Lekarz Wojskowy – czasopismo medyczne Wojska Polskiego.

„Lekarz Wojskowy” po raz pierwszy ukazał się w styczniu 1920. Pierwszym redaktorem naczelnym został płk lek. Jan Koelichen. Wydawcą pisma była Wojskowa Rada Sanitarna, a następnie Departament Zdrowia Ministerstwa Spraw Wojskowych. W czasie II wojny światowej ukazywało się w Edynburgu staraniem Towarzystwa Naukowego Lekarzy WP w Wielkiej Brytanii. W 1945, w ludowym Wojsku Polskim wznowiono wydawanie pisma.

Przed wojną Redakcja Lekarza Wojskowego mieściła się w Warszawie przy ulicy Górnośląskiej 45, a jej skład tworzyło trzech oficerów służby zdrowia:

• ppłk lek. Stanisław Konopka – redaktor
• ppor. lek. Jerzy Ejmont – sekretarz
• kpt. san. Cyprian Głowiński – kierownik administracyjny

W zależności od okresu wydawania pismo był tygodnikiem, dwutygodnikiem, miesięcznik i dwumiesięcznikiem.

Skład komitetu redakcyjnego w 1997

• przewodniczący komitetu redakcyjnego
• zastępca przewodniczącego komitetu redakcyjnego
• redaktor naczelny
• redaktor techniczny
• członkowie komitetu redakcyjnego

Przy komitecie redakcyjnym funkcjonuje rada konsultantów.

Artykuły publikowane w „Lekarzu Wojskowym” mają charakter dyskusyjny i odzwierciedlają poglądy autorów na omawiane zagadnienia.

Przypisy

Bibliografia

• Zdzisław Kowalski: Szablą i piórem. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 na łamach polskich periodyków wojskowych. Warszawa: Wydawnictwo Adam Marszałek, 1997. ISBN 83-7174-856-6.
• Stefan Wojtkowiak, Lancet i karabin. Dzieje szkolnictwa medycznego w Wojsku Polskim, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1973, wyd. I, s. 128-129.
• Stanisław Konopka, Rocznik Lekarski Rzeczypospolitej Polskiej na 1936 rok, Biuro Propagandy Polskiej Medycyny przy Naczelnej Izbie Lekarskiej, Warszawa 1936, s. 1689.