Klonorchoza
clonorchiasis
Klasyfikacje
ICD-10

B66.1

Klonorchoza – choroba pasożytnicza człowieka oraz innych ssaków mięsożernych (np. kota, psa, świni), wywoływana przez przywrę chińską (Clonorchis sinensis). Na świecie obecnie 10 lub nawet 20 milionów ludzi jest zakażonych tym pasożytem. Lekiem z wyboru w leczeniu klonorchozy jest prazykwantel (25 mg/kg masy ciała, co 8 godzin, przez 1 dzień).

Przywra chińska jest endemitem Azji Południowo-Wschodniej, naturalnie występuje na Dalekim Wschodzie (Chiny, Tajwan, Korea, Japonia, Wietnam), ale odnotowuje się przypadki jej występowania na całym świecie, w efekcie zawleczenia (najczęściej z importowanymi rybami).

Patogeneza

Łagodna postać zakażenia (gdy w zakażeniu uczestniczy niewielka liczba pasożytów) często jest bezobjawowa.

W postaci ostrej (gdy w zakażeniu uczestniczą setki lub tysiące osobników) dochodzi do przerostu nabłonka dróg żółciowych oraz do ich rozszerzenia i metaplazji (powikłaniem szczególnie intensywnego zakażenia może być nawet rak dróg żółciowych). Pojawiają wówczas również różnego rodzaju przerosty (brodawczaki, gruczolaki, a nawet nowotwory) oraz bolesne stany zapalne pęcherzyka żółciowego oraz wątroby (mogące prowadzić do jej powiększenia, zwłóknienia, marskości lub nawet żółtaczki).

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Antoni Deryło (red.), Parazytologia i akaroentomologia medyczna, Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2011, s. 193–195, ISBN 978-83-01-13804-2.
  2. 1 2 3 4 5 6 Zbigniew Pawłowski: Choroby zakaźne i pasożytnicze. Zdzisław Dziubek (red.). Wyd. III (uaktualnione). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2003, s. 499–501. ISBN 83-200-2748-9.
  3. 1 2 3 Rościsław Kadłubowski, Alicja Kurnatowska: Zarys parazytologii lekarskiej. Wyd. VII. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 1999, s. 202–203. ISBN 83-200-23-16-5.
  4. ↑ J.E. Rosenblatt, Antiparasitic agents, „Mayo Clinic Proceedings”, 74 (11), 1999, s. 1161–1175, DOI: 10.4065/74.11.1161, PMID: 10560606 (ang.).
  5. ↑ Witold Stefański: Przywry (Trematoda). W: Zoologia. Bezkręgowce. Tom 1. Część 2. Eugeniusz Grabda (red.). Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1989, s. 493.
  6. ↑ Claude Combes: Ekologia i ewolucja pasożytnictwa. Długotrwałe wzajemne oddziaływania. Wydawnictwo Lekarskie PWN, 1999, s. 57. ISBN 83-01-12882-8.
  7. ↑ Alicja Buczek: Atlas pasożytów człowieka. Lublin: Wydawnictwo Koliber, 2005, s. 54. ISBN 83-921-869-6-6.

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.