Leon Marchwicki
major dyplomowany piechoty
Data urodzenia

28 grudnia 1902

Data śmierci

28 października 1990

Przebieg służby
Siły zbrojne

Armia Austro-Węgier
Wojsko Polskie
Polskie Siły Zbrojne

Jednostki

4 Pułk Piechoty Legionów
18 Pułk Piechoty
6 Kresowy Pułk Strzelców Pieszych

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
kampania wrześniowa
kampania francuska

Odznaczenia

Leon Marchwicki (ur. 28 grudnia 1902, zm. 28 października 1990) – major dyplomowany piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 w stopniu sierżanta służył w szeregach 4 pułku piechoty Legionów. Za swoje czyny otrzymał Order Virtuti Militari.

W 1924 roku ukończył Oficerską Szkołę dla Podoficerów w Bydgoszczy. 26 sierpnia 1924 roku Prezydent RP mianował go podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1924 roku i 2. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1924-1933 pełnił służbę w 18 pułku piechoty w Skierniewicach. 2 maja 1927 roku został awansowany na porucznika ze starszeństwem z dniem 31 sierpnia 1926 roku i 1,5. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 26 stycznia 1934 roku otrzymał przeniesienie do 45 pułku piechoty Strzelców Kresowych w Równem. 22 lutego 1934 roku awansował na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1934 roku i 98. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W latach 1935-1937 był słuchaczem Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Na majora został awansowany ze starszeństwem z dniem 19 marca 1939 roku i 96. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Wiosną 1939 roku pełnił służbę w Oddziale I Sztabu Głównego na stanowisku kierownika referatu broni.

Po wybuchu II wojny światowej 1939 i kampanii wrześniowej przedostał się do Francji, wstąpił do Wojska Polskiego we Francji w ramach Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie. Po kampanii francuskiej 1940 w obliczu klęski obrony Francji przedostał się z żołnierzami 2 Dywizji Strzelców Pieszych na południe i 19/20 czerwca 1940 przekroczył granicę francusko-szwajcarską. Wraz z żołnierzami dywizji został internowany w Szwajcarii. Przebywał w miejscowości Madiswil, gdzie pełnił funkcję dowódcy III batalionu 6 Kresowego pułku strzelców pieszych. W tym czasie utrzymywał dobre kontakty z lokalną społecznością oraz wspierał działalność oświatową prowadzoną wśród polskich żołnierzy. W 1942 sprawował funkcję komendanta wszystkich obozów pracy w Graubünden.

Po wojnie, w ramach rządu RP na uchodźstwie, został członkiem IV kadencji Rady Narodowej Rzeczypospolitej Polskiej, powołanej w listopadzie 1951 na trzyletnią kadencję.

W 2008 nakładem Muzeum Polskiego w Rapperswilu została wydana publikacja pt. Spuścizna Leona Marchwickiego.

Ordery i odznaczenia

Publikacje

  • Jednodniówka 3 batalionu 6 Pułku Strz[elców] Kres[owych] 15.VIII. 1940 Madiswil (1940)
  • Jednodniówka 3 komp. c.k.m. 6 Kres[owego] P[ułku] S[trzelców] P[ieszych] : 11 XI 1918 - 11.XI 1940 (1940)
  • Szwajcaria i my. Garść spostrzeżeń, wrażeń i uwag z internowania w Szwajcarii (1942)
  • Czwarty rok... Jednodniówka odcinka Graubünden (1942)
  • Graubünden – dwa lata internowania (1943, współautor: Zdzisław Smoczyński)

Przypisy

  1. ↑ ssdmf.info
  2. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 87 z 29 sierpnia 1924 roku, s. 495.
  3. ↑ Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924, s. 166, 407.
  4. ↑ Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928, s. 34, 274.
  5. ↑ Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932, s. 106, 548.
  6. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 1 lipiec 1933 r. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1933, s. 113.
  7. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 14 z 5 maja 1927 roku, s. 125.
  8. ↑ Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 2 z 26 stycznia 1934 roku, s. 9.
  9. ↑ Lista starszeństwa oficerów zawodowych piechoty. 5 czerwiec 1935. Dodatek bezpłatny dla prenumeratorów „Przeglądu Piechoty”, Warszawa 1935, s. 85.
  10. ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 23, Fundacja CDCN, Kraków 2003, ISBN 978-83-7188-691-1, s. 476.
  11. ↑ Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Rocznik Oficerski 1939. Stan na dzień 23 marca 1939, Biblioteka Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego tom 29, Fundacja CDCN, Kraków 2006, ISBN 978-83-7188-899-1, s. 34, 421.
  12. ↑ Adam Vetulani, Poza płomieniami wojny ..., s. 21, 31, 32, 34, 35, 51, 54, 241.
  13. ↑ Spuścizna Leona Marchwickiego. issuu.com. [dostęp 2015-07-08].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.