Marian Bondzior
generał brygady
Data urodzenia

24 lipca 1925

Data śmierci

24 lipca 2003

Przebieg służby
Lata służby

1945–1991

Siły zbrojne

ludowe Wojsko Polskie

Formacja

Wojska Obrony Powietrznej Kraju

Stanowiska

d-ca 9 plm, szef lotnictwa myśliwskiego 1 Korpusu OPK, szef sztabu 3 Korpusu OPK, szef lotnictwa myśliwskiego OPK, d-ca 2 Korpusu OPK, d-ca 1 Korpusu OPK, zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju ds. liniowych

Odznaczenia

Marian Bondzior (ur. 24 lipca 1925, zm. 24 lipca 2003) – generał brygady pilot Wojska Polskiego, zastępca dowódcy Wojsk Obrony Powietrznej Kraju w latach 1984–1990.

Służba wojskowa

Przez cały okres służby w Wojsku Polskim (1945–1990) związany z komponentem lotniczym Wojsk Lotniczych i Obrony Przeciwlotniczej Obszaru Kraju, a następnie Wojsk Obrony Powietrznej Kraju, w których pełnił szereg odpowiedzialnych funkcji. Sprawował funkcje dowódcze we wszystkich korpusach podległych dowódcy WOPK. Był m.in. dowódcą pułku lotnictwa myśliwskiego w Zegrzu Pomorskim, pomocnikiem dowódcy 1 Korpusu OPK ds. lotnictwa, zastępcą dowódcy 1 Korpusu OPK, szefem sztabu – zastępcą dowódcy 3 Korpusu OPK, szefem Wojsk Lotniczych Dowództwa Wojsk Obrony Powietrznej Kraju (lotnictwa myśliwskiego WOPK), dowódcą 2 Korpusu OPK, dowódcą 1 Korpusu OPK. W latach 1984-1990 zajmował stanowisko zastępcy dowódcy WOPK ds. liniowych.

W 1979 mianowany uchwałą Rady Państwa PRL na stopień generała brygady WP. Nominacje wręczył w Belwederze I sekretarz KC PZPR Edward Gierek.

Pilot wojskowy I klasy z nalotem ogólnym 2504 godzin, z czego 1556 na samolotach odrzutowych. Latał na samolotach UT-2, Po-2, Jak-9, Jak-11, Jak-18, PZL TS-8 Bies, Jak-17, Jak-23, MiG-15, MiG-15bis, MiG-17, Lim-5, Lim-5P, MiG-21 i PZL TS-11 Iskra. Nigdy nie miał wypadku lotniczego. Należał do pilotów najlepiej strzelających do celów powietrznych. W 1962 był w pierwszej grupie pilotów wprowadzających do uzbrojenia samoloty MiG-21. Był uczestnikiem wielu defilad i pokazów lotniczych, m.in. 22 lipca 1959 w Warszawie i 12 października 1960 w Łodzi prowadził 64-samolotową "Taflę". W 1980 dowodzony przez niego 2 Korpus OPK został wyróżniony w dorocznym rozkazie szkoleniowym ministra obrony narodowej. Jako zastępca dowódcy Wojsk OPK był głównym organizatorem strzelań wojsk rakietowych i lotnictwa myśliwskiego na poligonach w ZSRR.

Autor autobiografii Jak zdobywałem swój kawałek nieba. Wspomnienia generała lotnictwa. (2002).

W Wojsku Polskim służył przez 46 lat, z czego 12 lat w stopniu generała brygady.

Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera: BII-13-5).

Wykształcenie wojskowe

Przebieg służby wojskowej

Awanse

Życie prywatne

Syn Aleksandra (1896-1988), rolnika i Heleny z Bieńkowskich (1905-1983). Od 1951 żonaty z Krystyną z domu Jakubowską. Małżeństwo miało syna Zbigniewa i córkę Joannę Danutę (1958-1993).

Odznaczenia i wyróżnienia

Przypisy

  1. ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  2. ↑ J. Królikowski, Generałowie i Admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990, tom I, Wydawnictwo Adam Marszałek, Toruń 2010, s. 179-181
  3. ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 2, 1 lutego 1979, s. 15.

Bibliografia

  • M. Bondzior, Jak zdobywałem swój kawałek nieba, Wydawnictwo WLOP, Poznań 2002;
  • J. Celek, Wyższa Oficerska Szkoła Lotnicza im. Jana Krasickiego: dzieje dęblińskiej szkoły lotniczej, Wydawnictwo MON, Warszawa 1979;
  • S. Czmur, W. Wójcik, Generałowie w stalowych mundurach, Wydawnictwo Czasopism WLOP – Dom Wydawniczy Bellona, Poznań – Warszawa 2003;
  • H.P. Kosk, Generalicja polska, tom I, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1999;
  • A. Przedpełski, Lotnictwo Wojska Polskiego 1918–1996: zarys historii, Wydawnictwo Bellona, Warszawa 1997.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.