Klimient Czechowicz
Protoprezbiter katedralny
Kraj działania

Imperium Rosyjskie

Data urodzenia

20 listopada 1821

Data i miejsce śmierci

24 stycznia 1902
Warszawa

Miejsce pochówku

Cmentarz prawosławny w Warszawie

Protoprezbiter soboru Trójcy Świętej w Warszawie
Okres sprawowania

1861–1902

Wyznanie

prawosławne

Kościół

Rosyjski Kościół Prawosławny

Prezbiterat

15 sierpnia 1848

Odznaczenia

Klimient Czechowicz (ur. 8 listopada?/20 listopada 1821, zm. 24 stycznia 1902 w Warszawie) – rosyjski duchowny prawosławny.

Życiorys

Był synem kapłana prawosławnego, wstąpił do stanu duchownego zgodnie z wolą ojca. Ukończył studia teologiczne na Petersburskiej Akademii Duchownej z tytułem kandydata nauk teologicznych. W 1845, po uzyskaniu dyplomu, został skierowany do pracy w nowo otwartej szkole duchownej w Warszawie. Święcenia kapłańskie przyjął 15 lutego 1848 w cerkwi Narodzenia Matki Bożej w Lublinie z rąk arcybiskupa warszawskiego Nikanora.

W tym samym roku został nauczycielem historii Rosji i Polski oraz statystyki w lubelskim gimnazjum gubernialnym, a także katechetą w tym samym gimnazjum oraz w lubelskiej szkole realnej. W 1850 otrzymał godność protoprezbitera. Zaangażowany w działalność rusyfikacyjną, połączoną z umacnianiem prawosławia w Lublinie. W 1861 domagał się wywiezienia z Lublina w głąb Rosji Anny Pustowójtówny, córki rosyjskiego oficera i polskiej szlachcianki zaangażowanej w polski ruch niepodległościowy.

Działalność Czechowicza w Lublinie zwróciła na niego uwagę arcybiskupa warszawskiego Joannicjusza, który sprowadził go do pracy duszpasterskiej w Warszawie, zaliczył w poczet duchowieństwa soboru Trójcy Świętej. Następnie protoprezbiter Czechowicz został wybrany na dziekana dekanatu warszawskiego, członka konsystorza chełmsko-warszawskiego i cenzora wydawnictw eparchialnych. Brał udział w likwidacji Kościoła unickiego w Królestwie Polskim. Asystował arcybiskupowi Joannicjuszowi na uroczystościach „dobrowolnego przyjmowania unitów do Cerkwi prawosławnej” w 1875 w Zamościu, Hrubieszowie, Lublinie i Warszawie. Do śmierci pozostawał jednym z najbliższych współpracowników kolejnych prawosławnych arcybiskupów chełmsko-warszawskich. W 1890 otrzymał honorowy tytuł protoprezbitera katedralnego. Zmarł w 1902 i został pochowany na cmentarzu prawosławnym na warszawskiej Woli.

Otrzymał wszystkie przewidywane przez Święty Synod nagrody dla białego duchowieństwa. Został również odznaczony orderami państwowymi:

Nadto w 1885 otrzymał od cara imienny złoty krzyż kapłański.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 Niekrołog. Kafiedralnyj protoijerej Klimient Michajłowicz Czechowicz, „Chołmsko-Warszawskij Jeparchialnyj Wiestnik”, nr 6/1902, 10 lutego 1902, s. 70-72.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.