Leonard Korowajczyk
porucznik artylerii
Data i miejsce urodzenia

6 kwietnia 1907
Bogotoł

Data i miejsce śmierci

1940
Katyń

Przebieg służby
Lata służby

1914–1940

Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

3 dywizjon artylerii przeciwlotniczej

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia

Leonard Korowajczyk (ur. 24 marca?/6 kwietnia 1907 w Bogotole na Syberii, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – porucznik artylerii Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Władysława i Weroniki z Kontrymowiczów. Był absolwentem Gimnazjum im. Czackiego w Wilnie, Państwowej Szkoły Technicznej im. J. Piłsudskiego i Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. Ukończył Szkołę Podchorążych Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim w 1932 roku. W 1938 awansował do stopnia porucznika.

W okresie międzywojennym działał w Lidze Obrony Przeciwlotniczej i Przeciwgazowej w Wilnie. Był inspektorem LOPP. Jako przedstawiciel wojewódzkiego LOPP wygłaszał referaty i prowadził spotkania, organizował rozgrywki sportowe.

W 1939 z ramienia Chrześcijańskiego Bloku Rozwoju Gospodarczego m. Wilna wchodzącego w skład OZON-u kandydował do Rady Miasta Wilna z okręgu nr XIV. Jednak w wyniku działań bojówek ozonowych zrezygnował z kandydowania w wyborach.

W 1939 został referentem prasowym premiera rządu.

Działał społecznie. Wchodził w skład Zarządu Koła byłych wychowanków Gimnazjum im. Czackiego, a w 1927 został wybrany jego prezesem. Był członkiem Korporacji Akademickiej K! Conradia w Wilnie. W 1932 został wybrany do Prezydium Korporacji Conradia i został jej Marszałkiem.

Publicysta, pisał artykuły m.in. do „Kuriera Wileńskiego”, „Polski Zbrojnej”, „Przeglądu Lotniczego” oraz prowadził audycje radiowe. W 1931 był członkiem Komitetu Kongresu Eucharystycznego w Wilnie i Archidiecezji Wileńskiej. W 1930 wydał książkę „Grozę chmur”, a w 1939 „Jabłko Newtona: o podstawowych prawach mechaniki”. Współautor „Kursu Przeciwgazowego (dla farmaceutów dyplomowanych)” pod redakcją R. Strażówny.

W sierpniu 1939 zmobilizowany do 3 dywizjonu artylerii przeciwlotniczej. W kampanii wrześniowej walczył w składzie 3 daplot. Po rozwiązaniu oddziału wrócił do Wilna. Wezwany przez NKWD na przesłuchanie, został aresztowany i wywieziony. Figuruje na liście oficerów wywiezionych ze Starobielska, akta osobiste tych oficerów przekazano do UPW (stan na 1 kwietnia 1941). Według stanu na kwiecień 1940 był jeńcem obozu w Kozielsku. 28 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 052/1, poz. 76, nr akt 1340 z 27.04.1940. Został zamordowany między 30 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim. Zidentyfikowany podczas ekshumacji prowadzonej przez Niemców w 1943, zapis w dzienniku ekshumacji pod datą 02.06.1943. Przy szczątkach znaleziono wizytówki, dwie karty pocztowe (nadawca Halina Korowajczyk, Wilno, ul. Wiwulskiego 6), pozwolenie na broń, kartę członkowską aeroklubu, legitymację LOPP. Figuruje na liście AM-267-3892 i liście Komisji Technicznej PCK pod numerem: GARF-140-03892. We wszystkich dokumentach rosyjskich, jak i spisach AM i PCK figuruje jako podporucznik. Nazwisko Korowajczyka znajduje się na liście ofiar (pod nr 03892) opublikowanej w Gońcu Krakowskim nr 194 i w Nowym Kurierze Warszawskim nr 177 z 1943.

Życie prywatne

Żonaty z Haliną z Kuczyńskich, miał synów Władysława i Wojciecha.

Halina Korowajczyk w celu ratowania męża przyjęła obywatelstwo litewskie, wyrabiając mu też litewskie obywatelstwo. Władze litewskie nie zdołały uwolnić Korowajczyka z niewoli sowieckiej.

Syn, Władysław Korowajczyk, jest prezesem oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej w Łodzi.

Upamiętnienie

  • Minister obrony narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień kapitana. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
  • Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 14384) – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie żołnierzy polskich zamordowanych w Katyniu i innych nieznanych miejscach kaźni, nadane przez Prezydenta RP na Uchodźstwie profesora Stanisława Ostrowskiego (11 listopada 1976)
  • Krzyż Kampanii Wrześniowej – zbiorowe, pośmiertne odznaczenie pamiątkowe wszystkich ofiar zbrodni katyńskiej (1 stycznia 1986)
  • Tablicą epitafijną na Pomniku Katyńskim na Placu Ofiar Zbrodni Katyńskiej w Łodzi.

