Leon Rutkowski-Koczur

Zdjęcie Leona Rutkowskiego-Koczura z wniosku odznaczeniowego Virtuti Militari
major saperów
Data i miejsce urodzenia

28 czerwca 1893
Kraków

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Kijów

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie

Formacja

Legiony Polskie

Jednostki

2 Pułk Saperów
Batalion Zapasowy Saperów Nr II
4 Pułk Saperów
XXVI Batalion Saperów
2 Batalion Saperów Kaniowskich
XIII Batalion Saperów

Stanowiska

dowódca batalionu saperów

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa

Późniejsza praca

urzędnik

Odznaczenia

Leon Rutkowski-Koczur, także jako Leon Koczur bądź Leon Koczur-Rutkowski (ur. 28 czerwca 1893 w Krakowie, zm. 1940 w Kijowie) – major saperów Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, urzędnik samorządowy II Rzeczypospolitej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Urodził się 28 czerwca 1893 roku w Krakowie, w rodzinie Wojciecha i Katarzyny z Witosów. Do roku 1911 uczęszczał do gimnazjum w Krakowie, następnie do wyższej szkoły sztygarów w Reichenhall. Edukację ukończył z tytułem technika.

Od 1913 roku należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, organizator 54 drużyny w Prądniku Czerwonym. W czasie I wojny światowej służył w 2 Pułku Piechoty Legionów Polskich, następnie w Korpusie Wschodnim. Był 3-krotnie ranny. Uczestniczył w bitwie pod Kaniowem, w której został wzięty do niemieckiej niewoli. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, od grudnia 1918 do 1932 służył w Wojsku Polskim. W 1921 ożenił się z Marią z Żebrowskich. Od marca do czerwca 1921 roku był dowódcą batalionu zapasowego saperów Nr II w Puławach. W 1922 był przydzielony do 2 pułku saperów także w Puławach. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 43. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od 1922 roku pełnił obowiązki dowódcy XXVI batalionu saperów w Sandomierzu. 17 czerwca 1925 roku został przeniesiony do 2 pułku Saperów Kaniowskich w Puławach. 25 października 1926 roku został przesunięty na stanowisko dowódcy XIII batalionu saperów w Równem. 12 kwietnia 1927 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 5. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Od 1 marca do 1 września 1928 roku był słuchaczem I pięciomiesięcznego kursu doskonalenia oficerów sztabowych saperów przy Oficerskiej Szkole Inżynierii w Warszawie. 6 lipca 1929 roku otrzymał przeniesienie do dowództwa 2 Dywizji Piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko szefa saperów. 18 czerwca 1930 roku został zwolniony z zajmowanego stanowiska i pozostawiony bez przynależności służbowej z równoczesnym oddaniem do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr X w Przemyślu. Od 3 listopada do 31 grudnia 1930 roku był przydzielony do Komendy Garnizonu i Placu miasta stołecznego Warszawy. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „przewidziany do użycia w czasie wojny”.

Jako major przeniesiony w stan spoczynku rozpoczął służbę w administracji państwowej. W latach 1932–1935 był radcą ministerialnym w Dyrekcji Naczelnej Lasów Państwowych. Od 3 sierpnia 1935 pełnił funkcję wicestarosty powiatu wołkowyskiego i z tego stanowiska na początku listopada 1936 został mianowany na urząd starosty powiatu horodeńskiego. Do 1939 zamieszkiwał w Horodence.

Po wybuchu II wojny światowej, kampanii wrześniowej 1939 i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez Sowietów. Na wiosnę 1940 został zamordowany przez NKWD. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 42/333 oznaczony numerem 2554; dosłownie określony jako Leon Rutkowski). Ofiary tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 roku Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

W 1947 roku w Sądzie Grodzkim w Bystrzycy Kłodzkiej, na wniosek Marii Rutkowskiej, zostało wszczęte postępowanie o uznanie za zmarłego Leona Koczur-Rutkowskiego, urodzonego 27 czerwca 1893 roku w Krakowie, zaginionego od roku 1939, sygn. akt Zg 37/47. W 1953 roku Sąd Powiatowy dla miasta stołecznego Warszawy w Warszawie wszczął, na wniosek Marii Rutkowskiej, postępowanie o uznanie za zmarłego Leona Koczur-Rutkowskiego.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Datę urodzenia 28 czerwca 1893 podały publikacje wojskowe. Dzień 27 czerwca 1893 podano w Monitorze Polskim z 1948, natomiast w Monitorze Polskim z 1953 roku podano datę 29 czerwca 1893 roku oraz imię matki Leona Rutkowskiego-Koczura - Michalina.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Warszawa: 1939, s. 145. [dostęp 2021-08-02].
  3. ↑ Wykaz Legionistów ↓.
  4. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Załącznik do Dziennika Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 8 czerwca 1922 roku, Zakłady Graficzne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1922, s. 231.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 880, 907.
  6. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 804, 830.
  7. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 64 z 17 czerwca 1925 roku, s. 323.
  8. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 46 z 25 października 1926 roku, s. 379.
  9. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 570, 594.
  10. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 20 kwietnia 1927 roku, s. 120.
  11. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 9 z 26 kwietnia 1928 roku, s. 185. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 listopada 1928 roku, s. 391.
  12. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929 roku, s. 195.
  13. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 18 czerwca 1930 roku, s. 201.
  14. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 1 z 28 stycznia 1931 roku, s. 26.
  15. ↑ Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 350, 852.
  16. ↑ Janusz Mierzwa Słownik biograficzny starostów Drugiej Rzeczypospolitej. Tom 2, wyd. LTW, Łomianki 2022, s. 138.
  17. ↑ Mianowanie starosty horodeńskiego. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 256 z 6 listopada 1936.
  18. ↑ Z ostatnich dni. Nowy starosta powiatowy w Horodence. „Wschód”, s. 6, Nr 29 z 10 listopada 1936.
  19. ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 81. [dostęp 2015-06-17].
  20. ↑ Monitor Polski Nr B-53 z 8 czerwca 1953 roku, s. 318 .
  21. ↑ M.P. z 1931 r. nr 111, poz. 163 „za pracę w dziele odzyskania Niepodległości”.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.