Zdjęcie Lou Thesza w gazecie St.Paul Armory Wrestling Program z 1953 | |
| Imię i nazwisko |
Aloysius Martin Thesz |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
24 kwietnia 1916 |
| Data i miejsce śmierci | |
| Współmałżonek |
Evelyn Katherine Ernst (1937-1944) |
| Dzieci |
Jeffa (syn), |
| Kariera profesjonalnego wrestlera | |
| Pseudonimy ringowe |
Lajos Tiza |
| Wzrost |
188 |
| Masa ciała |
102 |
| Zapowiadany z | |
| Trenerzy | |
| Debiut |
1932 |
| Emerytura |
1990 |
Aloysius Martin Thesz (ur. 24 kwietnia 1916 w Banat, Michigan, zm. 28 kwietnia 2002 w Orlando) – amerykański wrestler pochodzenia austro-węgierskiego lepiej znany pod swoim pseudonimem ringowym jako Lou Thesz. Wielokrotny mistrz świata różnych organizacji i trzykrotny zdobywca NWA World Heavyweight Championship – tytuł ten utrzymywał w sumie przez 10 lat, 3 miesiące i 9 dni (3749 dni), dłużej niż ktokolwiek inny w historii. Jest uważany za jednego z największych zapaśników wszech czasów. Pośród wielu osiągnięć w sporcie, jest między innymi uznawany za wynalazcę szeregu profesjonalnych ruchów i chwytów wrestlingu, takich jak niemiecki suples, STF i Thesz Press. Był jedną z największych legend w historii wrestlingu. Jest nazwany pionierem, który nie tylko opracował wiele nowych akcji, ale także dzięki któremu ewoluował cały wrestling.
Życiorys
Urodził się we wsi Banat w stanie Michigan, w rodzinie rzymskokatolickiej jako syn imigrantów, którzy pochodzili z Austro-Węgier. W dzieciństwie wraz z rodziną przeniósł się do Saint Louis w stanie Missouri. Jego ojciec był robotnikiem, dbał o przyszłość syna i zapewnił mu lekcje zapasów w stylu grecko-rzymskim. Zaprocentowało to w późniejszej karierze wrestlera. W szkole średniej dołączył do klubu zapasów, gdzie odnosił wiele sukcesów.
Jako nastolatek trenował z Adem Santelem, legendą amatorskich zapasów, judo i wolnoamerykanki. W 1932, w wieku 16 lat zadebiutował na ringu profesjonalnych zapasów w Saint Louis w stanie Missouri, gdzie trafił na Eda „Stranglera” Lewisa, żywą legendę wrestlingu i mistrza świata lat 20., który został jego trenerem i przekazał mu potrzebną wiedzę. Nawiązała się między nimi wielka przyjaźń.
29 grudnia 1937, mając 21 lat, był już jedną z największych gwiazd terytorium Saint Louis, pokonując Everetta Marshalla i zdobył swój pierwszy tytuł mistrza świata - American Wrestling Association World Heavyweight Championship. Został najmłodszym mistrzem świata i do dziś nikt nie przebił jego osiągnięcia.
Thesz był szefem promocyjnego koncernu. Został najważniejszym wrestlerem w Stanach Zjednoczonych i jednym z liderów National Wrestling Alliance. Jego Title Run trwał 2300 dni. W 1955 doszło do kontrowersji, kiedy Leo Nomellini pokonał Thesza przez wyliczenie i został uznany za nowego mistrza. Komisja z Kalifornii nie zgodziła się jednak z tym werdyktem. W związku z tym obydwaj zawodnicy byli uznawani za mistrzów. W finale Thesz pokonał w walce rewanżowej Nomelliniego i został jedynym mistrzem. Rok później definitywnie tytuł odebrał mu Whipper Billy Watson. Thesz szybko odzyskał pas i rozpoczął rywalizację z Édouardo Carpentierem. Tego samego roku Thesz jako pierwszy amerykański mistrz wyruszył do Japonii, gdzie stoczył walki z Rikidōzanem. W 1963 powrócił z emerytury i pokonał Buddy’ego Rogersa w walce o NWA World Heavyweight Championship i szósty raz w karierze został mistrzem świata. Wydarzenie to doprowadziło do powstania Capitol Wrestling Corporation (późniejsze World Wrestling Entertainment) jako oddzielnej federacji. Przez następne lata Lou Thesz pojawiał się w ringu tylko okazyjnie, ale mimo to zapisał się w historii wrestlingu jako ikona.
Po wycofaniu się z ringu w 1990 pozostał w biznesie związanym z wrestlingiem. Kilka razy pełnił rolę sędziego specjalnego. W 1981 był arbitrem pojedynku między Dustym Rhodesem a Rikiem Flairem. W swojej karierze wprowadził wiele nowych akcji wrestlingowych, które są używane do dzisiaj, na przykład niemiecki suples, STF i Thesz Press.