Ordery i odznaczenia

  • Brązowa Odznaka Honorowa LOPP

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, Warszawa 2000, s. 287.
  2. ↑ „Kurjer Wileński” (R. 7, Nr 270), 3 grudnia 1930, s. 3.
  3. ↑ Zawody marszu w maskach, „Słowo” (R. 16, Nr 274), 4 października 1937, s. 3.
  4. ↑ Dzisiaj wybory, „Słowo” (R. 18, Nr 138), 21 maja 1939, s. 15.
  5. ↑ „Kurjer Wileński wraz z Kurjerem Wileńsko-Nowogródzkim” (R. 16, Nr 137), 19 maja 1939, s. 4.
  6. ↑ „Kurjer Wileński” (R. 4, Nr 260), 13 listopada 1927, s. 3.
  7. ↑ Leonard Korowajczyk Lista pomordowanych Katyń – Korporanci w mogiłach katyńskich [online], katyn.korporant.pl [dostęp 2018-02-01].
  8. ↑ „Słowo” (R. 11, Nr 274), 31 października 1932, s. 3.
  9. ↑ Leonard Korowajczyk, Obrona przeciwgazowa kraju, „Kurjer Wileński” (R. 12, Nr 203), 6 września 1928, s. 3.
  10. ↑ Leonard Korowajczyk, Propaganda domowego chowu, „Kurjer Wileński” (R. 14, Nr 157), 9 czerwca 1939, s. 1.
  11. ↑ Leonard Korowajczyk, Wojsko w świadomości społeczeństwa, „Polska Zbrojna” (R. 11, Nr 242), 2 września 1932, s. 4.
  12. ↑ Leonard Korowajczyk, Współpraca oficerów lotnictwa z obroną przeciwlotniczą, „Przegląd Lotniczy: organ lotnictwa wojskowego”, Warszawa 1938, s. 209.
  13. ↑ „Fala wileńska” (nr 10 (listopad)), 1933, s. 4.
  14. ↑ Archidiecezjalny Kongres Eucharystyczny pod protektoratem i honorowem przewodnictwem Jego Ekscelencji Najdostojniejszego Księdza Arcybiskupa – Metropolity Wileńskiego Romualda Jałbrzykowskiego w Wilnie, w dniach 8, 9 i 10 maja 1930 r., Wilno 1931, s. 24.
  15. ↑ Leonard Korowajczyk, Groza chmur, Wilno: Wojewódzki Komitet LOPP, 1930.
  16. ↑ Leonard Korowajczyk, Jabłko Newtona: o podstawowych prawach mechaniki, Kraków: Spółdzielnia Wydawnicza „Czytelnik”, 1939.
  17. ↑ R. Strażówna (red.), Kurs Przeciwgazowy (dla farmaceutów dyplomowanych), Wilno 1935.
  18. 1 2 УБИТЫ В КАТЫНИ, Moskwa 2015, s. 410.
  19. ↑ Jędrzej Tucholski, Mord w Katyniu, 1991, s. 706.
  20. 1 2 Listy katyńskie w zasobie Archiwum Państwowego w Lublinie – Archiwum Państwowe w Lublinie [online], lublin.ap.gov.pl [dostęp 2018-02-01] [zarchiwizowane z adresu 2019-04-07] (pol.).
  21. 1 2 Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943, s. 267.
  22. ↑ Tygodnik Wileńszczyzny [online], tygodnik.lt [dostęp 2018-02-03].
  23. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 roku w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  24. ↑ Pierwsza lista osób odznaczonych z okazji X-lecia Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej Honorową Odznaką L.O.P.P. za okres 1923-1933, Warszawa 1933, s. 23.

Bibliografia

  • Jędrzej Tucholski: Mord w Katyniu. Warszawa: Instytut Wydawniczy „Pax”, 1991. ISBN 83-211-1408-3.
  • УБИТЫ В КАТЫНИ, Москва Общество «Мемориал» – Издательство «Звенья» 2015, ISBN 978-5-78700-123-5.
  • Auswaertiges Amt – Amtliches Material Zum Massenmord Von Katyn, Berlin 1943.
  • Jan Kiński, Helena Malanowska, Urszula Olech, Wacław Ryżewski, Janina Snitko-Rzeszut, Teresa Żach: Katyń. Księga Cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego. Marek Tarczyński (red.).Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2000. ISBN 83-905590-7-2.

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.