Leon Sulkiewicz
Leon Sulkiewicz-Hoźman-Mirza

Leon Sulkiewicz (przed 1929)
pułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia

14 lutego 1897
Suwałki

Data i miejsce śmierci

1960
Leicester

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

1 Dywizjon Artylerii Konnej
6 Dywizjon Artylerii Konnej
4 Kujawski Pułk Artylerii Lekkiej
20 Dywizja Piechoty
12 Pułk Ułanów Podolskich

Stanowiska

dowódca dywizjonu
kwatermistrz
dowódca pułku
dowódca artylerii dywizyjnej

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
Bitwa pod Komarowem
I wojna światowa
bitwa pod Mławą
obrona Warszawy

Odznaczenia

Leon Hózman-Mirza Sulkiewicz (ur. 14 lutego 1897 w Suwałkach, zm. 1960 w Leicester) – pułkownik artylerii Wojska Polskiego i Polskich Sił Zbrojnych.

Życiorys

Pochodził z rodziny tatarskiej, zamieszkującej na ziemi oszmiańskiej w guberni wileńskiej. Urodził się 14 lutego 1897. Jego pradziadkiem był płk Mustafa Achmatowicz, oficer 4 Pułku Litewskiej Przedniej Straży, którego imieniem nazwano Pułk Jazdy Tatarskiej w kawalerii II RP. Jego rodzicami byli Maciej Achmatowicz (1820–1901), poeta i major 5 pułku ułańskiego i Helena z rodu Tuhan-Mirza Baranowskich. Jego rodzeństwem byli Aleksander, Stefan, Bohdan, Konstanty, Maria, Ewa i Elżbieta.

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został zweryfikowany w stopniu kapitana artylerii. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 10 lutego 1920 został dowódcą 1 dywizjonu artylerii konnej, a 3 marca 1920 został dowódcą artylerii dywizyjnej w strukturze XX Brygady Piechoty. Za swoje czyny wojenne w bitwie pod Komarowem z 31 sierpnia 1920 otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany do stopnia kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, następnie do stopnia majora artylerii ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. W latach 20. pozostawał oficerem 1 dywizjonu artylerii konnej, stacjonującego w garnizonie Warszawa, gdzie w 1923 w stopniu kapitana był p.o. zastępcy dowódcy dywizjonu, a w 1924 w stopniu majora był kwatermistrzem. Od 10 kwietnia 1927 do kwietnia 1934 pełnił funkcję dowódcy 6 dywizjonu artylerii konnej w Stanisławowie. W tym czasie został awansowany do stopnia podpułkownika artylerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1929. Następnie awansowany do stopnia pułkownika artylerii. Od 30 kwietnia 1934 do 18 lutego 1938 sprawował stanowisko dowódcy 4 Kujawskiego pułku artylerii lekkiej w Inowrocławiu. Od 1938 pełnił funkcję dowódcy artylerii dywizyjnej 20 Dywizji Piechoty w garnizonie Baranowicze.

Do końca istnienia II Rzeczypospolitej w 1939 był właścicielem majątku Łostaje II w gminie Krewo, powiat oszmiański (na tym obszarze w gminie Polany właścicielką majątku Łejłubka vel Steczkowszczyzna była Helena Hoźmian Sulkiewicz).

Po wybuchu II wojny światowej podczas kampanii wrześniowej dowodził artylerią 20 Dywizji Piechoty, biorąc udział w bitwie pod Mławą 1–3 września 1939 i w obronie Warszawy. Później był oficerem Polskich Sił Zbrojnych w szeregach 12 pułku Ułanów Podolskich.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Zmarł w 1960 w Leicester.

19 marca 1929 roku w Wilnie mufti RP dr Jakub Szynkiewicz pobłogosławił związek podpułkownika Leona Hózman Sulkiewicza z panną Marią Achmatowiczówną córką Heleny z Buczackich Achmatowiczowej i Bohdana Achmatowicza, sędziego Sądu Apelacyjnego.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Uwagi

  1. ↑ W ewidencji wojskowej jego tożsamość była podawana jako: Leon Sulkiewicz (Rocznik Oficerski 1923, 1924), Leon Sulkiewicz-Hoźman Mirza (Rocznik Oficerski 1928), Leon Sulkiewicz-Hoźman-mirza (Rocznik Oficerski 1932). Publikacja Zarys historii wojennej 1-go dywizjonu artylerji konnej im. gen. Józefa Bema wskazała tożsamość Leon Hózman-mirza- Sulkiewicz.

Przypisy

  1. ↑ Wojskowe Biuro Historyczne [online], wbh.wp.mil.pl [dostęp 2020-08-06].
  2. ↑ Historia. tatarzy.pl. [dostęp 2015-11-18].
  3. ↑ Czesława Scheffs: Nigdy nie byłam w Stanisławowie. stanislawow.net. [dostęp 2015-11-18].
  4. ↑ Oficerowie. Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie. [dostęp 2015-11-15].
  5. ↑ Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 15–16, 2011.
  6. 1 2 Sławomir Hordejuk. Tatarski poeta. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 16, 2011.
  7. ↑ Ksawery Florianowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. 1 Dywizjon Artylerii Konnej imienia gen. Józefa Bema. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 13.
  8. ↑ Ksawery Florianowicz: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920. 1 Dywizjon Artylerii Konnej imienia gen. Józefa Bema. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1929, s. 29.
  9. ↑ Sulkiewiczowie. Zasłużony dla Polski ród tatarski. Radio Wnet, 2013-10-07. [dostęp 2015-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-19)].
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 816.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 740.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 452.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 801.
  14. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 720.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 422.
  16. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 719.
  17. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 177.
  18. ↑ Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy – żołnierze polscy podczas II wojny światowej. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 10, 2010.
  19. ↑ Wykaz z nazwami majątków oraz z imionami i nazwiskami ich właścicieli z województw: Nowogródzkiego, Białostockiego, Poleskiego, Wileńskiego, Wołyńskiego. s. 15, 37. [dostęp 2015-11-18].
  20. ↑ Historia, Białoruś. spotkania-na-wschodzie.pl. [dostęp 2015-11-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-11-19)].
  21. ↑ Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy – żołnierze polscy podczas II wojny światowej. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 11, 2010.
  22. ↑ Aleksander Miśkiewicz. Tatarzy – żołnierze polscy podczas II wojny światowej. „Przegląd Tatarski”. 3, s. 12, 2010.
  23. ↑ Słownik biograficzny Tatarów polskich XX wieku. s. 167.
  24. ↑ Osobiste. „Polska Zbrojna”. 85, s. 4, 1929-03-27. Warszawa.
  25. ↑ Łukomski G., Polak B., Suchcitz A., Kawalerowie Virtuti Militari 1792–1945, Koszalin 1997, s. 373.
  26. 1 2 3 4 5 6 7 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1938, s. 707.
  27. ↑ M.P. z 1931 r. nr 260, poz. 345 „za zasługi na polu wyszkolenia wojska”.
  28. ↑ M.P. z 1937 r. nr 260, poz. 411 „za zasługi w służbie wojskowej”.
  29. ↑ M.P. z 1934 r. nr 6, poz. 12 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.
  30. ↑ Zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej. „Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych”. Nr 9, s. 111, 19 marca 1934.
  31. ↑ M.P. z 1927 r. nr 61, poz. 137 „za zasługi, położone na polu organizacji i gospodarki wojska”.
  32. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.