Życie prywatne
Był trzy razy żonaty: z Evelyn Katherine Ernst (od 22 marca 1937 do 1944); Freddą Huddleston Winter (do 1975), z którą miał trzech synów: Jeffa, Roberta i Patricka; i Charlie Catherine (od 1975), z którą pozostał w związku do końca życia. Przez kilka lat hodował i tresował psy, a w 1944 mimo problemów ze zdrowiem został wcielony do armii. Nie brał udziału w bezpośrednich walkach na froncie i został zwolniony w 1946.
Przez większość swojego późniejszego życia mieszkał w Virginia Beach w Wirginii. Napisał autobiografię zatytułowaną Hooker. Przeszedł potrójną operację wymiany zastawki aortalno-wieńcowej w dniu 9 kwietnia 2002 roku. Zmarł z powodu komplikacji kilka tygodni później, 22 kwietnia 2002 w Orlando w stanie Floryda.
Mistrzostwa i osiągnięcia
- American Wrestling Association (Boston)
- AWA World Heavyweight Championship (1 raz)
- American Wrestling Alliance (Indiana/Ohio/Colorado)
- AWA World Heavyweight Championship (1 raz)
- International Wrestling Enterprise
- TWWA World Heavyweight Championship (1 raz)
- Japan Wrestling Association
- NWA International Heavyweight Championship (1 raz)
- Midwest Wrestling Association (Ohio)
- MWA World Heavyweight Championship (1 raz)
- Montreal Athletic Commission
- MAC World Heavyweight Championship (4 razy)
- National Wrestling Alliance
- NWA World Heavyweight Championship (3 razy)
- NWA Hall of Fame (klasa 2005)
- NWA All-Star Wrestling
- NWA Pacific Coast Tag Team Championship (1 raz) – z Dory Funk The Outlaw
- NWA Mid-America
- NWA Southern Junior Heavyweight Championship (2 razy)
- NWA Southern Tag Team Championship (1 raz) – z Jackie Fargo
- National Wrestling Association
- NWA World Heavyweight Championship (3 razy)
- Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
- Wprowadzony w 2002
- Southwest Sports, Inc.
- Texas Heavyweight Championship (3 razy)
- Stampede Wrestling
- Stampede Wrestling Hall of Fame
- St. Louis Wrestling Club
- Universal Wrestling Association
- UWA World Heavyweight Championship (1 raz)
- World Championship Wrestling
- WCW Hall of Fame (Wprowadzony w 1993 roku)
- Worldwide Wrestling Associates
- WWA International Television Tag Team Championship (1 raz) – z Sailor Art Thomasem
- WWA World Heavyweight Championship (1 raz)
- World Wrestling Federation/WWE
- zwycięzca Legends Battle Royal (1987)
- WWE Hall of Fame (Wprowadzony w 2016 roku)
- Inne tytuły
- World Heavyweight Wrestling Championship (2 razy)
- World Heavyweight Championship (Los Angeles) (2 razy)
- Cauliflower Alley Club
- Iron Mike Mazurki Award (1998)
- George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame
- Wprowadzony w 1999 roku
- Missouri Sports Hall of Fame
- Wprowadzony w 2002 roku
- Pro Wrestling Illustrated
- Stanley Weston Award (1982)
- St. Louis Wrestling Hall of Fame
- Wprowadzony w 2007 roku
- Wrestling Observer Newsletter
- Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (wprowadzony w 1996 roku)
Przypisy
- 1 2 3 4 Lou Thesz Pictures. FanPix.Net. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
- 1 2 Personalidade: Lou Thesz (EUA). InterFilmes.com. [dostęp 2019-02-10]. (port.).
- 1 2 3 Lou Thesz. WWE. [dostęp 2019-02-10]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Frank Litsky (2002-05-08): Lou Thesz, 86, Skilled Pro Wrestler, Dies. The New York Times. [dostęp 2016-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-04-23)]. (ang.).
- ↑ Wrestling History: 2002. Pro Wrestling Illustrated. [dostęp 2016-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-09-10)]. (ang.).
- 1 2 Mike Mooneyham (2013-03-30): Pro wrestling books worth reading; 'The Voice of Mid-Atlantic Wrestling. The Post and Courier. [dostęp 2018-10-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-10-10)]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 Arkao (2017-08-23): Pionierzy Wrestlingu #6 - Lou Thesz. Wrestling.pl. [dostęp 2016-10-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-10)]. (pol.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 Sean Sweeny: Wrestler Profiles: Lou Thesz. OnlineWorldOfWrestling.com. [dostęp 2018-10-07]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-05-06)]. (ang.).
- 1 2 Frank Litsky, Lou Thesz, 86, Skilled Pro Wrestler, Dies, „The New York Times”, 8 maja 2002, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-02-11] (ang.).