Leopold von Ranke vel Rung (ur. 21 grudnia 1795 w Wiehe, zm. 23 maja 1886) – niemiecki historyk, który wprowadził do historiografii metody badawcze polegające na krytycznej analizie źródeł i ich obiektywnym badaniu.

Życiorys

Ukończył gimnazjum w Pforcie. Absolwent uniwersytetu lipskiego, doktoryzował się w 1817. W 1825 został wykładowcą uniwersytetu berlińskiego. W 1841 został mianowany historiografem państwa pruskiego. Wraz z Wilhelmem von Humboldtem jest twórcą doktryny indywidualistycznego historyzmu. Stworzył własną szkołę historyczną, która dominowała w niemieckiej historiografii I połowy XIX wieku.

Dzieła

• Geschichten der romanischen und germanischen Völker von 1494 bis 1514 (1824)
• Fürsten und Völker von Süd-Europa im sechzehnten und siebzehnten Jahrhundert
• Die serbische Revolution. Aus serbischen Papieren und Mittheilungen (1829)
• Die römischen Päpste in den letzten vier Jahrhunderten (1834–1836)
• Deutsche Geschichte im Zeitalter der Reformation (1839–1847)
• Neun Bücher preussischer Geschichte (1847–1848)
• Französische Geschichte, vornehmlich im sechzehnten und siebzehnten Jahrhundert (1852–1861)
• Englische Geschichte, vornehmlich im sechzehnten und siebzehnten Jahrhundert (1859–1869)
• Die deutschen Mächte und der Fürstenbund (1871–1872)
• Ursprung und Beginn der Revolutionskriege 1791 und 1792 (1875)
• Hardenberg und die Geschichte des preussischen Staates von 1793 bis 1813 (1877)
• Serbien und die Türkei im neunzehnten Jahrhundert (1879)

Książki wydane w Polsce

• Dzieje papiestwa w XVI-XIX wieku Państwowy Instytut Wydawniczy Warszawa 1981

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Leopold von Ranke na stronie deutsche-biographie.de (niem.)
• Leopold von Ranke – publikacje w bibliotece Polona