| generał brygady | |
| Data i miejsce urodzenia |
30 kwietnia 1865 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
21 września 1944 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki |
Wojenna Komisja Likwidacyjna |
| Stanowiska |
prezes komisji |
| Główne wojny i bitwy | |
Konstanty Ihnatowicz (ur. 30 kwietnia 1865 w Tule, zm. 21 września 1944 w Warszawie) – generał brygady Wojska Polskiego.
Życiorys
Urodził się 30 kwietnia 1865 w Tule, w rodzinie Witolda, rzeczywistego radcy stanu, profesora, i Konstancji z Abramowiczów. Uczył się w wojskowym gimnazjum i szkole marynarki wojennej w Petersburgu, następnie ukończył Nikołajewską Szkołę Inżynieryjną. Od 1 czerwca 1881 roku pełnił służbę w armii carskiej. Ostatnio pracował w Zarządzie Inspektoratu Inżynierii Okręgu Wojennego w Piotrogrodzie. Na pułkownika awansował ze starszeństwem z 6 grudnia 1912, a na generała majora – 26 lipca 1915.
20 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała podporucznika i przydzielony do Sekcji Wojskowo Emerytalnej Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Trzy dni później kierownik Ministerstwa Spraw Wojskowych powierzył mu funkcję przewodniczącego komisji „dla rozpatrzenia kwestii Instytutu Urzędników Wojskowych w armii polskiej oraz ich statutu”. 31 stycznia 1919 został zatwierdzony na stanowisku prezesa stałej Emerytalnej Komisji Likwidacyjnej przy Ministerstwie Spraw Wojskowych, która później została przemianowana na Wojenną Komisję Likwidacyjną przy Departamencie Gospodarczym MSWojsk. 15 lipca 1920, w związku z likwidacją komisji, został przydzielony do Centralnej Stacji Zbornej w Warszawie. W 1921 został przeniesiony w stan spoczynku. 26 października 1923 prezydent RP Stanisław Wojciechowski zatwierdził go w stopniu generała brygady.
Zmarł w czasie powstania warszawskiego w Ambulatorium Szpitala Prowizorycznego przy ul. Chmielnej 34 w Warszawie. Jego grób symboliczny znajduje się na warszawskich Powązkach (E-1-20).
W 1891 w Nowogrodzie ożenił się z Marią z Wężyków-Widawskich, z którą miał czworo dzieci: Marię (ur. 1892), Helenę (ur. 1894) i Alinę (ur. 1896) oraz Aleksandra (ur. 1903).
Przypisy
- ↑ Игнатович Константин Витольдович. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2023-04-30]..
- ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 105, 119.
- ↑ Dz. Rozp. MSWojsk. Nr 6 z 27 listopada 1918, poz. 123.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 13 z 23 grudnia 1918, poz. 489.
- ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 92 z 14 października 1919, poz. 3484.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 70 z 7 listopada 1923, s. 738.
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: MARIA IHNATOWICZ, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2020-02-03].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2022-01-19].
- Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
- Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
- Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
- Bielecki Robert, Polski Czerwony Krzyż. Zarząd Główny. Biuro Informacji i Poszukiwań. Archiwum, Żołnierze Powstania Warszawskiego, Tom 1, Neriton, 1995.
- Tadeusz Kryska-Karski, Stanisław Żurakowski: Generałowie Polski niepodległej. Warszawa: Editions Spotkania, 1991.
- Piotr Stawecki: Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1994. ISBN 83-11-08262-6.