Ludwik Turasiewicz
porucznik kawalerii
Data urodzenia

10 lipca 1907

Data śmierci

14 października 1986

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Armia Polska w ZSRR
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

2 Pułk Strzelców Konnych,
5 Pułk Ułanów Zasławskich,
7 Dywizjon Kawalerii,
1 Pułk Ułanów Krechowieckich

Stanowiska

dowódca szwadronu,
dowódca plutonu

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-ukraińska (obrona Lwowa),
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia

Ludwik Andrzej Turasiewicz (ur. 10 lipca 1907, zm. 14 października 1986) – porucznik kawalerii Wojska Polskiego, awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień majora.

Życiorys

Urodził się 10 lipca 1907. Był synem Emila. U kresu I wojny światowej w listopadzie 1918 brał udział w obronie Lwowa w ramach wojny polsko-ukraińskiej. W 1919 ukończył I klasę w Wyższym I Realnego Gimnazjum im. Adama Mickiewicza we Lwowie. Ukończył Korpus Kadetów Nr 1 we Lwowie. W Wojsku Polskim został awansowany na stopień podporucznika kawalerii ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1930. W 1932 był oficerem 2 pułku Strzelców Konnych. Według stanu z marca 1939 w stopniu porucznika pełnił stanowisko zastępcy komendanta zastępcy oficera mobilizacyjnego w 5 pułku Ułanów Zasławskich.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez sowietów, a od 1940 w obozu jenieckim NKWD w Griazowcu. Po zawarciu układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 odzyskał wolność został oficerem Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Był dowódcą II szwadronu w 7 dywizjonie kawalerii (istniejącym na przełomie 1941/1942). Później, w ramach Polskich Sił Zbrojnych w 1942 sprawował stanowisko dowódcy plutonu łączności w 1 pułku Ułanów Krechowieckich. Walczył w bitwie o Monte Cassino.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień majora.

Zmarł 14 października 1986. Został pochowany na cmentarzu Merton and Sutton Joint Cemetery przy Garth Road w Morden (Londyn) 20 października 1986

Ordery i odznaczenia

Przypisy

Bibliografia

  • Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939. T. 29. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego. Biblioteka Jagiellońska, 2006. ISBN 83-7188-899-6.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.