Małgorzata Willaume
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

17 stycznia 1951
Łódź

Data śmierci

21 grudnia 2020

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia
Alma Mater

Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie

Doktorat

1 czerwca 1980

Habilitacja

1990

Profesura

4 kwietnia 2005

Uczelnia

Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie

Odznaczenia

Małgorzata Julia Willaume (ur. 17 stycznia 1951 w Łodzi, zm. 21 grudnia 2020) – polska historyczka, wykładowczyni, badaczka dziejów Rumunii.

Życiorys

Była córką historyka i działacza politycznego Juliusza Willaume. Kiedy miała dwa lata, jej rodzina przeprowadziła się do Lublina. Studia historyczne na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie ukończyła w 1973. Po uzyskaniu magisterium zaczęła pracę w Katedrze Historii Powszechnej Nowożytnej. Doktorat obroniła w 1980 pod kierunkiem Wiesława Śladkowskiego. Nosił on tytuł Stosunki polityczne polsko-rumuńskie w dobie Wiosny Ludów.W latach 80. była stypendystką rządu francuskiego w Paryżu, gdzie badała dzieje polsko-francuskiej wymiany intelektualnej w międzywojniu. Habilitację uzyskała w 1990. Tytuł naukowy profesora uzyskała w 2005. Na uczelni była zatrudniona do przejścia na emeryturę w 2020.

Specjalizowała się w historii nowożytnej i najnowszej. Opracowała i wydała dzienniki oraz korespondencję Zygmunta Lubicz-Zaleskiego. Jest autorką przekrojowej monografii poświęconej dziejom Rumunii. Należała do redakcji czasopisma „Dzieje Najnowsze”.

Była członkinią Komisji do Badań Diaspory Polskiej Polskiej Akademii Umiejętności, członkinią prezydium Komitetu Nauk Historycznych Polskiej Akademii Nauk oraz członkinią zarządu Towarzystwa Instytutu Europy Środkowo-Wschodniej. Pełniła funkcję kierowniczki Zakładu Historii Powszechnej XIX wieku w Instytucie Historii Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 2012 została członkiem prezydium Komitetu Nauk Historycznych PAN. Współpracowała z lubelskim oddziałem Alliance française i Towarzystwem Przyjaźni Polsko-Francuskiej. Była także redaktorem naczelnym sekcji historycznej (sectio F.) wydawanego przez uczelnię czasopisma Annales Universitatis Mariae Curie-Skłodowska.

Odznaczona została Złotym Krzyżem Zasługi i Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

Ważniejsze publikacje

  • Polacy w Rumunii (1981)
  • Drogi do niepodległości: polskie i rumuńskie koncepcje polityczne i ich realizacja w latach 1837–1849 (1984)
  • Humaniści polscy nad Sekwaną w latach 1919–1939 : o polsko-francuskich kontaktach w dziedzinie nauk humanistycznych (1989)
  • Polska obecność w kulturze Francji: XVIII–XX wiek (do 1939 r.) (1991, wraz z Wiesławem Śladkowskim i Stanisławem Wiśniewskim)
  • Rumunia (2004)
  • Nowe kraje Unii Europejskiej – Bułgaria, Rumunia (2007, wraz z Adamem Koseskim)

Przypisy

  1. ↑ Małgorzata Willaume. Nekrolog. nekrologi.net. [dostęp 2021-06-22]. (pol.).
  2. ↑ Zmarła śp. prof. dr hab. Małgorzata Willaume. umcs.pl. [dostęp 2020-12-25]. (pol.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Bednarz i Nossowska 2021 ↓, s. 839.
  4. 1 2 Bednarz i Nossowska 2021 ↓, s. 840.
  5. ↑ Bednarz i Nossowska 2021 ↓, s. 841.
  6. 1 2 Bednarz i Nossowska 2021 ↓, s. 842.
  7. ↑ Zakład Historii Powszechnej XIX wieku UMCS. UMCS, 2007. [dostęp 2022-05-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-09-26)]. (pol.).
  8. ↑ Prezydium. www.knh.pan.pl. [dostęp 2015-10-23].
  9. ↑ Bednarz i Nossowska 2021 ↓, s. 843.
  10. ↑ Profil osobowy na stronie UMCS. umcs.lublin.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-11-26)]. dostęp dnia 21.01.2014 r.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.