Maria Markowicz-Łohinowicz (ur. 19 listopada 1933 w Warszawie, zm. 6 czerwca 1974) – chemik i geolog.

Życiorys

Urodziła się w Warszawie w rodzinie działaczy komunistycznych Józefa Łohinowicza i Heleny Markowicz. Ojciec był nauczycielem wiejskim i przywódcą białoruskiego i polskiego ruchu robotniczego. W 1936 wyjechał z Danii do ZSRR, gdzie został uwięziony i prawdopodobnie w 1940 zmarł. W latach 1934–1938 Maria przebywała w rodzinie zastępczej w Kopenhadze, później w latach 1938–1939 wraz z matką, działaczką i historykiem ruchu robotniczego, w Warszawie. Następnie została umieszczona w polskich domach dziecka w Samarkandzie i Zagorsku pod Moskwą. W kwietniu 1945 powróciła z matką do Warszawy, w 1951 zdała maturę i została skierowana na studia do Instytutu Chemiczno-Technologicznego im. D. Mendelejewa w Moskwie. Tam ukończyła Wydział Technologii Związków Organicznych – dyplom z 18 czerwca 1956. 1 września 1956 rozpoczęła pracę zawodową w Instytucie Tworzyw Sztucznych w Warszawie. W 1957 ukończyła zorganizowany przez Polskie Towarzystwo Chemiczne kurs chromatografii. 7 października 1957 przyznano Jej tytuł naukowy asystenta przy Zakładzie Tworzyw Kondensacyjnych Instytutu Tworzyw Sztucznych. Urzędowo zmieniła nazwisko z Markowicz na Markowicz-Łohinowicz na podstawie orzeczenia Rady Narodowej m. st. Warszawy z dnia 11 marca 1960. W 1961 podjęła studia na Wydziale Geologii Uniwersytetu Warszawskiego, które ukończyła ze specjalizacją geologia czwartorzędu (dyplom ukończenia z 30 kwietnia 1968). Zarówno jej praca magisterska (Rola chemicznego rozpuszczania wapieni w kształtowaniu rzeźby Jury Polskiej między Częstochową a Zawierciem), jak i doktorska poświęcone były zagadnieniom krasowym. 18 marca 1974 uzyskała stopień doktora na podstawie rozprawy na temat korozji krasowej Jury Częstochowskiej w czwartorzędzie. Pozostawiła kilkanaście prac poświęconych procesom chemicznym zjawisk krasowych. Brała udział w wyprawach speleologicznych, a w 1973 reprezentowała Polskę na VI Międzynarodowym Kongresie Speleologicznym w Ołomuńcu. Była członkiem Speleoklubu Warszawskiego Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, Sekcji Speleologicznej Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. M. Kopernika oraz Komitetu Redakcyjnego „Speleologii”. Działała w organizacjach młodzieżowych, a od 1956 w PZPR i Związkach Zawodowych.

Zmarła nagle, na serce. Pochowana razem z matką na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach, kwatera C33-4-20.

Upamiętnienie

Helena Markowicz, po śmierci Marii, ufundowała nagrodę, którą ustanowiło i przyznawało – z inspiracji swej Sekcji Speleologicznej – Polskie Towarzystwo Przyrodników im. Kopernika w Krakowie. Od 1986 przyznawany jest (autorom i redaktorom najlepszych publikacji naukowych z zakresu speleologii oraz badań krasu) wybity z brązu Medal im. Marii Markowicz-Łohinowicz.

Przypisy

  1. ↑ Wyszukiwarka cmentarna --- Warszawskie cmentarze [online], www.cmentarzekomunalne.com.pl [dostęp 2019-12-30].
  2. ↑ Nagroda i Medal im. Marii Markowicz-Łohinowicz – cele i tradycje [online], www.speleo.ptpk.org [dostęp 2019-12-30] [zarchiwizowane z adresu 2019-12-27].

Bibliografia

  • Jerzy Głazek, Stefan Z. Różycki, Maria Markowicz-Łohinowicz 1933–1974, „Rocznik Polskiego Towarzystwa Geologicznego”, Vol. XLV – 3/4: 455-462, Kraków 1975.
  • Joanna Popiołek, Materiały Marii Markowicz-Łohinowicz (1933–1974) w opracowaniu: Materiały archiwalne z zakresu historii nauk o ziemi w zbiorach Muzeum Ziemi PAN. Inwentarz spuścizn naukowych Część VI, pod. red. Jadwigi Garbowskiej, Muzeum Ziemi PAN, Warszawa 2004.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.