Loureiro
‘Loureiro’

Grono i liść loureiro
Gatunek

winorośl właściwa
(Vitis vinifera)

Inne nazwy

loureira, loureiro blanco, marquez

Pochodzenie

pogranicze hiszpańsko-portugalskie

Ważne regiony uprawy

Portugalia (Minho)

Identyfikator VIVC

6912

Przeznaczenie owoców

wino

Kolor skórki

zielonożółty

Cechy uprawowe
Dojrzewanie

wczesne

Loureiro, loureira – odmiana winorośli o jasnej skórce. Uprawiana w północnej Portugalii i w Galicji na białe wina, w tym vinho verde. Nazwa jest tożsama z tamtejszą nazwą lauru, którym pachną owoce. Zaliczana do najlepszych szczepów portugalskich.

Pochodzenie

Odmiana była znana już pod koniec XVIII wieku. Instytut Geilweilerhof w swojej bazie podaje jako miejsce pochodzenia Hiszpanię. Robinson, Harding i Vouillamoz podają bardziej precyzyjnie dolinę rzeki Lima, która jednak płynie przez Hiszpanię i Portugalię. Odmiana została zidentyfikowana jako krzyżówka szczepów amaral i branco escola.

Charakterystyka

Loureiro dojrzewa wcześnie. Odmiana jest wysokiej jakości i plenna, bardziej niż alvarinho, aromatyczna. W Hiszpanii przepisy DO dopuszczają zbiór odpowiadający 87,5 hl/ha. Szczep jest podatny na choroby, m.in. mączniaka prawdziwego i rzekomego i szkodniki.

Istnieje również rzadko uprawiana odmiana loureiro tinto, o nieustalonym dotąd pokrewieństwie

Wina

Obok alvarinho najlepsza odmiana na vinho verde. Loureiro jest często mieszana ze szczepami trajadura i pedernã (arinto), które również uchodzą za dobrze nadające się do produkcji tego wina. Vinho verde z odmiany loureiro jest delikatniejsze.

W zapachu wyróżniają się aromaty kwiatów lauru, lipy, pomarańczy i akacji. W smaku nuty pomarańczy i brzoskwini.

Z loureiro, jako wyróżniającej się odmiany produkuje się niekiedy wina jednoodmianowe

Rozpowszechnienie

Loureiro zyskało popularność od lat 60. i 70. XX wieku. Odmiana loureiro jest szczególnie popularna w środkowej części regionu vinho verde, np. w regionie Lima. Dopuszczona do win regionalnych Rios do Minho (o niższych wymogach niż vinho verde i możliwości wykorzystania obcych odmian). Jest dopuszczona do uprawy także w innych częściach Portugalii. Obszar upraw w kraju rósł: w 1989 roku zarejestrowano 2384 ha, dziesięć lat później 3938 ha, a w 2007 roku – 5200 ha. Według innego źródła w 2010 było w Portugalii 2428 ha obsadzonych odmianą.

W Hiszpanii loureira jest autoryzowana i uprawiana w apelacjach DO Rías Baixas, Ribeira Sacra i Ribeiro, gdzie jest tradycyjną odmianą. Odmianą obsadzonych było: w 1989 roku 194 ha, w 1999 roku 453 ha, a w 2008 roku – 584 ha.

Synonimy

Podstawowymi nazwami są loureiro (Portugalia) i loureira (Galicja). Inne to: amarnate, baiao, basto, branco redondo, branco redondos, dorado, dourada, dourado, false pedro, loeireiro blanco, loureiro branco, marques, marquez, rutherglen pedro. Dzięki badaniom DNA okazało się, że kilka z używanych synonimów dotyczy innych odmian: arinto, arinto branco i gallego dourado.

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Loureiro blanco w bazie danych Instytutu Uprawy Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2015-07-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (29 września 2011)]. (ang.).
  2. 1 2 3 Karen MacNeil: The Wine Bible. Nowy Jork: Workman Publishing, 2001, s. 506-507. ISBN 978-1-56305-434-1. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 Jancis Robinson, Julia Harding, José Vouillamoz: Wine Grapes. HarperCollinsPublishers, 2012, s. 554-555. ISBN 978-0-06-220636-7. (ang.).
  4. ↑ Jørgen Mønster Pedersen, Arne Ronold: Wina świata. Warszawa: Rosner i wspólnicy, 2003, s. 174. ISBN 83-89217-24-4. (pol.).
  5. 1 2 3 Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 333. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
  6. ↑ Jørgen Mønster Pedersen, Arne Ronold: Wina świata. Warszawa: Rosner i wspólnicy, 2003, s. 167. ISBN 83-89217-24-4. (pol.).
  7. 1 2 Joachim Krieger: Portugalia. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 658. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).
  8. ↑ Jørgen Mønster Pedersen, Arne Ronold: Wina świata. Warszawa: Rosner i wspólnicy, 2003, s. 176. ISBN 83-89217-24-4. (pol.).
  9. ↑ Stuart Walton, Brian Glover: The Ultimate Encyclopedia of Wine, Beer, Spirits and Liqueurs. Hermes House, 1998, s. 105. ISBN 978-1840380859. (ang.).
  10. 1 2 Area tabular listing. Instytut Uprawy Winorośli Geilweilerhof. [dostęp 2015-07-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (3 listopada 2014)]. (ang.).
  11. ↑ Tom Stevenson: The Sotheby's Wine Encyclopedia. Wyd. 4. Londyn: Dorling Kindersley, 2005, s. 309. ISBN 0-7566-1324-8. (ang.).
  12. ↑ David Schwarzwälder: Hiszpania. W: André Dominé: Wino. Wyd. 2. Ożarów Mazowiecki: Wydawnictwo Olesiejuk, 2009, s. 618. ISBN 978-83-7626-712-8. (pol.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.