Własność

Najstarsza znana wzmianka w dokumentach o Łukoniach pochodzi z 1534 roku. W 1778 roku albo w 1779 roku dobra te kupił Szymon Marcin Kossakowski, konfederat barski i targowiczanin. Po jego bezdzietnej śmierci majątek należał do jego żony, Teresy Potockiej (~1740–~1823) herbu Pilawa, a po jej śmierci przeszły na jego bratanka Józefa Kossakowskiego (1772–1842). Józef również był bezdzietny, i majątek po jego śmierci odziedziczył jego bratanek Franciszek Kossakowski (1815–1887), żonaty z Katarzyną O'Brien de Laçy (1830–1910). Ich jedyny syn Patryk (1850–1867) zmarł w młodości. W związku z zaangażowaniem Franciszka w powstanie styczniowe majątkowi groziła konfiskata (Franciszek został zesłany na Sybir) i tylko dzięki skutecznym staraniom Katarzyny, w tym osobistym błaganiom u Murawjowa, nie został skonfiskowany. Katarzyna mieszkała tu do śmierci. Tuż przed wybuchem I wojny światowej majątek wrócił do rodziny Kossakowskich, jednak wkrótce po wojnie został rozparcelowany przez władze litewskie.

Józef Kossakowski zmarł w swoim pałacu w Łukoniach. Wcześniej w tutejszym swoim parku wzniósł pomnik swojego konia, na którym odbywał kampanie jako adiutant Napoleona I.

W 1866 roku majątek liczył 6000 mórg. Działał tu również browar.

Kamienie w Łukoniach

We wsi Łukonie, około 100 m na zachód od mostu na Szyrwincie w pobliżu starej kamiennej drogi jest pagórek, na którego szczycie wzniesiono około 1925 roku 11-metrowy krzyż z Jezusem ukrzyżowanym. Obok znajdują się 3 kamienie stanowiące obiekt chroniony w rejestrze zabytków Litwy. Są to:

• kamień młyński z otworem, na zboczu pagórka
• dwa kamienie o imionach Jonas i Povilas – „stojące” po obu stronach krzyża, przypominające modlące się postacie.

Kamień z otworem nosi imię „Kamień Maryi”. Według miejscowej legendy woda zebrana w jego misce miała cudowne moce – ktokolwiek nią się umył, został uzdrowiony. Jej cudowne moce zniknęły, gdy pewna kobieta wykąpała w nim ślepego szczeniaka. Stojące postacie to zamienieni w kamienie służący z dworu Kossakowskich.

Przynależność administracyjna

• W I Rzeczypospolitej – (od 1565 roku) powiat wileński w województwie wileńskim Rzeczypospolitej;
• po III rozbiorze Polski (od 1795 roku) majątek należał do gminy Giełwany w powiecie wileńskim (ujeździe) guberni wileńskiej (w latach 1797–1801 guberni litewskiej) Imperium Rosyjskiego;
• w II Rzeczypospolitej – 7 czerwca 1919 roku gmina Giełwany weszła w skład utworzonego pod Zarządem Cywilnym Ziem Wschodnich okręgu wileńskiego, przejętego 9 września 1920 roku przez Tymczasowy Zarząd Terenów Przyfrontowych i Etapowych. Po demarkacji granic Litwy Środkowej w 1920 roku wieś z gminą weszła w skład Litwy Kowieńskiej; w 1922 roku nie została przyłączona do Polski;
• od 1922 roku wieś należała do Litwy, która w okresie 1940–1990, jako Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR;
• od 1990 roku wieś leży na terenie niepodległej Litwy.