Klasztor św. Katarzyny

Ocalały fragment klasztoru
Państwo

 Estonia

Miejscowość

Tallinn

Kościół

Kościół rzymskokatolicki

Właściciel

Dominikanie

Obiekty sakralne
Kościół

Kościół św. Katarzyny

Styl

gotyk

Materiał budowlany

cegła, kamień

Data budowy

XIII-XV w.

Data zamknięcia

1524

Data zburzenia

1531

Położenie na mapie Estonii
59°26′15″N 24°44′52″E/59,437500 24,747778
Strona internetowa

Klasztor Dominikanów (est. Dominiiklaste klooster), także klasztor św. Katarzyny (Püha Katariina klooster) – średniowieczny kompleks klasztorny w Tallinnie, od 1531 roku pozostający w ruinie.

Historia

Dominikanie zostali sprowadzeni do Rewla w XIII w. i w 1246 rozpoczęli budowę swojego klasztoru. Równocześnie wznoszone były zabudowania klasztorne oraz kościół św. Katarzyny, przez co prace budowlane postępowały bardzo wolno. Pod koniec I połowy XIV w. zakończono budowę zachodniej elewacji kościoła z bogato zdobionymi portalami, zaś w końcu stulecia - wieży, położonej od strony południowo-zachodniej.

W XV w. rewelski klasztor dominikanów podupadł, zaś w okresie reformacji został zlikwidowany. W 1524 tłum mieszkańców miasta zniszczył kościół św. Katarzyny i tylko dzięki interwencji rady miejskiej udało się ocalić część jego wyposażenia. W 1525 dominikanie zostali ostatecznie zmuszeni do opuszczenia Rewla, zaś w 1531 opustoszały kompleks budynków strawił pożar.

W latach 1842-1844 ruiny dawnego klasztornego refektarza przebudowano na katolicki kościół św. św. Piotra i Pawła, pierwszy w mieście od trzystu lat. Obiekt wyświęcono w 1845. Na terenie pozostałych ruin rozwijała się dość chaotyczna zabudowa magazynowa i mieszkalna. Dopiero w 1954 teren ten uporządkowano, zabezpieczono ruiny, a w ocalałych krużgankach urządzono wystawę zabytkowego kamiennego detalu architektonicznego.

Architektura

Kompleks klasztorny był czteroskrzydłowy, z wewnętrznym dziedzińcem. Główną dominantą budowli był klasztorny kościół św. Katarzyny, w momencie zakończenia budowy najdłuższy budynek w mieście (67,7 m). Budynek kryty był przynajmniej w części sklepieniem gwiaździstym. Bogactwem zdobień wyróżniały się kościelne portale na elewacji zachodniej.

Zniszczenia w XVI w. przetrwała jedynie część krużganków otaczających zamknięty dziedziniec oraz część wschodniego skrzydła budynku z kościelną zakrystią na pierwszej kondygnacji i salą zakonnej kapituły na drugiej kondygnacji. Obiekty te powstały w ostatnich dziesięcioleciach funkcjonowania klasztoru, na początku XVI w., i są jednymi z najpóźniejszych chronologicznie przykładów architektury gotyckiej w Tallinnie.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 W. Raam, Architiekturnyje..., s. 86.
  2. 1 2 3 4 5 W. Raam, Architiekturnyje..., s. 88.
  3. ↑ T. Piątkowski, Estonia, s. 139.
  4. ↑ W. Raam, Architiekturnyje..., s. 87.

Bibliografia

  • T. Piątkowski, Estonia. Przewodnik, Rewasz, Pruszków 2017, ISBN 978-83-62460-94-6.
  • W. Raam, Architiekturnyje pamiatniki Estonii, Iskusstwo, Moskwa 1974.
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.