Ksylobiont – organizm, który do życia wymaga drewna. Organizmy wymagające bezwzględnie do życia martwego drewna to saproksylobionty, podczas gdy organizmy blisko z nim związane, ale luźniej, to saproksylofile.

Ksylobionty żyją w drewnie lub na drewnie przez większość swojego życia. Jest to też siedlisko, w którym się rozmnażają. Mogą być związane z drewnem w każdym stadium jego rozkładu jako organizmy saproksyliczne.

Typowe ksylobionty należą do bezkręgowców (np. zgniotek cynobrowy, nadobnica alpejska) lub grzybów (np. płomiennica zimowa). Również wśród śluzowców ta grupa jest liczna.

Ksylobiontyczne grzyby określa się jako grzyby nadrzewne. Organizmy rosnące na powierzchni drewna określa się nazwą epiksylity. Organizmy rosnące wewnątrz drewna to organizmy endoksyliczne (wewnątrz kory z kolei rosną organizmy endofloedyczne, a na zewnątrz – epifityczne).

Ksylobionty pełnią ważną funkcję w rozkładzie drewna, biorąc udział w procesach glebotwórczych.

W Europie Środkowej ksylobionty są jednymi z najbardziej zagrożonych grup organizmów. Wiąże się to z małą w porównaniu z warunkami naturalnymi ilością martwego drewna we współczesnych lasach. W celu ich ochrony w lasach wydzielane są ostoje ksylobiontów.

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Janusz Łuszczyński, Diversity of Basidiomycetes in Various Ecosystems of the Góry Świętokrzyskie Mts. [pdf], Warszawa: Polskie Towarzystwo Botaniczne, 2007, s. 42, ISBN 978-83-86292-69-1 (pol.).
  2. ↑ Jerzy M. Gutowski i inni, Drugie życie drzewa [pdf], Warszawa – Hajnówka: WWF Polska, 2004, s. 68, ISBN 83-916021-6-8 (pol.).
  3. 1 2 3 4 Andreas Eckelt, Living forests and dead wood. Saproxylic beetle communities in two suspected virgin forest areas in the Nationalpark Kalkalpen (Upper Austria) [pdf], „5th Symposium for Research in Protected Areas, 10 to 12 June 2013, Mittersill”, Hohe Tauern National Park, 2013, s. 155-158 [dostęp 2017-11-15] [zarchiwizowane z adresu 2017-11-14] (ang.).
  4. 1 2 Marcin S. Wilga-Borsuk, Zimowy spacer po Politechnice [pdf], „Pismo PG”, 1/2007, Politechnika Gdańska, 2007, s. 51-52 (pol.).
  5. ↑ Anna Bochynek, Anna Drozdowicz, Śluzowce jako ksylobionty w warunkach naturalnego oraz gospodarczo użytkowanego lasu [pdf], „XIX międzynarodowa konferencjia:Wpływ aktualnych sposobów gospodarowania na zachowanie zasobów przyrodniczych Karpat”, Bieszczadzki Park Narodowy (pol.).
  6. ↑ Grzegorz Gajkowski, Świat porostów. Podstawy teoretyczne i atlas pospolitych gatunków [pdf], Łódź 2011, s. 7, 9 [dostęp 2017-11-15] [zarchiwizowane z adresu 2019-02-17] (pol.).
  7. ↑ Andrzej Jermaczek, Sławomir Zieliński, Żywe martwe drewno [pdf], „Bociek”, 72 (4), Klub Przyrodników, 2002 (pol.).
  8. ↑ Marek Maciantowicz, Ostoje ksylobiontów [online], Encyklopedia Leśna (pol.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.