| Inne nazwy |
1961 Alpha Delta 1, West Ford 1, Agena B 1202 |
|---|---|
| Indeks COSPAR |
1961-028A |
| Indeks NORAD |
00192 |
| Zaangażowani | |
| Rakieta nośna | |
| Miejsce startu | |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Perygeum |
3496 km |
| Apogeum |
3756 km |
| Okres obiegu |
166 min |
| Nachylenie |
95,9° |
| Mimośród |
0,012988 |
| Czas trwania | |
| Początek misji |
21 października 1961 13:53:03 UTC |
| Koniec misji |
28 października 1961 |
| Wymiary | |
| Wymiary |
dł. 6 m; śr. 1,5 m |
| Masa całkowita |
1800 kg |
MIDAS 4 – amerykański satelita obrony przeciwrakietowej. Czwarty statek wysłany w ramach programu MIDAS (ang. Missile Defense Alarm System, czyli system ostrzegawczy obrony rakietowej) należącego do US Air Force. MIDAS 4 prowadził testy związane z obserwacjami Ziemi w promieniach podczerwonych w celu wykrywania startów radzieckich rakiet balistycznych. Pracował jedynie siedem dni, gdyż z czterech paneli ogniw słonecznych działał tylko jeden. Statek przestał działać po wyczerpaniu się akumulatorów. Po raz pierwszy opublikowano szczegółowe informacje o skuteczności działania czujników podczerwieni. Czujniki te miały ujawnić m.in. fakt startu rakiety Titan z Przylądku Kennedy’ego w 90 sekundzie po jej starcie.
Z pomocą satelity próbowano zrealizować projekt West Ford – stworzenia wokół Ziemi pierścienia z miedzianych igiełek dla zbadania odbijania się fal radiowych od takiego „zwierciadła“. Miały one zostać wyrzucone równomiernie na prawie kołową orbitę na wysokości około 3360 km i utworzyć pierścień o szerokości 8 i grubości 40 kilometrów. Eksperyment nie udał się.
Statek pozostaje na orbicie okołoziemskiej, której żywotność szacowana jest na 100 tysięcy lat.
Skonstruowała go firma Lockheed Missiles and Space Division (obecnie Lockheed Martin Missiles and Space), w ramach rządowego kontraktu.
Ładunek
- Monitor promieniowania kosmicznego
- Transponder systemu geodezyjnego SECOR (ang. SEquential COllation of Range)
- Radiometr (masa 1,68 kg)
- Radiometr skanujący był zdolny do mierzenia emisji termicznej Ziemi i promieniowania słonecznego odbitego od powierzchni Ziemi. Radiometr składał się m.in. z: układu optycznego i filtrów umieszczonych w wieżyczce; dwóch bolometrów (razem 175 detektorów PbS): czułego na promieniowanie termiczne, 3,5–30 μm, i czułego na światło widzialne i bliską podczerwień, 0,2–4,5 μm; systemu telemetrii. Każdy detektor miał pole widzenia około 5 stopni. Taki sam przyrząd poleciał na satelitach MIDAS 3 i MIDAS 5, z takim wyjątkiem, że ten wyposażony był w obrotowe zwierciadło pozwalające skanować Ziemię od horyzontu do horyzontu; wyprodukowany przez Baird-Atomic Inc. (obecnie Baird Corporation).
- West Ford 1. Eksperyment był przedmiotem ostrej krytyki wielu uczonych z różnych krajów, z uwagi na możliwe zakłócenie łączności radiowej i optycznych badań astronomicznych.
Przypisy
- 1 2 3 4 Olgierd Wołczek: Zwiad kosmiczny. Warszawa: Wydawnictwo MON, 1967, s. 38.
- ↑ Geisler Władysław. Nowości ze świata. „Astronautyka”. S (13), s. 31, kwiecień 1962. Polskie Towarzystwo Astronautyczne. ISSN 0004-623X. (pol.).
Bibliografia
- MIDAS 4. [w:] NSSDCA Master Catalog [on-line]. NASA. (ang.).
- Space 40 (cz.)
- Jonathan’s Space Home Page (ang.)
- Mark Wade: Midas. [w:] Encyclopedia Astronautica [on-line]. (ang.).