Mapa turystycznamapa tematyczna z grupy map społeczno-gospodarczych, przeznaczona do użytkowania przez turystów. Składają się z dwóch warstw: topograficznej i turystyczno-krajoznawczej. Zawiera zarówno informacje ogólnogeograficzne, topograficzne, jak i przydatne przede wszystkim dla turystów: szlaki, obiekty noclegowe, atrakcje turystyczne itp. Dla celów turystycznych używa się map topograficznych i map przeglądowych. Mapy turystyczne istnieją zarówno na papierze, jak i w wersji elektronicznej.

Elementy mapy turystycznej

Poza wybranymi elementami treści odpowiednio dobranej mapy topograficznej zawiera naniesione informacje przydatne turyście, w tym głównie:

  • ukształtowanie terenu: góry, doliny, rzeki itp. najczęściej w formie poziomic;
  • ważne punkty orientacyjne;
  • sieć komunikacji publicznej kolejowej i drogowej z usytuowaniem stacji i przystanków.

Historia

Rozwój turystyki w XIX w. i w pierwszej połowie XX w. spowodował zapotrzebowanie na mapy, które ułatwiłyby poruszanie się w terenie osobom niemającym na co dzień wiele wspólnego z kartografią i nawigacją. Mapy, które wyewoluowały z map topograficznych, powstałych dla celów wojskowych tworzono w XIX w. i okresie międzywojennym; pierwsze turystyczne mapy dla polskich Tatr pojawiły się na pocz. XX wieku, podobnie Karkonoszy; w okresie międzywojennym osiągnęły wysoką jakość.

W okresie 1945–1989 mapy turystyczne poddawane były ścisłej cenzurze, zarówno wojskowej, jak i cywilnej; ingerowano głównie w treść topograficzną, choć występowały również zaburzenia powierzchni, brak siatki kartograficznej, niedokładna skala (lub brak informacji o niej). Skala mapy turystycznej musiała się różnić od wojskowych map topograficznych, stąd stosowano najczęściej podziałki 1:30 000, 1:60 000, 1:75 000, 1:90 000, 1:125 000, przykładowo mapa Karkonoszy ukazywała się w skali 1:30 000 i 1:75 000. Większość map miała zdeformowaną powierzchnię terenu: po wykonaniu pierwowzoru mapy, była ona celowo odkształcana, najczęściej rozcinana na wiele nieregularnych fragmentów i składana z powrotem, czasem nawet skręcana. Szczególnie zniekształcano obszary o znaczeniu strategicznym: tereny wojskowe, kolejowe i przemysłowe. Liberalizacja tych zasad nastąpiła dopiero w latach osiemdziesiątych XX w., kiedy na mapach pojawiać się zaczęła siatka kartograficzna, numeracja domów, obiekty topograficzne. Nie istniał drugi obieg map, natomiast korzystano z przedwojennych map topograficznych, zwłaszcza po pojawieniu się kserokopiarek.

Mapy współczesne

Aktualnie (2 dekada XXI w.) przeważają mapy w skali 1:50 000, chociaż spotyka się również podziałki 1:60 000 lub 1:70 000. Dla rejonów o bardziej urozmaiconym ukształtowaniu terenu wydawane są mapy w podziałkach 1:25 000 lub 1:30 000. Część map wydawana jest w formie map dwustronnych, z treścią kartograficzną podzieloną między dwie strony arkusza. W mapach jednostronnych na drugiej stronie arkusza pojawia się zwykle informator turystyczny, profilogramy tras, plany głównych miejscowości itp.

Arkusze map turystycznych wprowadzane są do obrotu w postaci złożonej do wymiaru, umożliwiającego schowanie mapy do kieszeni kurtki lub plecaka. Optymalny sposób składania umożliwia czytanie dowolnego fragmentu mapy bez konieczności rozkładania całego arkusza (składanie w „harmonijkę”). Obecnie coraz większa część wydawców wydaje mapy turystyczne w postaci foliowanej, co zabezpiecza je przed wpływami atmosferycznymi, jak i przerwaniem.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 Władysław Łoboz: Z mapą w plecaku. Biblioteczka Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego Oddział Beskid w Nowym Sączu. [dostęp 2020-01-31].
  2. Mapy, kartografia. Wydawnictwa Edukacyjne WIKING 2013-2019. [dostęp 2020-01-31].
  3. Elementy mapy. gisplay.pl. [dostęp 2020-01-31].
  4. Internetowa mapa turystyczna. Wirtualna Polska. [dostęp 2020-01-31].
  5. Historia map Tatr. mapytatr.net. [dostęp 2020-02-01].
  6. 1 2 3 Michał Woźniak. Kartografia turystyczna polskich Karkonoszy w okresie 1947-1999. „Rocznik Jeleniogórski”, s. 169–172, 2006.
  7. 1 2 Konopska 2007 ↓, s. 50.
  8. Konopska 2007 ↓, s. 50–51.
  9. Konopska 2007 ↓, s. 54.

Bibliografia

  • Beata Konopska. Cenzura w kartografii okresu PRL na przykładzie map do użytku ogólnego. „Polski Przegląd Kartograficzny”. 39 (1), s. 44–57, 2007. 

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.