MK121 – pierwszy polski nielicencyjny magnetofon kasetowy.

Konstrukcja autorstwa inż. Jerzego Kuczyńskiego i inż. Janusza Uścińskiego z Biura Konstrukcyjnego Zakładów Radiowych im. Kasprzaka w Warszawie. Pierwszą serię informacyjną wyprodukowano 16 kwietnia 1973 w filii ZRK w Lubartowie. Był to trzeci – po MK125 i MK122 (oba na licencji firmy Thompson) – model magnetofonu kasetowego produkowany w Polsce.

Dane techniczne

  • zapis – monofoniczny, dwuścieżkowy
  • prędkość przesuwu taśmy – 4,75 cm/s
  • nierównomierność przesuwu taśmy – 0,4%
  • przenoszone częstotliwości – 80–6000 Hz
  • dynamika – 30 dB
  • moc wyjściowa wzmacniacza końcowego – 0,4 W
  • znamionowe napięcie wejściowe – 0,3 mV
  • zasilanie – 7,5 V, pięć ogniw R14 (komplet wystarczał na 10 h pracy) lub zasilacz zewnętrzny
  • wymiary – 64 × 124 × 216 mm
  • masa – ok. 1,5 kg

Magnetofon przeznaczony był do użytku z kasetami typu „Compact” C-60 oraz C-90. Nie zalecano współpracy z kasetą C-120. Do urządzenia można było dołączyć mikrofon (polecano MDO 12) wyposażony w wyłącznik zasilania oraz głośnik zewnętrzny. Układ elektroniczny nie zawierał generatora prądu podkładu, co powodowało szumy podczas zapisu. Zastosowano kasowanie prądem stałym. W roku 1973 urządenie kosztowało 2300 PLZ.

Przypisy

  1. ↑ Kronika nauki i techniki. „Młody Technik”. 6 (299), s. 2 okładki, 1973. redaktor naczelny: Zbigniew Przyrowski. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Nasza Księgarnia”. (pol.).
  2. ↑ Polskie nowości elektroniczne. „Młody Technik”. 9 (302), s. 73–74, 1973. redaktor naczelny: Zbigniew Przyrowski. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Nasza Księgarnia”. (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.