Maksymilian Zand (ps. „George”, „Żorż”, ur. 1876, zm. 24 kwietnia 1932 w Warszawie) – polski przemysłowiec, działacz socjalistyczny.

W czerwcu 1895 ukończył Szkołę Handlową im. Leopolda Kronenberga w Warszawie. Od 1895 brał udział w pracach czytelni Warszawskiego Towarzystwa Dobroczynności i był kierownikiem jednej z filii. Od 1898–1899 zbliżył się do ruchu etyków w Polskiej Partii Socjalistycznej, należąc do głównych organizatorów obok Edwarda Abramowskiego, Zofii Bassakówny, Stanisława Berenta, Konstantego Krzeczkowskiego i Władysława Michalskiego. Był jednym z założycieli Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Potem wstąpił do PPS Lewicy. Należał do komisji organizacyjnej związków zawodowych. Przez ponad 20 lat był dyrektorem Zakładów Przemysłowych Kriegel i Würfel, a od 1921 dyrektorem handlowym Tomaszowskiej Fabryki Sztucznego Jedwabiu. Żonaty z lekarką Natalią Zylberlast (1883–1942).

Zmarł w wieku 56 lat, został pochowany na cmentarzu żydowskim przy Okopowej.

Przypisy

Bibliografia

• Maksymiljan Zand. Wiadomości Przemysłu Chemicznego 9, s. 34, 1932
• Z żałobnej karty. Głos Poranny nr 117 (28.4.1932)
• Zgon zasłużonego człowieka i przemysłowca. Gazeta Handlowa nr 96 (27.4.1932)
• Stefan Brzeziński. B.P. Maksymiljan Zand. Głos Nauczycielski 33, s. 641, 1932
• Grabiec J. Czerwona Warszawa przed ćwierć wiekiem. Poznań, 1925 s. 43, 111, 127, 154
• Cynarski-Krzesławski J., Próchnik A. (red.) Księga życiorysów działaczy polskiego ruchu rewolucyjnego w Polsce. Warszawa: „Kronika Ruchu Rewolucyjnego”, 1939 s. 26 (dodatek do Kroniki Ruchu Rewolucyjnego w Polsce 1 (2), 1935)