Luzowanie (ang. Relief of Troops in Combat) – działalność zmierzająca do przejęcia prowadzenia działań przez jedne wojska od innych. Jest etapem pośrednim podczas prowadzenia walki.
Charakterystyka luzowania
Luzowanie to działalność wojsk zmierzająca do przejęcia prowadzenia działań przez jedne oddziały od innych. - wymianę pododdziałów bezpośrednio w rejonach obrony (w punktach oporu); - natarcie pododdziałów luzujących, które przekraczają ugrupowanie wojsk będących dotychczas w styczności z przeciwnikiem; - zabezpieczenie wyjścia z walki pododdziałów będących dotychczas w styczności z przeciwnikiem. Sposób luzowania oraz realizacja zadań wynikać będzie z aktualnych warunków prowadzenia walki, celów i zamiaru przełożonego organizującego luzowanie.
Regulaminy Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej określały, ze luzowanie w marszu ubezpieczonym, w zbliżaniu, w natarciu, odbywa się przez jednostki maszerujące w kolumnie głównej, względnie ugrupowane w tyłowych rzutach, w ten sposób, że jednostki luzowane pozostają w tym ugrupowaniu, w jakiem zastał je rozkaz do luzowania. Jednostki luzujące, rozczłonkowują się, a następnie przechodzą przez jednostki luzowane.
W obronie jednostki luzujące, po dojściu do stanowisk jednostek luzowanych, zajmują ich pozycje, a luzowane wycofują się.
Przyczyny luzowania
Działania te podejmowane są kiedy wojska:
- nie są w stanie kontynuować powierzonych zadań,
- będą wykorzystane do działań w innym miejscu,
- wykonały swoje zadania,
- są przeznaczone do zastąpienia w celu uniknięcia ich wyczerpania,
- nie są przystosowane do realizacji nowego zadania.
Innymi słowy w takiej sytuacji, w której powinny zostać zamienione, aby uniknąć utraty zdolności bojowej lub nie są w stanie realizować nowego zadania.
W obronie luzowanie przeprowadza się zazwyczaj gdy:
- wojska bronią się skutecznie, ale są wyczerpane fizycznie, psychicznie i potrzebują odpoczynku;
- poniosły znaczne straty i nie gwarantują utrzymania rejonów obrony;
- zachodzi potrzeba uporządkowania ugrupowania bojowego,
- broniące się wojska przewidziane są do użycia na innym kierunku
- zachodzi konieczność zmiany sposobu prowadzenia obrony.
W natarciu potrzeba luzowania może nastąpić gdy:
- natarcie „z bezpośredniej styczności“ z przeciwnikiem jest korzystniejsze niż natarcie „z marszu”;
- zaistnieje konieczność wyprowadzenia z walki wojsk, które utraciły zdolność bojową;
- zachodzi potrzeba zapoznania żołnierzy z jednostek podchodzących do natarcia z terenem i obroną przeciwnika;
- zaistnieje potrzeba uporządkowania ugrupowania bokowego „pomieszanych” w wyniku np. kontrataku;
- z powodu zmiany warunków terenowych wystąpi konieczność wymiany np. oddziału pancernego na oddział zmechanizowany;
- zachodzi potrzeba przeniesienia punktu ciężkości natarcia.
W marszu:
- w celu zmiany ubezpieczeń, które związały się walką z przeciwnikiem,
- zamiany oddziałów wyczerpanych realizacją zadań.
Sposoby luzowania
Luzowanie może być prowadzone przez:
- wymianę wojsk bezpośrednio na pozycjach obronnych
- luzowanie obronne może przyjąć formę pozycyjnego albo osłonowego; jeśli rejon luzowania pokrywa się z rejonem obrony zajmowanym przez wojska luzowane, wtedy mówi się o luzowaniu pozycyjnym; w przypadku, gdy przednia linia rejonu luzowania biegnie w głębi rejonu obrony zgrupowania luzowanego, mamy do czynienia z luzowaniem osłonowym (obronnym); wiąże się ono z częściową utratą terenu.
- natarcie wojsk luzujących, które przekraczają ugrupowanie wojsk będących dotychczas w styczności z przeciwnikiem
- przy luzowaniu zaczepnym oddziały luzujące wykonują zazwyczaj natarcie o ograniczonym celu, przejmując równocześnie zadania od wojsk luzowanych; taki sposób, oprócz zapewnienia prawie jednoczesnego wyjścia luzowanego pododdziału, ogranicza przeciwnikowi możliwości oddziaływania ogniowego i dezorganizuje mu dotychczasową strukturę obrony; podczas luzowania zaczepnego niezbędne jest zapewnienie sobie lokalnej przewagi nad przeciwnikiem
- zabezpieczenie wyjścia z walki wojsk będących dotychczas w styczności z przeciwnikiem
Sposób luzowania oraz realizacja przez luzowanych i luzujących zadania bojowego wynikać będzie z zaistniałych warunków prowadzenia walki, celów i zamiaru przełożonego organizującego luzowanie.
Zobacz też
Przypisy
- ↑ Polak i Joniak 2014 ↓, s. 235.
- 1 2 3 Rujna 1997 ↓, s. 221.
- 1 2 3 Dakudowicz (przew.) 2000 ↓, s. 291.
- ↑ Majchrzak 2007 ↓, s. 36.
- ↑ Dakudowicz (przew.) 2000 ↓, s. 291–292.
- ↑ Dakudowicz (przew.) 2000 ↓, s. 292.
- ↑ Majchrzak 2007 ↓, s. 40.
- ↑ Majchrzak 2007 ↓, s. 39.
Bibliografia
- Tadeusz Dakudowicz (przew.): Podręcznik walki pododdziałów wojsk zmechanizowanych. Warszawa: Dowództwo Wojsk Lądowych. Wyższa Szkoła Oficerska im. Tadeusza Kościuszki, 2000.
- Leszek Elak: Podstawy działań taktycznych. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2014. ISBN 978-83-7523-316-2.
- Marian Laprus (red.): Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979. ISBN 83-11-06229-3.
- Stanisław Koziej: Teoria sztuki wojennej. Warszawa: "Bellona", 1993. ISBN 83-11-08264-2.
- Dariusz Majchrzak: Etapy pośrednie w działaniach taktycznych. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2007.
- Andrzej Polak, Jacek Joniak: Sztuka wojenna. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2014. ISBN 978-83-7523-273-8.
- Eugeniusz Rujna: Z działań wojennych lat 1918-1920. Zarys problematyki militarnej z materiałami do bibliografii. Toruń: Wydawnictwo Naukowe WSO im gen. Józefa Bema, 1997. ISBN 83-85650-16-4.
- AAP-6: Słownik terminów i definicji NATO. wcnjk.wp.mil.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-07-17)]. s. 319