Wąwóz Górczyński, Wąwóz Macelowy – wąwóz pomiędzy Macelową Górą (801 m) i Gołą Górą (712 m) na południowych stokach Pienin Czorsztyńskich. Znajduje się w miejscowości Sromowce Niżne, w ich części zwanej Sromowcami Średnimi. Ma długość około 400 m, a jego dno wysokość 560–590 m n.p.m. Ma V-kształtny przekrój poprzeczny, typowy dla dolin powstałych w wyniku erozji wgłębnej spowodowanej spływającymi wodami. Jego zbocza są w dużym stopniu trawiasto-skaliste, występują w nich też skałki, ale wąwóz coraz bardziej porasta lasem. Powyżej wąwozu występuje rozszerzenie, w którym łączą się dwa potoki: Czarny i Kirowy, tworząc Macelowy Potok spływający dnem wąwozu do Dunajca. Od rozszerzenia tego po północnej stronie Macelowej Góry ciągnie się zarastająca polana Podosice.

Znajduje się w całości na obszarze Pienińskiego Parku Narodowego, którego granica przebiega tutaj obrzeżem lasu i pól uprawnych zwanych Pod Nowe. Nie prowadzi przez niego żaden szlak turystyczny. Jest siedliskiem rzadkich roślin i zwierząt; m.in. występuje tutaj pomurnik i pliszka górska. Z rzadkich w Polsce gatunków roślin rośnie oset pagórkowy. W 1988 r. na łące w Wąozie Górczyńskim znaleziono rzadki gatunek storczyka buławnik wielkokwiatowy (Cephalnathera damasonium). W latach 1987–1988 znaleziono tu bardzo rzadki, w Polsce zagrożony wyginięciem gatunek porostu – Catapyrenium lachneum i rzadką garbatkę nabrzmiewającą Toninia tumidula.

Przypisy

  1. 1 2 Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna [online] [dostęp 2021-09-28].
  2. 1 2 3 4 Pieniny polskie i słowackie. Mapa turystyczna 1:25 000, Piwniczna: Agencja Wydawnicza „WiT” s.c., 2008.
  3. 1 2 Józef Nyka, Pieniny, wyd. IX, Latchorzew: Wyd. Trawers, 2006, ISBN 83-915859-4-8.
  4. ↑ Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirek, Czerwona księga Karpat Polskich, Warszawa: Instytut Botaniki PAN, 2008, ISBN 978-83-89648-71-6.
  5. ↑ Małgorzata Jagiełło, Storczyki łąk i polan Pienińskiego Parku Narodowego, „Pieniny – Przyroda i Człowiek”, 2, 1992, s. 43–49.
  6. ↑ Józef Kiszka, Zbigniew Szeląg, Porosty (Lichenes) polan Pienińskiego Parku Narodowego – zagrożenie i ochrona, „Pieniny – Przyroda i Człowiek”, 2, Kraków 1992, s. 55–63.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.