Święty
Lucyfer z Cagliari
Lucifero Calaritano
biskup
Miejsce urodzenia

Cagliari

Data i miejsce śmierci

ok. 370
Cagliari

Czczony przez

Kościół katolicki

Wspomnienie

15 maja

Szczególne miejsca kultu

Kościół św. Lucyfera w Cagliari

Lucyfer z Cagliari, również Lucyferiusz z Calaris, wł. Lucifero Calaritano (zm. 370 lub 371) – biskup Cagliari na Sardynii od ok. 353 roku, przeciwnik arianizmu, wokół którego powstał hetorodoksyjny ruch lucyferian, święty Kościoła katolickiego.

Życiorys

Na synodzie w Mediolanie w 355 roku przeciwstawił się jako legat papieża Liberiusza cesarzowi rzymskiemu Konstancjuszowi II (zwolennikowi arian) i bronił stanowczo biskupa Atanazego, za co został skazany na wygnanie. Przebywał najpierw w Palestynie, a następnie w Tebach. Pisał stamtąd pamflety skierowane przeciw cesarzowi.

W 361 roku kolejny cesarz Rzymu, Julian Apostata, odwołał banicję, a Lucyfer udał się do Antiochii. W 362 roku, podczas synodu w Aleksandrii, przyłączył się do zwolenników Paulina, którego wyświęcił samowolnie na biskupa Antiochii, co spowodowało schizmę zwolenników Melecjusza. Działania Lucyfera zostały potępione m.in. przez Euzebiusza z Vercelli. Być może został nawet ekskomunikowany, co sugerują prace Ambrożego, Augustyna z Hippony i Hieronima ze Strydonu (autora polemiki z Lucyferem Altercatio Luciferiani et orthodoxi). Lucyfer opuścił w końcu Syrię i powrócił w 362 roku na Sardynię, gdzie zgromadził licznych zwolenników zwanych lucyferianami (nie mylić z lucyferianami, czcicielami Lucyfera, wodza zbuntowanych aniołów). Zmarł ok. 370 roku.

Dzieła

W czasie wygnania, Lucyfer napisał pięć pism, skierowanych do cesarza Konstancjusza II:

  • Nie obcować z heretykami (De non conveniendo cum haereticis),
  • Królowie – zaprzańcy (De regibus apostaticis),
  • Obrona św. Atanazego (Pro sancto Athanasio),
  • Nie przebaczać grzesznikom (De non parcendo in Deum deliquentibus),
  • Umierać za Syna Bożego (Moriendum esse pro Dei filio).

Zachowane prace Lucyfera dotyczą krytyki arian i walki z herezją (De non conveniendo cum haereticis, De regibus apostaticis oraz De S. Athanasio), są też cennym świadectwem ówczesnej wersji łacińskiego przekładu Biblii, na którą się chętnie powoływał.
W pismach tych Lucyferiusz ostro krytykuje cesarza za sprzyjanie arianom. Wzywa go do pokuty i powrotu do prawdziwego Kościoła. Od imienia Lucyferiusza, radykalni zwolennicy wiary nicejskiej zwani byli lucyferianami.

Kult

Lucyfer z Cagliari był czczony w swej diecezji, jednak nie wszedł do Martyrologium Rzymskiego, ani też nie stał się obiektem powszechnego kultu w Kościele. Imię, jakie nosił, nie miało wówczas (w IV wieku) negatywnych konotacji, pochodzi ono od słów „niosący światłość”, „promienny” „świetlny”.

Jego wspomnienie liturgiczne na Sardynii obchodzone jest 20 maja.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Lucyferiusz z Calaris (+ 370). mikolaj-bydgoszcz.home.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-01-25)]. – Patrologia, Od Soboru Nicejskiego (325) do Soboru Chalcedońskiego (451) (autor: ks. Franciszek Drączkowski).
  2. ↑ San Lucifero di Cagliari (m. ca. 370) e luciferiani (wł.)

Bibliografia

  • Cross, F. L. ed. The Oxford Dictionary of the Christian Church. New York: Oxford UP, 1978.
  • Englebert, Omer. The Lives of the Saints. Christopher and Anne Fremantle, trans. New York: Barnes & Noble Books, 1994. Nihil obstat, Imprimatur 1951.
  • Lucyfer z Caglari. DEON.pl z inicjatywy SJ i Wydawnictwa WAM. [dostęp 2012-02-18].

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.