Ludwik Starski, właściwie Ludwik Kałuszyner (ur. 1 marca 1903 w Łodzi, zm. 29 lutego 1984 w Warszawie) – polski scenarzysta, autor tekstów piosenek, pisarz.

Życiorys

Urodził się w polskiej rodzinie żydowskiego pochodzenia jako syn Ignacego; był bratem Adama Ochockiego.

Przed wojną był sekretarzem redakcji „Expressu Wieczornego Ilustrowanego”. Opublikował powieści kryminalne w odcinkach jako 'Julian Starski': Szczury Łodzi, Tajemnice łódzkiego cmentarza, Demon „czarnej willi”.

Napisał m.in. teksty piosenek dla kabaretów Qui Pro Quo, Gong, Morskie Oko, Perskie Oko, oraz filmów Zakazane piosenki, Skarb, Halo Szpicbródka ..., Nikodem Dyzma.

W 1932,1934 był sekretarzem ZAIKSu. W 1936 był we władzach ZAIKSu w sekcji utworów literackich mniejszych. W 1937 był przedmiotem ataków czasopisma narodowo radykalnego ABC: nowiny codzienne w artykule ZAIKS dla Polaków czy ZAIKS dla Żydów?. W roku 1938 wygrał proces o plagiat z Dawidem Micmacherem. W latach 1948–1949 kierował zespołem filmowym „Warszawa”, a od 1955 do 1963 zespołem filmowym „Iluzjon”.

Poślubił Marię Bargielską (1911–1986); ich synem jest scenograf Allan Starski.

W 1954 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1955 Medalem 10-lecia Polski Ludowej.

Pochowany na cmentarzu Powązki Wojskowe w Warszawie (kwatera C39-3-2).

Piosenki

• „Karuzela” (muz. Witold Krzemiński, wyk. Maria Koterbska)
• „Warszawa, ja i ty” (muz. Jerzy Harald, wyk. Adam Wysocki, Irena Santor

Wybór filmografii

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Ludwik Starski w bazie filmpolski.pl
• Ludwik Starski w Internetowym Polskim Słowniku Biograficznym. ipsb.nina.gov.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-07-16)].