Ludwik Zygmunt Hickiewicz

płk Ludwik Hickiewicz (1926)
pułkownik saperów
Data i miejsce urodzenia

18 listopada 1876
Lwów

Data i miejsce śmierci

28 września 1939
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1898–1899, 1914–1927, 1939

Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Jednostki

6 Pułk Saperów

Stanowiska

dowódca pułku

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Odznaczenia


Ludwik Zygmunt Hickiewicz (ur. 18 listopada 1876 we Lwowie, zm. 28 września 1939 w Warszawie) – pułkownik saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, działacz niepodległościowy, inżynier budowy maszyn.

Życiorys

Urodził się 18 listopada 1876 we Lwowie, w rodzinie Jana i Ludwiki z Pawlikowskich.

Szkołę powszechną i studia politechniczne ukończył we Lwowie, a gimnazjum Krakowie. W latach 1892–1914 należał i brał czynny udział w drużynach Sokolich i wojskowych w Krakowie i we Lwowie. W latach 1898–1899 odbył obowiązkową służbę wojskową w cesarskiej i królewskiej armii, w charakterze jednorocznego ochotnika 15 batalionu pionierów. W 1899 roku został awansowany na porucznika. W cywilu pracował, jako inżynier w fabryce mechanicznej we Lwowie. Jednocześnie działał w organizacjach sokolich, a od 1913 roku został naczelnym kierownikiem Sokoła we Lwowie.

Jako oficer rezerwy, został powołany do armii austriackiej i służył w 33 pułku pionierów, w składzie którego wziął udział w walkach na froncie rosyjskim. W 1914 roku został ranny i dostał się do niewoli rosyjskiej, z której uciekł. Następnie został wyznaczony na dowódcę kompanii technicznej w 22 pułku piechoty i skierowany na front rosyjski. W październiku 1915 roku był ranny po raz drugi. Po wyleczeniu został skierowany na front włoski. Tam po raz trzeci został ciężko ranny.

W listopadzie 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego. Został komendantem sześciu pociągów pancernych i wyróżnił się w walkach o Przemyśl i Lwów. W walkach pod Lwowem odniósł ranę w nogę i stracił prawe oko. W 1919 roku został dowódcą 3 batalionu saperów 3 Dywizji Piechoty Legionów. W 1919 roku wziął udział w forsowaniu Dźwiny po lodzie. Jako szef inżynieryjnej grupy operacyjnej wziął czynny udział w marszu na Kijów, gdzie rozbroił zaminowany most łańcuchowy, po czym przez dwie doby bronił dwóch mostów dzięki temu udał się atak na Kijów. Do końca wojny był szefem Inżynierii i Saperów 3 Armii.

Po wojnie został dowódcą 6 pułku saperów. Następnie w 1921 zastępcą szefa Departamentu V Inżynierii i Saperów Ministerstwa Spraw Wojskowych. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 9. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W 1923 roku został szefem Inżynierii i Saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. W 1924 roku objął obowiązki szefa saperów w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr I. Z dniem 30 września 1927 roku został przeniesiony w stan spoczynku. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

Na początku września 1939 roku zgłosił się do wojska i został wyznaczony na zastępcę dowódcy saperów Dowództwa Obrony Warszawy. Zmarł z ran 28 września 1939 roku. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 22, PÓŁKOLE, grób 5).

Był żonaty, miał sześcioro dzieci: Jana (ur. 1902), Marię (ur. 1905), Tadeusza (ur. 1906), Bogusława (ur. 1911), Jadwigę (ur. 1918) i Ludwika (ur. 1921).

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Polscy Saperzy polegli w latach 1914–2010, s. 31.
  2. ↑ Kolekcja ↓, s. 1.
  3. ↑ Zdzisław Barszczewski, Władysław Jasieński: Sylwetki saperów. s. 74-76.
  4. ↑ Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 23 z 1 marca 1919, s. 559.
  5. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 652.
  6. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 227.
  7. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 892, 905.
  8. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 827.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 19 z 22 lipca 1927, s. 215.
  10. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 349, 852.
  11. ↑ Miejsce pochówku. [dostęp 2023-02-08].
  12. ↑ Kolekcja ↓, s. 2.
  13. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 41 z 27 października 1922, s. 799.
  14. ↑ Kolekcja ↓, s. 1, 14.
  15. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-02-08]..
  16. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-02-08]..
  17. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 8 czerwca 1922, s. 385.
  18. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-02-08]..
  19. ↑ M.P. z 1926 r. nr 23, poz. 61.
  20. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 12 z 3 marca 1926, s. 69.
  21. ↑ M.P. z 1938 r. nr 93, poz. 143.
  22. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-02-08]..
  23. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2023-02-08]..
  24. 1 2 3 4 5 6 Kolekcja ↓, s. 3.
  25. ↑ Kolekcja ↓, s. 1 foto.
  26. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 28 lutego 1927, s. 67.
  27. ↑ Vilius Kavaliauskas: Symbole wolności bałtyckiej 1918–1940. Warszawa: Muzeum Łazienki Królewskie, 2020, s. 41. ISBN 978-83-64178-88-7.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.