Konak – reprezentacyjna budowla mieszkalna, rezydencja władcy lub wysokich urzędników państwowych na obszarze Imperium Osmańskiego.
Architektura
Plan tradycyjnego konaka osmańskiego w zachodniej Anatolii i na Bałkanach bazuje na czterech ejwanach. Forma ta wywodzi się od kiosku Çinili Köşk w Stambule. Większość konaków budowana była z drewna. Pokoje reprezentacyjne lokowano na pierwszym piętrze. Z hali wejściowej, często przykrytej kopułą, prowadziły przejścia do czterech ejwanów. Hala wejściowa bywała półotwarta, spełniając rolę werandy.
W Anatolii wschodniej tradycyjne konaki wznoszono z kamienia i budowano w stylu syryjskim – dodając dziedziniec i ściśle przestrzegając podziału na część męską – selamlik i żeńską – harem.
Do XXI w. na Bałkanach i w Turcji zachowało się niewiele oryginalnych osmańskich konaków.
Konaki bałkańskie były wielopiętrowe, a na wyższych piętrach umieszczano balkony i wykusze. Zazwyczaj parter budowany był z kamienia, pozbawiony okien, a piętra wznoszono w technice szachulcowej i pokrywano tynkiem. Całość nakrywał dach spadowy pokryty suszonymi na słońcu dachówkami o nazwie çerpik. Domy miały również ozdobne cylindryczne kominy. Konaki miały od 10 do ponad 40 pokoi, odzwierciedlając zamożność właściciela.
- Konak księcia Miłosza w Belgradzie w Serbii
- Konak księżnej Ljubicy w Belgradzie w Serbii
- Amidža Konak w Kragujevacu w Serbii
- Konak w Durrës w Albanii
- Muzeum konak w Widyniu w Bułgarii
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 Konak. W: Andrew Petersen: Dictionary of Islamic Architecture. Routledge, 2002, s. 154. ISBN 978-1-134-61366-3. [dostęp 2017-01-06]. (ang.).
- 1 2 3 4 5 6 Jelena Bogdanovic. On the Architecture of the Konaks in Serbia (1804-1830s). „Serbian Studies: Journal of the North Amercian Society for Serbian Studies”. 2, s. 161–180, 2007. 22. (ang.).
- ↑ Carel Bertram: Imagining the Turkish House: Collective Visions of Home. University of Texas Press, 2008, s. 31-33. ISBN 978-0-292-71826-5. [dostęp 2017-01-06]. (ang.).