Konrad Mägi (ur. 1 listopada 1878 niedaleko Tartu, zm. 15 sierpnia 1925 w Tartu) – estoński malarz modernistyczny.

Życiorys

Urodził się 1 listopada 1878 roku niedaleko Tartu w rodzinie zarządcy dóbr. Gdy miał 11 lat, jego rodzina przeniosła się do Tartu. Otrzymał skromne wykształcenie i w wieku kilkunastu lat rozpoczął pracę w warsztacie stolarskim. W tym czasie zaczął interesować się kulturą fizyczną i sztuką, a na życzenie pracodawcy zaczął uczęszczać na lekcje rysunku. Wyjechał do Petersburga, by studiować na Państwowej Akademii Artystyczno-Przemysłowej im. Stieglitza, jednak wydarzenia rewolucji 1905 roku zmieniły jego plany. Choć na miejscu brał udział w licznych wydarzeniach związanych z rewolucją, wkrótce opuścił Petersburg. W 1906 roku wyruszył z przyjaciółmi w podróż na Wyspy Alandzkie, gdzie namalował pierwsze obrazy. Przez niecały rok pracował w Helsinkach nad transkrypcją estońskich pieśni ludowych, po czym jesienią 1907 roku wyjechał do Paryża, gdzie borykając się z problemami finansowymi uczył się malarstwa i rzeźby w prywatnych pracowniach.

W latach 1908–1910 przebywał w Norwegii, gdzie zaczął intensywnie malować, tworząc co najmniej 75 obrazów. Choć wyjechał tam z zamiarem spędzenia jedynie kilku letnich miesięcy, brak funduszy na powrót do Paryża zmusił go do pozostania na miejscu. W jego twórczości z tego okresu, na którą składają się głównie opustoszałe pejzaże o odważnej kolorystyce, widać inspirację niemieckim i holenderskim impresjonizmem. Dzięki wystawom w 1910 roku w Tartu i Tallinnie, jego prace natychmiast zdobyły znaczny rozgłos w kraju. Dzięki zdobytym środkom Mägi ponownie wyjechał do Paryża, lecz nie udało mu się zaistnieć na tamtejszym rynku sztuki.

W 1912 roku powrócił do Estonii, gdzie z początku popadł w depresję, a lata niedożywienia odcisnęły piętno na jego stanie fizycznym. By zreperować zdrowie, spędził letnie miesiące 1913 roku w prowincji Sarema, która zainspirowała go do stworzenia cyklu pejzaży pełnego światła i koloru. Zaczął uczyć rysunku, a jego malarstwo nabrało cech fowizmu. Wraz z Kristjanem Raudem, Jaanem Koortem i Nikolaiem Triikiem należał do grona pierwszych estońskich artystów, którzy zerwali z tradycją akademizmu. Dla przykładu, jego pejzażowi Vilsandi Motif (1913–1914) bliżej było do abstrakcyjnego ujęcia lokalności, niż realistycznego oddania krajobrazu.

W latach 1915–1917 malował pejzaże przedstawiające południe Estonii, a w 1918 roku wprowadził motywy z Vörtsjärv i Otepää i zaczął posługiwać się ciemniejszą niż dotychczas paletą barw. W jego twórczości zaczęły także wyraźniej wybrzmiewać religijne podteksty. Poprzez pejzaże chciał wyrazić metafizyczne i mistyczne doświadczenia, których brakowało mu w codzienności. W 1919 roku został wybrany na dyrektora nowo powstałej wyższej szkoły artystycznej, jednak rozczarowany sytuacją w Estonii dwa lata później wyjechał do Włoch. W tym okresie wprowadził do swojego malarstwa charakterystyczne dla orfizmu rozumienie koloru, wzbogacając nim wcześniejsze inspiracje ekspresjonizmem. Malował przede wszystkim widoki Rzymu, Capri i Wenecji. W 1922 roku powrócił do kraju, gdzie jego stan fizyczny znacznie się pogorszył. Zmarł 15 sierpnia 1925 roku w Tartu.

Od 1979 roku istnieje nagroda jego imienia, która przyznawana jest za obraz, cykl obrazów lub projekt artystyczny, który w znaczący sposób przyczynił się do wzbogacenia estońskiego malarstwa. Wyróżnienie przyznawane jest co roku, w rocznicę urodzin artysty.

Galeria

• Lilleline väli majakesega, 1909
• Mererand Saaremaal, 1913–1914
• Vilsandi motiiv, 1913–1914
• Vilsandi mastik, 1913–1914
• Sirelid, 1915
• Teel Viljandist Tartusse, 1915–1916
• Naise portree, 1918–1921
• Veneetsia (Laevad Veneetsias), 1922–1923
• Itaalia maastik, 1922–1923
• Saadjärve maastik, 1923–1925

Przypisy