polskich. Kraków: Instytut Botaniki PAN, 2008. ISBN 978-83-89648-71-6.