Kora z Berlina
Bogini Berlińska

Kora z Berlina (2019)
Autor

nieznany

Data powstania

ok. 570–560 p.n.e.

Medium

marmur

Wymiary

192,5 cm

Miejsce przechowywania
Lokalizacja

Antikensammlung Berlin
Stare Muzeum

Kora z Berlina (niem. Berliner Kore) także Bogini Berlińska (niem. Berliner Göttin) – rzeźba grecka z okresu archaicznego, przedstawiająca stojącą postać kobiecą, datowana na ok. 570 rok p.n.e., z widocznymi śladami pigmentów, przede wszystkim czerwonego i żółtego.

Odkryta w 1923 roku w południowej Attyce, w latach 1924–1945 w zbiorach Antikensammlung Berlin, w 1945–1958 w Ermitażu w Leningradzie, zwrócona przez ZSRR w 1958, od 2011 roku udostępniona publiczności w Starym Muzeum w Berlinie.

Nazwa

Rzeźba „Kora z Berlina” znana jest jako „Bogini Berlińska”, choć najprawdopodobniej to statua nagrobna zmarłej kobiety o wysokim statusie społecznym.

Niemiecki archeolog Theodor Wiegand (1864–1936) pisząc o rzeźbie, używał określenia „bogini”, lecz nie wykluczał, że obiekt przedstawia śmiertelną kobietę. W 1927 roku Ernst Langlotz (1895–1978) użył określenia „bogini z granatem”, a Ernst Buschor (1886–1961) – „Bogini Berlińska”, i to ostatnie utrwaliło się w tradycji muzealnej.

W zbiorach Antikensammlung rzeźba figuruje pod numerem Sk 1800 jako Grabstatue einer Frau ("Berliner Göttin") (pol. statua nagrobna kobiety („Bogini Berlińska”)).

Historia

Data powstania rzeźby szacowana jest na ok. 570–560 rok p.n.e. (okres archaiczny), przy czym badacze w XXI w. skłaniają się ku datowaniu na ok. 570 rok p.n.e.

Rzeźba została odkryta w 1923 roku w Olympos niedaleko Keratei w południowej Attyce. Była rzekomo owinięta ołowianą blachą.

Następnie trafiła do marszanda Jacoba Hirscha (1874–1955) w Genewie, gdzie w 1924–25 roku została zakupiona dla berlińskiej kolekcji sztuki antycznej – Antikensammlung. Od 1926 roku rzeźba prezentowana była w Starym Muzeum w Berlinie.

Podczas II wojny światowej została ewakuowana i przechowywana w bunkrach. W 1945 roku wywieziona wraz z innymi zabytkami berlińskich muzeów jako łup wojenny do ZSRR. W latach 1945–1958 należała do zbiorów Ermitażu w Leningradzie, przechowywana w magazynach. Po tym jak w 1958 roku ZSRR zwrócił NRD półtora miliona dzieł sztuki, rzeźba wróciła do Berlina i od 1959 roku wystawiona była w północnym skrzydle Muzeum Pergamońskiego. W 1973 roku została udostępniona publiczności japońskiej na wystawach w Tokio i Kioto.

W 2009 roku została odrestaurowana przez Wolfganga Maßmanna, a w 2011 roku powróciła jako element wystawy stałej Starego Muzeum.

Opis

Rzeźba przedstawia kobiecą postać, stojącą prosto, z podniesioną głową, ze złączonymi stopami i zgiętymi w łokciach rękami, trzymanymi z przodu, blisko ciała. Postać odziana jest w peplos, na który narzucony jest prostokątny szal ozdobiony w rogach frędzelkami. Na wysokości biodra, w prawej ręce trzyma owoc granatu. Lewa dłoń spoczywa na klatce piersiowej. Wystające spod szaty stopy obute są w sandały.

Twarz kobiety charakteryzuje się wydatnym, wąskim nosem. Łuki brwiowe i usta są ostro zarysowane, a końcówki ust uniesione do góry w charakterystyczny uśmiech. W prawym oku nadal widoczna jest tęczówka wypełniająca całą powierzchnię gałki ocznej z zachowanymi śladami czerwono-brązowego koloru.

Długie włosy, zebrane za uszami przepaską, opadają falami „w jodełkę” z tyłu głowy i na końcu zebrane są w cylindrycznej ozdobie. Głowę zdobi polos – korona o cylindrycznym kształcie, tradycyjne nakrycie głowy bogiń płodności na Bliskim Wschodzie i w Grecji. Korona zdobiona jest nacięciami i pąkami lotosu. Postać nosi również biżuterię: naszyjnik, kolczyki z wisiorkami w kształcie pączków oraz spiralną bransoletę na lewym nadgarstku.

Rzeźba wykonana jest z białego marmuru. Jej wysokość całkowita (wraz z piedestałem) to 192,5 cm, a wysokość bez piedestału i korony to 1,76 cm. Zachowała się w całości, z niewielkimi ubytkami na powierzchni i śladami pigmentów: czerwonego (owoc, lamówka i frędzle szalu, opaska do włosów, ozdoby korony), żółtego (włosy, szal, sandały) i niebieskiego (obecnie niewidoczny).

Zobacz też

Przypisy

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.