Ludwik Ziobrowski w stopniu majora | |
| podpułkownik piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
7 sierpnia 1905 |
|---|---|
| Data śmierci |
9 czerwca 1946 |
| Przebieg służby | |
| Lata służby |
1923–1946 |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
6 Pułk Piechoty Legionów |
| Stanowiska |
dowódca kompanii |
| Główne wojny i bitwy |
II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
Ludwik Ziobrowski (ur. 7 sierpnia 1905 w Warszawie, zm. 9 czerwca 1946) – podpułkownik piechoty Polskich Sił Zbrojnych.
Życiorys
Ludwik Ziobrowski urodził się 7 sierpnia 1905 w Warszawie. Był synem Waleriana.
Od 12 września 1923 do 1 lipca 1924 był uczniem 54. klasy Szkoły Podchorążych, a w latach 1924–1926 uczniem Oficerskiej Szkoły Piechoty w Warszawie. 27 lipca 1926 Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1926 i 37. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a minister spraw wojskowych wcielił do 6 pułku piechoty Legionów w Wilnie. 15 sierpnia 1928 został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1928 i 62. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 27 czerwca 1935 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 224. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W 1939 dowodził 3. kompanią. Według Stanisława Truszkowskiego była to najlepsza kompania w 6 pp Leg. „To ona miała przywilej noszenia sztandaru pułku i ona maszerowała na czele podczas uroczystości wojskowych”. Wspomnianą kompanią dowodził także w kampanii wrześniowej.
Od 1940 był więziony w Obozie NKWD w Griazowcu. Po uwolnieniu pełnił służbę 13 pułku piechoty. 15 grudnia 1941 został awansowany na majora. Od 25 marca 1942 był zastępcą dowódcy tego oddziału. 25 października tego roku został dowódcą 10 batalionu strzelców. W marcu 1943 został zastępcą dowódcy 13 Wileńskiego batalionu strzelców. Od listopada 1943 był dowódcą 14 Wileńskiego batalionu strzelców. W tym czasie został awansowany na stopień podpułkownika. Uczestniczył w bitwie o Monte Cassino.
Zmarł tragicznie 9 czerwca 1946. Został pochowany na Polskim Cmentarzu Wojennym w Bolonii (miejsce 16-F-5, ekshumowany).
Według Stanisława Truszkowskiego popełnił samobójstwo dochodząc do „wniosku, że późniejsze jego czyny bojowe nie równoważą dostatecznie fatalnej decyzji, powziętej nad Bugiem w nocy z 9 na 10 września 1939”.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Złoty Orderu Virtuti Militari nr 100
- Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari nr 8793
- Medal Niepodległości (23 grudnia 1933)
- Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino nr 16237
Przypisy
- 1 2 3 Wykaz poległych 1952 ↓, s. 269.
- ↑ Roczniki Oficerskie 1928, 1932 podały datę 8 sierpnia 1905.
- 1 2 Griazowiec ↓, s. 38.
- ↑ Lenkiewicz, Sujkowski i Zieliński 1930 ↓, s. 469, 494.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 15 sierpnia 1926 roku, s. 259, 264.
- ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 22, 280.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 15 sierpnia 1928 roku, s. 275.
- ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 112, 536.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 28 czerwca 1935 roku, s. 75.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 46.
- ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 554.
- 1 2 Truszkowski 1983 ↓, s. 219.
- ↑ Kronika 1944 ↓, s. 30.
- ↑ Suchcitz (red.) 2012 ↓, s. 601.
- ↑ Kryska-Karski i Barański 1974 ↓, s. 69.
- ↑ Zbigniew Wawer: Monte Cassino 1944. Warszawa: Bellona, 2009, s. 232, 235–236, 241. ISBN 978-83-11-11496-8.
- ↑ 13 Wileński Batalion Strzelców "Rysiów" - Ziobrowski Ludwik [online], rysie.montecassino.eu [dostęp 2022-01-27].
- ↑ Ludwik Ziobrowski [online], www.polskicmentarzbolonia.pl [dostęp 2022-01-27].
- ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 540.
- ↑ M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 19 marca 1934 roku, s. 113.
- ↑ 14 Wileński Batalion Strzelców "Żbików" - krzyz.montecassino.eu [online], krzyz.montecassino.eu [dostęp 2022-01-28].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2019-02-09].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
- Kronika 13 Wileńskiego Batalionu Strzelców. T. I. 13 Wileński Batalion Strzelców, 1944.
- Wykaz poległych i zmarłych żołnierzy Polskich Sił Zbrojnych na obczyźnie w latach 1939–1946. Londyn: Instytut Historyczny im. gen. Sikorskiego, 1952.
- Kompletna lista 1673 Polaków i obywateli polskich innych narodowości przebywających w obozie w Griazowcu. raportnowaka.pl. s. 22. [dostęp 2019-02-03]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-05-03)].
- Wacław Lenkiewicz, Andrzej Sujkowski, Hugo Zieliński: Księga Pamiątkowa 1830 – 29 XI 1930. Szkice z dziejów piechoty polskiej. Ostrów-Komorowo: Szkoła Podchorążych Piechoty, 1930.
- Andrzej Suchcitz (red.): 5 Kresowa Dywizja Piechoty 1941–1947 Zarys dziejów. Londyn: Fundusz Pomocy Wdowom, Sierotom i Inwalidom 5 Kresowej Dywizji Piechoty, 2012. ISBN 978-09559724-0-9.
- Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939–1945 zeszyt nr 15. Londyn: 1974.
- Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. Kraków: Fundacja CDCN, 2006. ISBN 978-83-7188-899-1.
- Stanisław Truszkowski: Z dni pokoju i wojny 1921–1939. Wyd. I. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1983. ISBN 83-11-06944-1.