Lamprechtsofen – jaskinia krasowa w Austrii, w masywie Leoganger Steinberge. Charakterystyczna jest tym, że wejście do niej znajduje się w najniższym punkcie, a postępuje się w niej w górę, przeciw tokowi podziemnej rzeczki z kaskadami i wodospadami. W Lamprechtsofen występują liczne ciągi korytarzy, komór oraz studni.

Historia eksploracji

Wejście do jaskini jest znane od bardzo dawna. Od wieków była obiektem zainteresowania poszukiwaczy skarbów, którzy przypuszczali, że znajduje się tam ukryty skarb rycerza Lamprechta.O tym, że niektórzy z nich stracili życie podczas penetracji jaskini, świadczą późniejsze odkrycia szkieletów w przejściach i korytarzach w pobliżu wejścia. Poinformowane o tym arcybiskupstwo wymusiło w 1723 r. na władzach administracyjnych zamurowanie wejścia do jaskini. W 1833 leśniczy C. Ferchl przeprowadził inspekcję jaskini. Aby łatwiej znaleźć drogę powrotną, rozciągnął wzdłuż korytarzy sznur, wykonując przy okazji pierwszy szkic poznanych fragmentów jaskini. W 1878 r. speleolog Anton von Posselt-Czorich (1854-1911) rozpoczął systematyczne badania Lamprechtsofen.

Ciąg południowy (Südgang) na długości ok. 700 m, wznoszący się do wysokości +170 m, jest obecnie udostępniony do zwiedzania turystycznego. W roku 1959 speleologowie pokonali półsyfon Bocksee i osiągnęli wysokość +282 m. W roku 1969 osiągnięto wysokość +511 m, a w roku 1973 +740 m. Dalsze odkrycia są zasługą polskich grotołazów z Krakowa: w roku 1977 osiągnęli +850 m, w 1978 +952 m, zaś w następnym roku +1 014 m. W kolejnych latach eksploracja była kontynuowana i w końcu z deniwelacją 1632 m Lamprechtsofen stała się najgłębszą jaskinią świata. 14 sierpnia 2018 r. polska ekspedycja połączyła Lamprechtsofen z jaskinią CL3, co dało jej aktualną deniwelację.

Przypisy