Wczesne lata

Urodził się w Wigan jako syn Erica – górnika i Cynthii Hamill. Dorastał wraz z trojgiem rodzeństwa, dwoma braćmi, Paulem i Anthonym oraz siostrą Caroline. W wieku 7 lat zaczął intensywnie śpiewać. Uczęszczał do Mesnes High School w Wigan. Związał się z Westcliff-on-Sea Palace Theatre Repertory Company. Występował z powodzeniem w musicalu biblijnym Andrew Lloyda Webbera i Tima Rice Józef i cudowny płaszcz snów w technikolorze (Joseph and the Amazing Technicolor Dreamcoat). W wieku 16 lat porzucił szkołę i uciekł do Boltonu, gdzie rozpoczął naukę fryzjerstwa. Następnie pobierał lekcje śpiewu. Przez krótki okres był punkiem w zespole Vox Deus, a następnie śpiewał w grupie Crossword i formacji Brooks z Mikiem Nolanem. Jego sceniczny pseudonim Limahl to anagram – a dokładniej ananim – nazwiska (Hamill). Jest osobą homoseksualną.

Kariera

Hamill przyjechał do Londynu. W 1982 odpowiedział na anons dotyczący poszukiwanego dla grupy muzycznej wokalisty, a zarazem frontmana. Po przesłuchaniu został wokalistą zespołu pop Art Nouveau, przekształconego wkrótce na Kajagoogoo, a jego karierą pokierował jako współproducent pierwszych nagrań Nick Rhodes z zespołu Duran Duran. Wylansowany przebój „Too Shy” szybko znalazł się na miejscu pierwszym w Wielkiej Brytanii i dotarł do miejsca piątego amerykańskiej listy Billboard Hot 100. Piosenka stała się symbolem pop kultury lat 80. i zyskała ogromną popularność. Również Kajagoogoo z Limahlem bardzo szybko stali się jednymi z najbardziej popularnych wykonawców w Wielkiej Brytanii. Znani byli z charakterystycznego stylu, który tworzyły kolorowe fryzury i kolorowe ubiory. Odejście Limahla od Kajagoogoo w 1983 spowodowane było wewnętrznym konfliktem w zespole, w związku ze stale rosnącą popularnością artysty. Rok potem grupa zmieniła nazwę z Kajagoogoo na Kaja i działała do 1986.

W 1983 Limahl rozpoczął karierę solową, a jego pierwszy utwór „Only for Love” trafił na dwudzieste miejsce listy przebojów w Wielkiej Brytanii. Rok później odniósł sukces przebojami „Too Much Trouble” i „Never Ending Story” – muzycznym motywem przewodnim baśniowego filmu fantasy Wolfganga Petersena Niekończąca się opowieść (Die Unendliche Geschichte, 1984) z Noahem Hathawayem oraz debiutanckim albumem Don't Suppose…. Jego kolejne płyty Colour All My Days (1986) i Love Is Blind (1992) oraz singel „Tell Me Why” (2006) nie cieszyły się tak wielkim powodzeniem. W 2004 wystąpił w muzycznym reality show PRO 7 Comeback – Die grosse Chance, a rok później pojawił się w programie ITV Hit Me Baby One More Time.

We wrześniu 2004 (na ekranie TVP2 w listopadzie) Limahl był gościem programu Wideoteka dorosłego człowieka. W tym samym dniu Limahl odwiedził Program 3 Polskiego Radia i Marka Niedźwieckiego w jego programie Markomania. Z kolei 30 września 2005 Limahl był gościem TVP2 i Steffena Möllera w programie Załóż się.

W lutym 2008 grupa KajaGooGoo reaktywowała się w oryginalnym składzie: Limahl (wokal), Nick Beggs (wokal, gitara basowa, Chapman stick), Jez Strode (perkusja), Steve Askew (gitara) oraz Stuart Croxford Neale (klawisze). W kwietniu tego samego roku Limahl ponownie gościł w programie Wideoteka dorosłego człowieka.

24 sierpnia 2008 Limahl wraz z zespołem KajaGooGoo wystąpił na Sopot Festival. 26 lipca 2012 muzyk wystąpił na koncercie Disco Fever zorganizowanym w ramach Sunrise Festival w Kołobrzegu. 29 sierpnia 2013 Limahl wystąpił na stadionie w Iłowie, w ramach imprezy „Wielkie Pożegnanie Lata”. W 2008 i 2019 był gościem programu TVP1 Jaka to melodia?. Wystąpił gościnnie w filmie biograficznym Jana Hryniaka Zenek (2020), wykonując swój przebój „Never Ending Story”.