Maksymilian Sznepf
Maksymilian Schnepf
pułkownik dyplomowany
Data i miejsce urodzenia

10 grudnia 1920
Drohobycz, Polska

Data i miejsce śmierci

17 sierpnia 2003
Warszawa, Polska

Przebieg służby
Lata służby

1943–1968

Siły zbrojne

Armia Czerwona
ludowe Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa,
działania zbrojne przeciwko podziemiu antykomunistycznemu w Polsce

Odznaczenia

Maksymilian Marian Sznepf, właściwie Schnepf (ur. 10 grudnia 1920 w Drohobyczu, zm. 17 sierpnia 2003 w Warszawie) – pułkownik dyplomowany ludowego Wojska Polskiego.

Życiorys

Urodził się w Drohobyczu w rodzinie żydowskiej, jako syn Szymona Schnepfa (zm. 1936) i Eugenii (Gitli) z domu Kneppel (zm. 1942). Miał dwóch starszych braci: Zygmunta (1913–1942) i Mariana (także oficera LWP). Wraz z rodziną zamieszkiwał przy ulicy J. Piłsudskiego 15 w Drohobyczu. Jego ojciec był kupcem oraz działaczem politycznym i społecznym w Drohobyczu. Kształcił się w Państwowym Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu (jego nauczycielem był Bruno Schulz).

Podczas II wojny światowej był żołnierzem Armii Czerwonej a następnie wstąpił do 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, sformowanej w 1943. Brał udział w walkach o Stalingrad, bitwie pod Lenino, walkach o warszawską Pragę, walkach o Warszawę, operacji berlińskiej. Następnie służył w ludowym Wojsku Polskim od 3 czerwca 1946 do 2 września 1950. W lipcu 1945 w stopniu porucznika dowodził pododdziałem złożonym z dwóch kompanii w sile ok. 110-160 żołnierzy z 1 Praskiego pułku piechoty, wspierających wojska sowieckie w operacji określonej później mianem „obława augustowska”. Od 3 września 1951 do 24 sierpnia 1954 w stopniu podpułkownika pełnił funkcję szefa I Oddziału Zarządu II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Studia wyższe ukończył na Akademii Sztabu Generalnego uzyskując tytuł magistra. Uzyskał tytuł oficera dyplomowanego.

Był długoletnim kierownikiem Studium Wojskowego na Uniwersytecie Warszawskim. Był w dyrekcji Żydowskiego Instytutu Historycznego, a także dyrektorem administracyjnym Związku Gmin Wyznaniowych Żydowskich w Warszawie. Działał jako publicysta Towarzystwa Społeczno-Kulturalnego Żydów w Polsce. Do końca życia był pułkownikiem dyplomowanym w stanie spoczynku.

Zmarł 17 sierpnia 2003 w Warszawie. 22 sierpnia 2003 został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera EII-4-4).

Jego żoną została Alicja z domu Szczepaniak, z którą miał synów Ryszarda (ur. 1951, dyplomata) i Zygmunta.

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Nekrologi stołeczne. Maksymilian Sznepf. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”, s. 9, Nr 193 z 20 sierpnia 2003.
  2. ↑ Informacja o zmarłych: Szymon Sznepf. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-21].
  3. ↑ Informacja o zmarłych: Eugenia Sznepf. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-21].
  4. 1 2 3 Dane osoby z katalogu funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa. Maksymilian Sznepf. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2017-06-26].
  5. ↑ Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1934/35. Drohobycz: 1935, s. 76.
  6. ↑ Informacja o zmarłych: Zygmunt Sznepf. nekrologi-baza.pl. [dostęp 2016-02-21].
  7. ↑ Maksymilian Sznepf. myheritage.pl. [dostęp 2016-02-21].
  8. ↑ Nasi darczyńcy. sztetl.org.pl. [dostęp 2016-12-01].
  9. ↑ M.P. z 1947 r. nr 80, poz. 533
  10. ↑ Kronika. Z kroniki policyjnej. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 3, Nr 2 z 11 stycznia 1934.
  11. ↑ Do naszych współwyznawców ziemi drohobyckiej. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 3, Nr 8 z 25 lutego 1928.
  12. ↑ Obwieszczenie. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 12, Nr 23 z 23 czerwca 1928.
  13. ↑ Walne Zgromadzenie Kasy Ludow. w Drohobyczu. „Głos Drohobycko-Borysławski”, s. 6, Nr 10 z 9 maja 1930.
  14. ↑ Sprawozdanie Dyrekcji Gimnazjum Państwowego im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1933/34. Drohobycz: 1934, s. 64.
  15. ↑ Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1934/35. Drohobycz: 1935, s. 67.
  16. ↑ Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum im. Króla Władysława Jagiełły w Drohobyczu za rok szkolny 1935/36. Drohobycz: 1936, s. 31, 64.
  17. ↑ Piotr Łapiński: Obława augustowska. Sześć dywizji przeciw sześciuset akowcom. Instytut Pamięci Narodowej. s. 22. [dostęp 2016-03-02]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-06)].
  18. ↑ Interpelacja nr 31311 do ministra edukacji narodowej w sprawie uwzględnienia w szkolnych programach nauczania treści dotyczących Obławy Augustowskiej z lipca 1945 r.. sejm.gov.pl, 2015-02-19. [dostęp 2016-02-21].
  19. ↑ Poselski projekt ustawy o ustanowieniu Dnia Pamięci Ofiar Obławy Augustowskiej z lipca 1945 roku. prawo.egospodarka.pl, 2015-02-19. [dostęp 2016-02-21].
  20. ↑ W obronie zabytków kultury. wyborcza.pl, 1996-03-29. [dostęp 2016-02-21].
  21. 1 2 3 4 Żydowski Instytut Historyczny. Nie umiera ten, kto w pamięci żywych trwa. facebook.com. [dostęp 2016-02-21].
  22. ↑ Chuligański wybryk pod synagogą [online], Wyborcza.pl, 13 września 1991 [dostęp 2023-09-14].
  23. ↑ Nekrologi stołeczne. Nekrolog Maksymilian Sznepfa od Zarządu ZGWŻ w Warszawie. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”, s. 12, Nr 194 z 21 sierpnia 2003.
  24. ↑ Wyszukiwarka cmentarna - Warszawskie cmentarze
  25. ↑ Nekrologi stołeczne. Kondolencje dla Ambasadora RP w Kostaryce, Ryszarda Schnepfa od Fundacji Shalom. „Gazeta Wyborcza. Stołeczna”, s. 12, Nr 194 z 21 sierpnia 2003.
  26. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Akta personalne. [dostęp 2017-07-14].
  27. ↑ Wspomnienia i refleksje kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari. tvk-gaj.pl. s. 3. [dostęp 2016-02-21].
  28. ↑ Klub Kawalerów Orderu Wojennego Virtuti Militari. zwir.org.pl. [dostęp 2016-02-21].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.