| nr rej. A-1408 z 30.08.1993 | |
Elewacja zachodnia | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Miejscowość | |
| Wysokość wieży |
19,50 m |
| Wysokość światła |
22,20 m n.p.m. |
| Zasięg światła |
18,00 Mm |
| Charakterystyka światła |
Przerywane |
| Data budowy |
1892 |
| Administrator | |
Położenie na mapie Ustki | |
Położenie na mapie Polski | |
Położenie na mapie województwa pomorskiego | |
Położenie na mapie powiatu słupskiego | |
| 54°35′16,60″N 16°51′16,40″E/54,587944 16,854556 | |
Latarnia Morska Ustka – latarnia morska na polskim wybrzeżu Bałtyku, położona w mieście Ustka (powiat słupski, województwo pomorskie).
Znajduje się pomiędzy Latarnią Morską Jarosławiec a Latarnią Morską Czołpino.
Informacje ogólne
Latarnia jest administrowana przez Urząd Morski w Gdyni (przed 1 kwietnia 2020 roku przez Urząd Morski w Słupsku). W 1993 roku wpisana do rejestru zabytków nieruchomych województwa pomorskiego.
Dane techniczne
Historia
Ze względu na trudne wejście do portu, a szczególne rozmieszczenie jego główek, w 1871 roku postawiono przy stacji pilotów 11 metrowy maszt, na który wciągano lampę naftową z soczewką Fresnela. Dawała ona stałe, czerwone światło o zasięgu 6 Mm.
Obecna budowla została wzniesiona w 1892 roku. Składa się z murowanego budynku wykorzystywanego jako stacja pilotów oraz przylegającej do niego wysokiej na 19,5 m, ośmiokątnej wieży – latarni. Uroku jej dodaje ogromna liczba gzymsów, daszków oraz kilkanaście okien różnego rozmiaru. Na szczyt wieży prowadzą betonowe i metalowe schodki, a przez szyby galerii można obserwować układ soczewek. Zasięg światła zwiększył się do 18 Mm.
W 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane.
II wojna światowa nie wyrządziła szkody obiektom i już 15 listopada 1945 roku latarnia wznowiła pracę, jako latarnia morska Postomino. Nazwa ta nie przyjęła się i 1 stycznia 1947 roku powrócono do historycznej nazwy „Ustka”. Obecnie optykę latarni stanowi cylindryczna soczewka o średnicy 1000 mm, a źródłem światła jest 1000 W żarówka, umieszczona na dwupozycyjnym zmieniaczu. Zabudowania przetrwały do XXI wieku bez większych zmian.
Latarnia nie jest dozorowana. 30 kwietnia 2010 roku zakończył służbę ostatni z usteckich latarników.
Latarnia udostępniona jest do zwiedzania – wstęp płatny.
Galeria
- Latarnia Morska Ustka – 1890–1900
- Widok na latarnię z falochronu zachodniego
- Otoczenie latarni
- Widok z latarni w kierunku wejścia do portu
- Latarnia i aparat optyczny
- Widok ogólny
- Tablice urzędowe
Przypisy
- ↑ Latarnia morska Ustka. [w:] Polskie Latarnie Morskie [on-line]. [dostęp 2021-04-07].
- 1 2 3 Latarnia morska w Ustce [online], stotom.wordpress.com [dostęp 2021-04-08].
- 1 2 3 Renata Baczyńska, Polskie latarnie morskie i ich związek z gospodarką turystyczną, Bydgoszcz 2010, s. 47–49 [dostęp 2021-04-03].
- 1 2 Latarnia morska [online] [dostęp 2021-04-03].
- ↑ Apoloniusz Łysejko. Polskie Latarnie Morskie. Wydawca: ZET 2012, s-39 ISBN 978-83-63161-07-1.