| Leucocarbo bougainvilliorum | |||
| (Lesson, 1837) | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
kormoran peruwiański | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ) | |||
| Zasięg występowania | |||
występuje przez cały rok poza sezonem lęgowym | |||
Kormoran peruwiański (Leucocarbo bougainvilliorum) – gatunek dużego ptaka z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje wybrzeża Ameryki Południowej, głównie zachodnie. Gniazduje w olbrzymich koloniach, dawniej liczących czasami miliony ptaków. Żeruje w dużych stadach, często razem z głuptakami; poszukuje ławic ryb z dużej wysokości. Jest to gatunek monotypowy. Ptak ten był głównym „producentem” guana w Peru, w XIX wieku stanowiło ono główne źródło dochodów tego państwa i w wielkich ilościach było eksportowane do Ameryki Północnej i Europy.
- Wygląd
- Niebieskoczarny wierzch ciała i szyi, biały podbródek i spód ciała. Osobniki nielęgowe bardziej brązowe. U młodych spód nie tak czysto biały.
- Rozmiary
- Długość ciała 71–76 cm; masa ciała samców 2100–3222 g.
- Zasięg, środowisko
- Ameryka Południowa – głównie wybrzeża Peru i Chile; niewielka, istniejąca od lat 60. XX wieku populacja także na wybrzeżu południowej Argentyny, jednak jest ona na granicy wymarcia. Poza sezonem lęgowym zasięg na północy sięga wybrzeży Ekwadoru, a sporadycznie Kolumbii. Gniazda buduje na wyspach i nielicznych stanowiskach śródlądowych. Podobnie jak inne endemiczne ptaki morskie w tym rejonie, w razie zmniejszania się zasobów pożywienia wędruje.
- Status
- W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody został zaliczony do kategorii NT (bliski zagrożenia) pod nazwą Leucocarbo bougainvilliorum. Nadmierna eksploatacja guana oraz przełowienie wód przez rybaków to główne przyczyny znacznego spadku liczebności populacji tego ptaka, dużym zagrożeniem jest także zjawisko pogodowe i oceaniczne o nazwie El Niño. W 1996 roku liczebność populacji w północno-środkowym Peru szacowano na 3,7 milionów osobników.
Przypisy
- 1 2 3 Phalacrocorax bougainvillii, [w:] Integrated Taxonomic Information System [dostęp 2014-02-24] (ang.).
- 1 2 3 4 Orta, J., Jutglar, F., Garcia, E.F.J. & Boesman, P.: Guanay Cormorant (Leucocarbo bougainvilliorum). [w:] del Hoyo, J., Elliott, A., Sargatal, J., Christie, D.A. & de Juana, E. (red.). Handbook of the Birds of the World Alive [on-line]. Lynx Edicions, Barcelona, 2020. [dostęp 2020-02-29].
- 1 2 Leucocarbo bougainvilliorum, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species [dostęp 2021-03-01] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazwa polska za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Rodzina: Phalacrocoracidae Reichenbach, 1849-50 (1836) - kormorany - Cormorants (wersja: 2021-07-12). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2021-07-23].
- ↑ F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.): Storks, frigatebirds, boobies, cormorants, darters. IOC World Bird List (v10.1). [dostęp 2020-02-29]. (ang.).
- 1 2 3 Nicole Bouglouan: Guanay Cormorant - Leucocarbo bougainvillii. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2020-02-29]. (ang.).
- 1 2 Species factsheet: Leucocarbo bougainvilliorum. BirdLife International, 2020. [dostęp 2020-02-29]. (ang.).
Bibliografia
- Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Multico Oficyna Wydawnicza, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i krótkie filmy. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.