Kim Borg
Data i miejsce urodzenia

7 sierpnia 1919
Helsinki

Data i miejsce śmierci

28 kwietnia 2000
Fredensborg-Humlebæk

Gatunki

muzyka poważna

Zawód

śpiewak operowy (bas)

Odznaczenia

Kim Borg (ur. 7 sierpnia 1919 w Helsinkach, zm. 28 kwietnia 2000 w Fredensborg-Humlebæk w Danii) – fiński śpiewak operowy (bas), kompozytor i nauczyciel śpiewu.

Życiorys

Kim Borg urodził się 7 sierpnia 1919 roku w Helsinkach. Obdarzony basem, od 1935 roku uczył się śpiewu m.in. u Heikkiego Teittinena w Helsinkach, Adelaide von Skilondz (1882–1969) w Sztokholmie, Magnusa Andersena w Kopenhadze i Paoli Novikovej w Wiedniu, Rzymie i Nowym Jorku. Podczas wojny zimowej służył w armii fińskiej jako fotograf. W latach 1948–1949 studiował teorię muzyki w Akademii Sibeliusa. Uczył się również prywatnie kompozycji u Aarre Merikanto (1893–1958) i harmonii u Leo Funtka (1885–1965). Ukończył również studia chemiczne, uzyskując tytuł inżyniera biochemii.

Pierwsze recitale dał w 1947 roku w Helsinkach i Sztokholmie. Od 1949 roku zaczął śpiewać zawodowo. Na scenie operowej debiutował w 1951 roku w Aarhus rolą Colline w Cyganerii i w 1952 roku w Kopenhadze. Występował na scenach Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Teatru Bolszoj w Moskwie, Opery Wiedeńskiej, oper w Monachium, Hamburgu, Sztokholmie i Helsinkach. Do jego repertuaru operowego zaliczają się m.in. role: Sarastra (Czarodziejski flet), Eugeniusza Oniegina i Gremina (Eugeniusz Oniegin), Borysa Godunowa (Borys Godunow), Mefistofelesa (Faust), barona Scarpii (Tosca), Don Basilio (Cyrulik sewilski), Filipa II (Don Carlos) i Hansa Sachsa (Śpiewacy norymberscy). Wsławił się wykonaniem partii Borysa Godunowa w języku rosyjskim na deskach Teatru Bolszoj. Nagrywał opery, oratoria i pieśni dla czołowych wydawnictw muzycznych, m.in. EMI i Deutsche Grammophon.

Od początku lat 50. XX w. mieszkał w Kopenhadze, gdzie w latach 1972–1989 nauczał śpiewu w Królewskim Duńskim Konserwatorium Muzycznym. W 1950 roku poślubił Ebon Karin Ingeborg Ringblom, z którą miał troje dzieci.

Zmarł 28 kwietnia 2000 roku.

Muzyka

Borg skomponował 2 symfonie, trzy tercety, jeden kwartet smyczkowy, koncert na puzon oraz koncert kontrabasowy. Komponował również utwory wokalne, m.in. De Profundis na bas, klarnet, klarnet basowy i kontrabas.

Publikacje

  • 1972 – Suomalainen laulajanaapinen
  • 1992 – Muistelmia

Nagrody i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Salonen, Esa-Pekka. W: Ruth-Esther Hillila, Barbara Blanchard Hong: Historical Dictionary of the Music and Musicians of Finland. Greenwood Publishing Group, 1997, s. 33. ISBN 978-0-313-27728-3. [dostęp 2018-10-02]. (ang.).
  2. 1 2 3 Alan Blyth. Kim Borg Singer with a broad view of musicianship. „The Guardian”, 2000-05-30. (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 7 Merete Harding, Søren Berg Rasmussen: Kim Borg. W: Dansk Biografisk Leksikon, Gyldendal 1979-84. T. 3. [dostęp 2018-10-02]. (duń.).
  4. ↑ Suomen Leijonan Pro Finlandia -mitalin saajat 1945-2017. [w:] ritarikunnat.fi [on-line]. [dostęp 2018-10-03]. (fiń.).
This article is issued from Wikipedia. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.