| część miasta Rybnika | |
Jeden z hipermarketów na Ligocie | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miasto | |
| W granicach Rybnika |
15 października 1926 |
| SIMC |
0942908 |
| Strefa numeracyjna |
+48 32 |
| Kod pocztowy |
44-251 |
| Tablice rejestracyjne |
SR |
Położenie na mapie Rybnika | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa śląskiego | |
| 50°05′21″N 18°34′51″E/50,089098 18,580965 | |
Ligota (niem. Ellguth; dawn. Ligota Górna, Ligota Rybnicka) – część miasta Rybnika położona na wschód od centrum miasta. Jej główną osią jest ulica Żorska. Do 1926 samodzielna wieś i gmina.
Obecnie wraz z Kuźnią Ligocką i Raszowcem tworzy dzielnicę Ligota-Ligocka Kuźnia.
Historia
Ligota do XVIII wieku była osadą rolniczą. Jej nazwa wywodzi się najprawdopodobniej od słowa lgota, czyli wolnizna – chłopi zakładający osadę byli na pewien okres zwolnieni ze świadczeń na rzecz pana. W 1740 roku założone zostały tutaj dwa pierwsze piece hutnicze przez Franciszka Karola Węgierskiego. W latach 1821–1822 wybudowano nowoczesną hutę z młotami napędzanymi przez wodę z rzeki Ruda, której koryto zostało przesunięte specjalnie do tego celu. Pod koniec XIX wieku w wyniku nieopłacalnej działalności huta została zamknięta.
Od XIX wieku Ligota stanowiła odrębną gminę jednostkową w powiecie Rybnik; w 1871 roku gmina Ellguth liczyła 972 mieszkańców.
Od 1922 w Polsce i województwie śląskim, w powiecie rybnickim. 1 sierpnia 1924 zniesiono obszar dworski Ligota Rybnicka, włączając go do gminy. 15 października 1926 gminę Ligota Rybnicka zniesiono, włączając ją do Rybnika.
Przypisy
- 1 2 Gazeta Urzędowa Woj. Śl. nr 30 z 1926 r.
- 1 2 GUS. Rejestr TERYT
- ↑ Ligota (22), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 227.
- 1 2 Dz.U.Śl. 1922 nr 13 poz. 43
- ↑ Ligota-Ligocka Kuźnia
- ↑ Historia
- ↑ Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung (1874)
- ↑ Dz.U. Śl. 1924 Nr 17 poz. 68
Linki zewnętrzne
- Ligota (22), [w:] Słownik geograficzny Królestwa Polskiego, t. V: Kutowa Wola – Malczyce, Warszawa 1884, s. 227.