Ludwik Franciszek Pawlikowski
pułkownik intendent
Data i miejsce urodzenia

13 listopada 1896
Stary Sącz

Data i miejsce śmierci

1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

do 1940

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

Kierownictwo Marynarki Wojennej

Stanowiska

szef służby intendentury

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia

Ludwik Franciszek Pawlikowski (ur. 13 listopada 1896 w Starym Sączu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – pułkownik intendent z wyższymi studiami wojskowymi Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Ludwik Franciszek Pawlikowski urodził się 13 listopada 1896 roku w Starym Sączu, w rodzinie Stanisława i Karoliny z Koronów. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w Starym Sączu.

W czasie I wojny światowej pełnił służbę w Legionach Polskich, a później Polskim Korpusie Posiłkowym. Był oficerem prowiantowym 6 pułku piechoty Legionów. 1 stycznia 1917 roku awansował na chorążego prowiantowego. W 1916 roku ukończył Oficerską Szkołę Administracyjno-Gospodarczą Legionów i został skierowany do Komendy Legionów. W lutym 1918 roku został aresztowany przez władze austriackie, a potem wysłany na front włoski.

Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego i mianowany podporucznikiem prowiantowym ze starszeństwem z dniem 1 marca 1918. W 1920 roku pełnił służbę w Departamencie VII Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 9 listopada 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora gospodarczego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 45. lokatą w korpusie oficerów administracji, dział gospodarczy. W 1922 roku ukończył Wyższą Szkołę Intendentury w Warszawie. Następnie służył w Szefostwie Administracji Armii. Pełniąc służbę w Ministerstwie Spraw Wojskowych pozostawał na ewidencji Wojskowego Okręgowego Zakładu Gospodarczego w Warszawie-Powązkach, a później Okręgowego Zakładu Gospodarczego Nr I. Od 1925 w Kierownictwie Marynarki Wojennej w Warszawie na stanowisku szefa służby intendentury. 23 stycznia 1928 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 i 2. lokatą w korpusie oficerów intendentów, a na pułkownika ze starszeństwem z dniem 19 marca 1937 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów intendentów, grupa intendentów z wyższymi studiami wojskowymi. W 1937 ukończył kurs intendentów we francuskiej Wyższej Szkole Wojennej. Żonaty z Bronisławą z Peledysów.

W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Kozielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Katyniu i tam pogrzebany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu.

Ordery i odznaczenia

Upamiętnienie

Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

18 kwietnia 2009, w ramach akcji „Katyń... pamiętamy” / „Katyń... Ocalić od zapomnienia”, przy Gimnazjum nr 2 im. Komisji Edukacji Narodowej w Skawinie został zasadzony Dąb Pamięci honorujący Ludwika Pawlikowskiego.

23 kwietnia 2010 w Zespole Szkół Zawodowych w Starym Sączu została odsłonięta tablica upamiętniająca 23 absolwentów Seminarium Nauczycielskiego, którzy byli ofiarami zbrodni katyńskiej; jednym z uhonorowanych został Ludwik Pawlikowski.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ W ewidencji wojskowej figurował jako Ludwik II Pawlikowski w celu odróżnienia od innych oficerów noszących to samo imię i nazwisko: Ludwika I Pawlikowskiego, ur. 13 września 1895, oficera rezerwowego 5 Pułku Ułanów i Ludwika Pawlikowskiego, ur. 16 lipca 1903, oficera 10 Pułku Strzelców Konnych.
  2. ↑ Księga Cmentarna Katynia 2000 ↓, s. 467.
  3. ↑ Lista starszeństwa 1917 ↓, s. 65.
  4. ↑ Dziennik Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 8 z 4 grudnia 1918 r. s. 87.
  5. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 46 z 1 grudnia 1920 roku, s. 1288.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 1277, 1315, 1503.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 15, 1156.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 770, 783.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 314, 891.
  10. ↑ M.P. z 1931 r. nr 132, poz. 199 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  11. ↑ M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 634 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”.
  12. ↑ M.P. z 2007 r. nr 85, poz. 885
  13. ↑ Tablica ku czci starosądeckich katyńczyków. sadeczanin.info, 17 kwietnia 2010. [dostęp 2014-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 kwietnia 2014)].
  14. ↑ Ku czci swoich absolwentów. powiat.nowy-sacz.pl, 26 kwietnia 2010. [dostęp 2014-04-20]. [zarchiwizowane z tego adresu (21 kwietnia 2014)].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.