Kuc tybetański (potoczna nazwa Nanfan) – rasa kuca chińsko-mongolskiego. Pochodzi i zamieszkuje Tybet, ale prawdopodobnie wywodzi się z koni mongolskich. Jego najbliżsi krewniacy to kuc Spiti oraz kuc Bhutan, jest od nich nieco większy i silniejszy. Jest znany z powodu wytrzymałości  zarówno wierzchowej jak i jucznej.

Historia

Tybetański kucyk należy do grupy sześciu ras rodzimych w Tybecie. Badacze nie są do końca pewni, czy wywodzi się od koni mongolskich, takich jak kucyk Miyako i kucyk chiński Guoxii, czy też jest to własna czysta rasa z Tybetu .

Pokrój

Wysokość w kłębie wynosi od 124 do 127 cm. Ma pospolitą głowę, często o garbonosym profilu i pogrubionych ganaszach, przy której jest krótka szyja. Kłąb słabo zaznaczony. Klatka piersiowa jest głęboka, a łopatki stromo ustawione. Tułów muskularny, dość długi, zad zaokrąglony. Kończyny o dobrej budowie są krótkie i mocne o mocnych kopytach z twardego rogu. Umaszczenie gniade, skarogniade, myszate, najpopularniejsza jest maść siwa. Sierść jest twarda i gęsta, z bardzo obfitym podszerstkiem. Kuce posiadają długą grzywę i nisko osadzony ogon .

Przypisy

Bibliografia

• Tamsin Pickeral: Konie i kuce. Kompendium. Warszawa: 2006. ISBN 978-1-4075-5935-3.
• Rachel Smith, John Davidson: Ponies For Kids - Amazing Animal Books For Young Readers. JD-Biz Corp Publishing. ISBN 1-5057-7213-3.
• Martin Haller: Rasy koni. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2001. ISBN 83-7073-121-X.
• Kuc tybetański [online], Encyklopedia Zwierząt Domowych euroanimal.eu [dostęp 2019-02-01] .