Lee Huan (chiń. 李煥; pinyin Lǐ Huàn; ur. 24 września 1917, zm. 2 grudnia 2010) – tajwański polityk, premier Republiki Chińskiej w latach 1989-1990.

Życiorys

Pochodził z Hankou w prowincji Hubei. Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Fudan w Szanghaju, następnie kontynuował edukację w USA na Columbia University. Po przejęciu władzy w Chinach przez komunistów w 1949 roku uciekł na Tajwan. Wieloletni współpracownik Chiang Ching-kuo. Jako szef Departamentu Organizacyjnego Kuomintangu w latach 1972-1977 doprowadził do otwarcia wysokich stanowisk partyjnych dla rdzennych Tajwańczyków; odwołany został z tego stanowiska po antyrządowych zamieszkach w Zhongli w 1977 roku.

Wieloletni wykładowca Narodowego Uniwersytetu Chengchi. Doprowadził także do utworzenia Narodowego Uniwersytetu im. Sun Jat-sena, którego był pierwszym rektorem. W latach 1984-1987 pełnił funkcję ministra edukacji. Od 1987 do 1989 roku był sekretarzem generalnym Kuomintangu. W 1989 roku został powołany na stanowisko premiera. Rok później został odwołany z urzędu na skutek narastających nieporozumień z prezydentem Lee Teng-huiem.

Przypisy

  1. ↑ Ma praises Lee Huan for role in political reforms. Taipei Times, 2012-12-20. [dostęp 2015-01-22]. (ang.).
  2. 1 2 3 4 Heads of States and Governments. New York: Routledge, 2013, s. 178-179.
  3. 1 2 3 Lee Huan obituary. The Guardian, 2012-12-12. [dostęp 2015-01-22]. (ang.).
  4. 1 2 3 John F. Copper: The A to Z of Taiwan (Republic of China). Lanham: Scarecrow Press, 2007, s. 174.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.