Kontrakcja (z łac. abbreviatio per contractionem – czyli ściągnięcie) – jedna z form abrewiatury, stosowana od czasów starożytnych. Kontrakcja polega na usunięciu niektórych lub wszystkich liter ze środka wyrazu i pozostawieniu pierwszej i ostatniej. Kontrakcję rozróżnić można na dwa typy:
- Kontrakcja czysta lub regularna – gdy pozostają jedynie litery pierwsza i ostatnia
- Kontrakcja mieszana lub nieregularna – gdy – gwoli lepszej czytelności – pozostawiane są również inne litery, np. druga i przedostatnia lub któraś z wewnętrznych
Niewątpliwą przewagą kontrakcji nad suspensją jest możliwość łatwiejszego odczytywania wyrazów skróconych, bowiem zachowują one końcówkę gramatyczną. Ten sposób skracania upowszechnił się na początku naszej ery najprawdopodobniej za sprawą rzymskiej tachygrafii oraz dzięki najstarszym rękopisom z tekstami chrześcijańskimi, w których poprzez ściągnięcie skracano imiona święte, czyli nomina sacra.
Przypisy
- 1 2 Szymański 2001 ↓, s. 357.
- ↑ Semkowicz 2011 ↓, s. 411.
- ↑ Semkowicz 2011 ↓, s. 422.
- ↑ Semkowicz 2011 ↓, s. 422–423.
- ↑ Semkowicz 2011 ↓, s. 410.
- ↑ Semkowicz 2011 ↓, s. 411-412, 422.
Bibliografia
- Władysław Semkowicz: Paleografia Łacińska. Kraków: 2011.
- Henryk Szymański: Nauki Pomocnicze Historii. Warszawa: 2001.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.